Księgi zaginione · opis nr 4 Kijowskiego Archiwum Centralnego

Kijowskie grodzkie księgi: zapisowe i potoczne z lat 1689 i 1690

XIX-wieczny opis księgi, która nie przetrwała do naszych czasów: spis wszystkich aktów z datami i streszczeniem treści, z indeksami osób i miejscowości.

Archiwum: Kijowskie Archiwum Centralne (Centralne Archiwum Dawnych Akt przy Uniwersytecie św. Włodzimierza)
Nr inwentarza: 4
Urząd: Kijów – gród, województwo kijowskie
Rodzaj księgi: zapisowa i potoczna
Lata: 1689–1690
Zawartość: 257 pozycji w spisie aktów, 493 kart
Opis drukowany: Kijów 1869 (oficjalne wydanie Archiwum)
Stan: oryginał nie zachował się – zachował się tylko drukowany opis
Opracowanie: Marcin Kowal; tłumaczenie opisu z języka rosyjskiego przygotowane z pomocą Claude (Anthropic)

Spis aktów Indeks osób Indeks miejscowości

Karta tytułowa opisu

OPIS

KSIĘGI AKTOWEJ

KIJOWSKIEGO ARCHIWUM CENTRALNEGO,

OZNACZONEJ W JEGO SPISIE

POD

Nr 4.

(OFICJALNE WYDANIE ARCHIWUM).

KIJÓW.

W DRUKARNI UNIWERSYTECKIEJ.

1869.

Drukowano na mocy uchwały Zarządu Uniwersytetu św. Włodzimierza.

Rektor A. Matwiejew.

Nr 4

Kijowskie grodzkie księgi: zapisowe i potoczne z lat 1689 i 1690.

Pisane w językach ruskim i polskim, przenumerowane, przesznurowane i opieczętowane 30 stycznia 1835 r. przez Komisję, Najwyżej ustanowioną dla uporządkowania ksiąg metrykalnych i aktowych w guberniach: kijowskiej, wołyńskiej i podolskiej, i zawierają 493 karty.

Nr aktu wg kolejności	Kiedy akt podany (oblatowany)	Kiedy sporządzony	Treść aktów
Księga zapisowa 1689 roku.
1	1689 r. stycznia 14.	1629 r. listopada 2.	Wyrok sądu kopnego w sprawie o kradzież przez szlachciców Jacka Osipowicza, syna jego Miszka, Dawida Iwanowicza i syna jego Meleszka Kaleńskich miodu z barci chłopów wsi Lipliany oraz szlachciców: Grzegorza Markowicza Chodakowskiego i Kondrata i Siły Jeśkowiczów Kaleńskich. Kopa zbierała się trzy razy; obwinieni Kaleńscy zostali przekonani i przyznali się do tego, że dokonali kradzieży; kopa skazała ich na zapłacenie powodom po dwie kopy groszy litewskich za każdą wydartą barć, powodom zaś zostawiła prawo domagania się w sądzie kary kryminalnej dla winnych. Karta 4.
2	1689 r. stycznia 14.	1631 r. grudnia 7.	Pozew do kijowskiego sądu ziemskiego od szlachcica Grzegorza Liplańskiego dla współwłaścicieli majątków: Chodakowa i Kaleńszczyzny, o sporny grunt Zaleszczyznę. K. 14.
3	1689 r. stycznia 14.	1628 r. października 18.	Wyrok kijowskiego sądu ziemskiego o wydzieleniu z gruntu Zaleszczyzny należnej części szlachcicowi Grzegorzowi Liplańskiemu, przy czym pozostałym współwłaścicielom tego gruntu, niezadowolonym z wyroku sądu, przyznaje się prawo apelacji do sądu głównego trybunalskiego koronnego lubelskiego. K. 18.
4	1689 r. stycznia 14.	1631 r. września 12.	Wyrok sądu głównego trybunalskiego koronnego lubelskiego, zatwierdzający prawo szlachcica Grzegorza Liplańskiego do należnej mu części w gruncie Zaleszczyźnie. K. 24 na odwr.
5	1689 r. stycznia 14.	1632 r. kwietnia 8.	Dochodzenie przeprowadzone przez sąd kopny na skargę chłopów wsi Lipliany i szlachciców: Grzegorza Markowicza Chodakowskiego, Kondrata i Siły Jeśkowiczów Kaleńskich, przeciw szlachcicom: Jackowi Osipowiczowi i synowi jego Meleszkowi, również Kaleńskim, o kradzież przez tych ostatnich pszczół skarżącym. K. 30.
6	1689 r. stycznia 29.		Pokwitowanie szlachcica Żurakowskiego dla stolnika żytomierskiego Remigiana Suryna z odbioru 300 złotych polskich, pożyczonych przez ojca Suryna, Aleksego, od szlachcica Rutkowskiego, który ten dług przelał na Żurakowskiego. K. 36 na odwr.
7	1689 r. lutego 5.		Pełnomocnictwo dane w imieniu monasteru korecko-klinieckiego regentowi ziemskiemu kijowskiemu Stefanowi Rodowiczowi i szlachcicom: Danielowi Meleniewskiemu, Fiodorowi Boniakiewiczowi, Janowi Łozińskiemu i Stanisławowi Michałowi Żurakowskiemu, do prowadzenia w sądach spraw dotyczących wspomnianego monasteru. K. 38.
8	1689 r. lutego 5.	1689 r. stycznia 2.	Testament szlachcica Stanisława Żurakowskiego, którym przekazuje on swój majątek Żurakowszczyznę synom swoim: Stanisławowi, Trofimowi i Antoniemu. K. 39.
9	1689 r. lutego 28.	1689 r. lutego 20.	Zobowiązanie dane w owruckim sądzie grodzkim przez szlachciankę Annę Oleszynę, z domu Surynównę, którym zobowiązuje się ona zapłacić spadkobiercom zmarłych szlachciców: Stanisława i Anastazji Rutkowskich, 150 złotych, pożyczonych od Rutkowskich przez jej ojca Aleksandra Suryna. K. 40.
10	1689 r. marca 21.	1689 r. marca 18.	Wyrok sądu polubownego, przedłożony do wpisania do księgi przez szlachcica Iwana Niewmierzyckiego, w sprawie powstałej między podstolim kijowskim Stefanem Trypolskim a wszystkimi szlachcicami Niewmierzyckimi, o prawo dziedziczenia w majątku po szlachcicach Moszczenickich, według którego to wyroku sporny majątek Rudnia pozostał w posiadaniu Trypolskiego, jednak z tym, by niektóre lasy i pola tego majątku zostały przekazane Niewmierzyckim i by Niewmierzyccy zostali poddani aresztowi i karze pieniężnej za najazd, grabieże i gwałty dokonane przez nich w Rudni. K. 42.
11	1689 r. marca 21.	1689 r. marca 18.	Tenże wyrok sądu polubownego, przedłożony do ksiąg aktowych przez szlachcica Stefana Niewmierzyckiego. K. 44.
12	1689 r. marca 26.	1649 r. grudnia 18.	Oświadczenie szlachciców Lewkowskich o tym, że w czasie powstania kozackiego kozacy spalili dokumenty przechowywane u Stefana Lewkowskiego, zawierające dowody szlacheckiego pochodzenia i praw do ziem szlachciców: Lewkowskich, Bułhakowskich, Werpowskich i Hejewskich. Wśród dokumentów były: przywileje na szlachectwo i ziemie, nadane Lewkowskim przez wojewodę Gasztołda i królów — Kazimierza i Aleksandra; listy działowe Lewkowskich z Bułhakami, Werpowskimi, Hejewskimi (1548 r.) i z kapitułą wileńską. Ponadto zniszczona została lustracja z 1622 i 1628 r., różne zobowiązania dłużne i księgi grodzkie owruckie, do których dokumenty te były wpisane. K. 46.
13	1689 r. kwietnia 4.		Skarga szlachcica Iwana Didkowskiego i żony jego Marianny na macochę swoją Anastazję Didkowską o to, że ona po śmierci ich ojca przekazała szlachcicom: Stefanowi i Annie Konarskim różne mienie, do nich należące. K. 48.
14	1689 r. kwietnia 22.	1688 r. marca 12.	Zobowiązanie dane przez łowczego bracławskiego Potockiego kolegium jezuickiemu owruckiemu w tym, że zaprzestaje on powództwa wszczętego w sprawie o zabicie jego chłopa Kiryka Bułhaka przez chłopów majątku należącego do wspomnianego kolegium. K. 49.
15	1689 r. kwietnia 25.		Zobowiązanie dane przez szlachciców Redyców, poświadczające, że należne im od szlachciców Wołkowyskich 300 złotych polskich otrzymali od Wołkowyskich w całości. K. 50.
16	1689 r. kwietnia 27.		Zapis cesji dany przez szlachcica Grzegorza Kaleńskiego regentowi grodzkiemu kijowskiemu Stefanowi Didkowskiemu i szlachcicowi Iwanowi Kaleńskiemu, którym on, po otrzymaniu od Didkowskiego i Kaleńskiego 434 złotych polskich, przekazuje im swoje prawo do wytoczonego przez siebie powództwa przeciw chorążemu kijowskiemu Michałowi Jelcowi. K. 52.
[bez nru]	1689 r. maja 9.		Zapis donacji szlachcica Stanisława Żurakowskiego na 500 złotych polskich dla żony swojej Katarzyny. K. 53 na odwr. Uwaga. Akt ten nie ma numeru.
17	1689 r. maja 9.	1689 r. kwietnia 29.	Zatwierdzenie przez króla kontraktu zawartego między biskupem lwowskim Józefem Szumlańskim a podczaszym wiłkomierskim Dymitrem Żabokryckim o zarządzie niektórymi majątkami należącymi do metropolii kijowskiej. K. 54.
18	1689 r. maja 16.		List obelżywy od Łukasza Dubińskiego do Stanisława Żurakowskiego. K. 56.
19	1689 r. maja 17.	1648 r. marca 21.	Zapis zastawny dany przez szlachciców: Pawła i żonę jego Zofię Stawieckich Andrzejowi i żonie jego Nastazji Chruszlińskim na swój majątek we wsi Wysokie, na zabezpieczenie pożyczki 1900 złotych. K. 58.
20	1689 r. lipca 4.	1688 r. listopada 8.	Testament szlachcica Iwana Ignatowicza Chodakowskiego, w którym wyraża on życzenie, by w razie jego śmierci pochowano go przy cerkwi chodakowskiej; majątek zaś swój Chodakowszczyznę zapisuje żonie swojej, a w razie jej śmierci — córkom swoim. K. 62.
21	1689 r. lipca 6.		Testament szlachcica Grzegorza Kostiuszkowskiego i żony jego Apolonii, którym przekazują sobie wzajemnie swoje majątki w dożywotnie posiadanie, z tym, by po śmierci ich obojga dziedziczyły je na prawie własności ich dzieci. K. 64.
22	1689 r. lipca 6.	1601 r. lutego 12.	Przywilej królewski dany ziemianinowi województwa kijowskiego Mikołajowi Kostiuszkowskiemu na prawo założenia miasteczka Kostiukowszczyzny w województwie kijowskim. K. 65 na odwr.
23	1689 r. lipca 6.	1689 r. kwietnia 4.	Zapis zastawny dany przez Iwana Antoniego Potockiego, łowczego bracławskiego, szlachcicowi Marcinowi Radzimińskiemu, za pożyczone 400 złotych polskich, na dwór znajdujący się we wsi Jażberyń, ze zobowiązaniem dania Radzimińskiemu na czas zastawu trzech chłopów do pracy. K. 67 na odwr.
24	1689 r. lipca 8.	1655 r. lutego 16.	Doniesienie woźnego do sądu grodzkiego o tym, że wwiązał on szlachcica Iwana Wasylewicza Lewkowskiego w posiadanie dwóch części majątku należących do szlachcica Jeśka Hermanowicza Kubylińskiego we wsi Lewkowicze, w powiecie owruckim województwa kijowskiego, sprzedanych Lewkowskiemu. K. 68 na odwr.
25	1689 r. lipca 8.	1655 r. lutego 3.	Zapis sprzedaży przez szlachcica Jeśka Hermanowicza Kubylińskiego dwóch części jego majątku we wsi Lewkowicze, powiatu owruckiego województwa kijowskiego, szlachcicowi Iwanowi Wasylewiczowi Lewkowskiemu za sumę 200 złotych polskich. K. 70.
26	1689 r. lipca 8.	1650 r. lipca 14.	Zapis donacji dany przez szlachcica Sebastiana i jego żonę Marię Niewmierzyckich zięciowi swemu Iwanowi Lewkowskiemu i żonie jego Annie na czwartą część majątku w powiecie owruckim województwa kijowskiego. K. 73.
27	1689 r. lipca 8.	1650 r. października 26.	Wypis z ksiąg grodzkich owruckich, zawierający doniesienie woźnego o tym, że wwiązał on szlachcica Iwana i żonę jego Annę Lewkowskich w posiadanie czwartej części majątku w powiecie owruckim województwa kijowskiego, darowanej Lewkowskim przez ich teścia, szlachcica Sebastiana, i żonę jego Marię Niewmierzyckich. K. 76.
28	1689 r. lipca 8.	1684 r. marca 8.	Zapis sprzedaży przez szlachcica Maksymiliana Didkowskiego szlachcicowi Iwanowi Didkowskiemu ziemi polnej we wsi Didkowce, w powiecie owruckim województwa kijowskiego, za sumę 60 złotych polskich. K. 78.
29	1689 r. lipca 8.		Zatwierdzenie w sądzie kontraktu między szlachcicem Stefanem Gruszlińskim, matką jego Anastazją i siostrami: Heleną, po mężu Jakowicką, i Zofią, po mężu Zmijewską, z jednej strony, a regentem grodzkim kijowskim Stefanem Didkowskim z drugiej, o majątek. K. 79.
30	1689 r. lipca 20.		Ugoda zawarta między szlachcicami: Grzegorzem Korczewskim, zwanym Czelejem, Jegorem Kowalskim i Katarzyną Michajłowiczową z jednej strony, a Stefanem Didkowskim z drugiej, według której Didkowski, otrzymawszy w wynagrodzenie konia, zaprzestaje powództwa o kradzież u niego pistoletów przez męża Katarzyny Michajłowiczowej, Aleksandra. K. 79 na odwr.
31	1689 r. sierpnia 1.	1689 r. lipca 28.	Doniesienie woźnego do sądu grodzkiego o tym, że wwiązał on szlachciców: Stefana Didkowskiego, Benedykta, Krzysztofa i Iwana Kostiuszkowskich, w posiadanie majątku we wsi Białoszyńce, w powiecie owruckim województwa kijowskiego, który przypadł im w spadku po Paraskiewii Chodakowskiej i Helenie Skuratowskiej. K. 80 na odwr.
32	1689 r. sierpnia 4.	1689 r. czerwca 1.	Świadectwo wydane przez administratora majątku czarnobylskiego podkomorzego podlaskiego Sapiehy, Michała Skorulskiego, mieszczanom mozyrskim: Jakimowi Buzenkowi i Markowi Nazarowiczowi, o tym, że rzeczywiście zawarli oni ugodę z przeorem dominikanów czarnobylskich o niewnoszenie pretensji do tego ostatniego za to, że osadził ich w areszcie i zakuł w kajdany. K. 81 na odwr.
33	1689 r. sierpnia 29.		Pełnomocnictwo dane przez szlachciankę Teofilę Tyszkiewiczową regentowi grodzkiemu kijowskiemu Stefanowi Didkowskiemu i in. do prowadzenia w sądach wszelkiego rodzaju spraw, dotyczących zarówno jej osobiście, jak i jej majątku. K. 83.
34	1689 r. sierpnia 31.		Pełnomocnictwo dane przez szlachciców Didkowskich regentowi grodzkiemu kijowskiemu Stefanowi Didkowskiemu i in. do prowadzenia w sądach spraw, dotyczących zarówno ich osobiście, jak i ich majątków. K. 83 na odwr.
35	1689 r. września 24.		Zatwierdzenie w sądzie kontraktu zawartego między towarzyszem chorągwi husarskiej Stefanem Berezeckim i żoną jego Konstancją a jezuitami kolegium owruckiego, sporządzonego w Sarkowiczach w 1689 roku, września 22 d. K. 85.
36	1689 r. listopada 8.		Oświadczenie szlachcica Jakuba Bołsunowskiego o tym, że zaprzestaje powództwa wszczętego przez niego w sądzie przeciw szlachcicom Fiodorowi Dumińskiemu i Gabrielowi Kulewskiemu w sprawie o kradzież u niego przez tych ostatnich wozów i koni, gdyż skradzione zostało mu zwrócone. K. 86.
37	1689 r. grudnia 20.		Zapis donacji szlachcica Aleksandra Łasko-Strzemieleckiego na majątki: Moczulnice, Pieszczanice i Hubarewszczyznę, dla regenta grodzkiego kijowskiego Stefana Didkowskiego. K. 86 na odwr.
38	1689 r. grudnia 20.	1689 r. kwietnia 20.	Zezwolenie królewskie, dane w Warszawie szlachcicowi Mikołajowi Drzewieckiemu na odstąpienie swego majątku Sochowicze majorowi wojsk koronnych Aleksandrowi Taborowskiemu. K. 89.
Księga potoczna 1689 roku.
1	1689 r. stycznia 8.		Skarga do sądu grodzkiego w imieniu podczaszego wiłkomierskiego Dymitra Żabokryckiego o to, że chorągiew pancerna pod dowództwem rotmistrza Stefana Górskiego, przybywszy na kwatery do jego majątku Nożyńskiego, dopuszczała się burd i bezprawia, grabiła dla siebie u chłopów zboże i wszelkiego rodzaju prowiant i dopuszczała się wobec nich wszelkiego rodzaju gwałtów, wskutek czego kilkudziesięciu chłopów rozbiegło się. Niezależnie od tego Żabokrycki skarży się, że z powodu tych nieporządków w miasteczku ustał handel, gdyż kupcy, obawiając się grabieży, nie chcieli przyjeżdżać na targ. K. 96.
2	1689 r. stycznia 22.		Skarga w imieniu podkomorzego kijowskiego Jana Samuela Woronicza na szlachcica Iwana Pruszyńskiego o to, że ten ostatni, mieszkając w sąsiedztwie, dokonuje najazdów na ziemie majątku Wereskowskiego, należącego do Woronicza, przy czym niszczy znaki graniczne; nadto Pruszyński obwiniany jest jeszcze o to, że stale znieważa skarżącego, a chłopom jego grozi zabójstwem. K. 98.
3	1689 r. stycznia 22.		Skarga szlachciców Tomasza i Anny Slizowskich na podkomorzego brzeskiego Eustachego Tyszkiewicza o to, że Slizowscy, zaproszeni na służbę do majątku Tyszkiewicza Chubkowskiego, zostali potem wypędzeni, ograbieni i znieważeni, przy czym wszelkiego rodzaju bezeceństw dopuszczali się wobec nich: arendarz Żyd Lejzer Jachnowicz, słudzy i strzelcy Tyszkiewicza. K. 99.
4	1689 r. lutego 3.		Skarga regenta grodzkiego kijowskiego Stefana Didkowskiego we własnym imieniu i w imieniu ojca jego Iwana na szlachciców Daniela i syna jego Stefana, również Didkowskich, o wyrządzone im krzywdy i pobicia. Ponadto skarżący protestuje przeciw fałszywemu obwinieniu go przez Daniela i jego syna Stefana Didkowskich o liczne przestępstwa, w tym i o zadanie pobiciem śmierci duchownemu wsi Didkowce, Sawie, gdyż z zeznań wielu szlachciców mieszkających we wsi Didkowcach i w okolicy oraz ze świadectwa wydanego obwinianemu przez duchownego z Wiazówki, Andrzeja, i przez protopopa owruckiego widać, że duchowny Sawa zmarł z choroby. K. 104.
5	1689 r. lutego 25.		Skarga w imieniu podczaszego wiłkomierskiego Dymitra Żabokryckiego o to, że mieszczanin z Nożyńska, Żyd Szymon Herszowicz, przybywszy do wsi Kubylińskie dla ściągnięcia długów od tamtejszej szlachty, został pobity na pół żywo przez szlachcica Filipa Kubylińskiego i innych, przy czym zagrabiono mu 40 złotych polskich. K. 110 na odwr.
6	1689 r. marca 21.		Oświadczenie Gabriela Jarmolskiego, szlachcica województwa kijowskiego, o tym, że w czasie powstania kozackiego w 1648 r. zniszczone zostały księgi grodzkie owruckie, przy czym kozacy i Tatarzy zniszczyli wszystkie dokumenty dotyczące majątku Jarmolskiego. K. 112 na odwr.
7	1689 r. marca 21.		Skarga regenta grodzkiego kijowskiego Stefana Didkowskiego na stolnika żytomierskiego Remigiana Suryna o to, że ten ostatni, spotkawszy Didkowskiego w owruckim klasztorze dominikanów, zelżył go obelżywymi słowami i groził, że go zabije. K. 114.
8	1689 r. marca 28.		Skarga regenta grodzkiego owruckiego Iwana Pieślaka na szlachciców: Niewmierzyckich i Butakowskich, o to, że najechali na dom jego chłopa Tomasza, awanturowali się tam i pobili tego chłopa. K. 115.
9	1689 r. marca 29.		Oświadczenie szlachcica Fiodora Dumińskiego o tym, że w czasie powstania kozackiego w 1648 roku zostały zniszczone księgi grodzkie owruckie, a ponadto, przy napadzie kozaków i Tatarów na dom jego ojca, zniszczone zostały także różne dokumenty i akty na majątek należący do Dumińskiego. K. 116.
10	1689 r. kwietnia 18.		Skarga szlachcica Tomasza Chodakowskiego na szlachcica Atanazego Dumińskiego o to, że ten samowolnie sprzedał i zastawił szlachcicom Lewkowskim dwie części majątku należącego do Chodakowskiego we wsi Lewkowce. K. 117 na odwr.
11	1689 r. kwietnia 19.		Skarga szlachcica Iwana Didkowskiego na stryja swego, szlachcica Daniela, również Didkowskiego, o to, że ten ostatni wyrządza mu krzywdy i przywłaszcza sobie majątek skarżącego. K. 119.
12	1689 r. kwietnia 9.		Oświadczenie szlachcica Michała Skalkowskiego o tym, że podczas pożaru monasteru owruckiego spłonęły należące do niego różne papiery, dokumenty i zobowiązania dłużne, przechowywane w cerkwi tego monasteru. K. 120.
13	1689 r. kwietnia 19.		Skarga szlachcica Iwana Didkowskiego we własnym imieniu i w imieniu małoletnich: brata Iwana i siostry Marianny, na macochę Anastazję Didkowską o to, że ona, zarówno za życia ich ojca Gabriela, jak i po jego śmierci, samowolnie rozporządza mieniem do nich należącym, które wywozi z domu. K. 122.
14	1689 r. kwietnia 20.		Skarga regenta grodzkiego kijowskiego Stefana Didkowskiego na Remigiana Suryna, stolnika żytomierskiego, o to, że Suryn namawiał różnych ludzi do zabicia go, a potem, zastawszy skarżącego w owruckim kolegium jezuickim, rzucił się na niego z zamiarem pozbawienia go życia, lecz został powstrzymany przez obecnych tam ludzi i jezuitów. K. 122 na odwr.
15	1689 r. kwietnia 22.		Skarga jezuitów owruckich na łowczego bracławskiego Iwana Antoniego Potockiego o to, że kazał on swoim ludziom rozkopać groblę na rzece należącej do jezuitów i zabrać rudę, znajdującą się w ich wsi Lubarki. K. 123 na odwr.
16	1689 r. kwietnia 26.		Protest w imieniu szlachcica Pawła Trypolskiego o to, że owrucki urząd grodzki nie przyjął jego skargi o ściągnięcie od szlachciców Stawieckich należnych mu 300 złotych polskich. K. 125.
17	1689 r. kwietnia 30.		Skarga w imieniu podczaszego wiłkomierskiego Dymitra Żabokryckiego o to, że chorągiew pancerna pod dowództwem rotmistrza Stefana Górskiego najechała na majątek Żabokryckiego Nożyńskie, gdzie towarzysze tej chorągwi awanturowali się, bili chłopów, a rozbiwszy spichrze, zabrali całe znajdujące się w nich mienie, zagrabili u chłopów różnego rodzaju prowiant, konie i woły i spalili chłopską chatę; wskutek takiej grabieży i swawoli wielu chłopów się rozbiegło. K. 126.
18	1689 r. maja 11.		Zawiadomienie od kijowskiego podwojewodziego sądowego dla Pawła Szczurowskiego-Apostoła, rotmistrza chorągwi wołoskiej, o wyznaczeniu innego terminu stawienia się jego przed sądem w sprawie wszczętej wskutek skargi biskupa lwowskiego, halickiego i kamieniecko-podolskiego Józefa Szumlańskiego o swawole i grabieże dokonane przez chorągiew wołoską w majątkach należących do archimandrii peczerskiej metropolii kijowskiej. K. 128.
19	1689 r. maja 16.		Skarga szlachcica Stefana Liplańskiego na jezuitów owruckich o to, że oni, podczas jego nieobecności w domu w czasie wojny z kozakami, uważając go za zabitego, zawładnęli jego majątkiem Liplianami. K. 130.
20	1689 r. maja 16.		Skarga szlachcica Tomasza Baranowskiego na szlachcica Stanisława Michała Żurakowskiego o to, że ten ostatni zadał mu pobicie i rany szablą. K. 131.
21	1689 r. maja 16.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on szlachcicowi Sergiuszowi i synowi jego Uszapowskim pozew, wzywający ich do sądu głównego trybunalskiego koronnego lubelskiego w sprawie o napad przez nich na szlachcica Grzegorza i jego żonę Krystynę Uszapowskich, zadanie im pobicia i grabież ich mienia. K. 132.
22	1689 r. maja 16.		Skarga łowczego bracławskiego Iwana Antoniego Potockiego na chorążego żytomierskiego Michała Stowieckiego i innych o to, że oni, najechawszy na jego wieś Nozdrysz, wyrządzili mu krzywdy i spalili siano w stogach. K. 133.
23	1689 r. maja 17.		Skarga szlachcica Stefana Chruszlińskiego i matki jego Anastazji na chorążego żytomierskiego Michała Stowieckiego i na brata jego, cześnika żytomierskiego, Zachariasza Stowieckiego, o to, że Stowieccy, pożyczywszy od nich 1900 złotych polskich, nie zwracają ich w terminie, czym wyrządzili im straty. K. 134.
24	1689 r. maja 21.		Skarga szlachciców: Maksymiliana Chodakowskiego i Iwana Kaleńskiego, na szlachciców: Pawła i syna jego Michała Synharewskich oraz Izaaka i syna jego Własa Szysznarewiczów, o to, że ci ostatni, napadłszy na skarżących, zadali im pobicie i rany szablami, przy czym zagrabili mienie. K. 135.
25	1689 r. maja 21.		Skarga szlachcica Cyryla Zakusiły na szlachcica Grzegorza Zakusiłę o to, że ten, wstąpiwszy w 1651 roku do kijowskiego pułku kozackiego i zostawszy w nim setnikiem, zawładnął, korzystając z niedopatrzenia opiekuna, ziemiami skarżącego. K. 137.
26	1689 r. maja 21.		Skarga regenta grodzkiego kijowskiego Stefana Didkowskiego i szlachciców: Wasyla, Aleksandra, Artema i Iwana Didkowskich, w imieniu wszystkich Didkowskich, na Stefana Danielowicza Didkowskiego, ojca jego Daniela i stryja Józefa, o to, że oni, bywając w swoich sprawach często za Dnieprem i odwiedzając archimandrytę monasteru peczerskiego Jasińskiego, ihumena monasteru pustynno-mikołajewskiego Radziwiłłowicza i ihumena mieżyhorskiego Waśkowicza, otrzymywali od nich dary dla cerkwi waśkowskiej i didkowskiej, jak to: różne księgi liturgiczne i sprzęty, i sprzedawali je na swoją korzyść. Ponadto Stefan Didkowski wtargnął z bronią do domu duchownego Aleksego, pobił jego matkę Nastazję, odebrał jej klucz od cerkwi i, wszedłszy tam, porozrzucał ornaty i sprzęty i porwał Triodion postny, ofiarowany przez Innocentego Gizela, po czym wyjechał na Wołyń. K. 138.
27	1689 r. maja 25.		Skarga szlachcica Pawła Synharewicza od siebie i w imieniu żony swej Heleny, syna Michała i szlachciców Własa i Izaaka Szysznarewiczów na szlachciców: Maksymiliana Chodakowskiego, Irenę Petrowską, Iwana i żonę jego Katarzynę Kaleńskich, Aleksandra Starżyńskiego i in., o to, że oni, spotkawszy skarżących niedaleko miasteczka Narodycze, wyrządzili im różne zniewagi, a potem na jarmarku w Narodyczach bili Helenę Synharewiczową i Własa Szysznarewicza. K. 140.
28	1689 r. maja 25.		Skarga szlachcica Wasyla Didkowskiego na szlachciców: Andrzeja, Piotra, Pawła i Wasyla, również Didkowskich, o to, że oni, najechawszy na dwór skarżącego, znieważyli go, bili go i przywłaszczyli sobie należący do niego grunt, który też zaorali. K. 142.
29	1689 r. maja 27.		Oświadczenie szlachcica Stefana Brodowskiego o tym, że w czasie powstania kozackiego 1548 [tak w oryginale; winno być: 1648] roku, po zabiciu przez kozaków jego ojca Iwana Brodowskiego, zniszczone zostały różne przywileje, nadane mu przez królów polskich, oraz wiele dokumentów i aktów na jego majątek. K. 144.
30	1689 r. maja 27.		Skarga w imieniu podczaszego wiłkomierskiego Dymitra Żabokryckiego na szlachciców Waskowskich i innych o to, że oni w różnym czasie wybierali pszczoły z sosen i dębów i samowolnie obsiewali pole w majątku Żabokryckiego Nożyńsku. K. 144 na odwr.
31	1689 r. maja 27.		Oświadczenie szlachcica Aleksandra Skarżyńskiego o tym, że w czasie powstania kozackiego, w 1648 roku, Tatarzy i kozacy, zająwszy wieś Synhaje, zagrabili w sklepie cerkiewnym rzeczy i zniszczyli różne dokumenty mieszkającego w Synhajach ojca jego, szlachcica Skarżyńskiego. K. 145 na odwr.
32	1689 r. maja 27.		Skarga w imieniu podczaszego wiłkomierskiego Dymitra Żabokryckiego na regiment podskarbiego wielkiego księstwa litewskiego o to, że regiment ten pod dowództwem kapitana Iwana Bodowskiego, rozłożywszy się kwaterami w majątku Żabokryckiego Nożyńsku, swawolił i grabił jego chłopów. K. 147.
33	1689 r. czerwca 6.		Oświadczenie w imieniu podstolego rzeczyckiego Kazimierza Michała Pusłowskiego o tym, że w czasie powstania kozackiego 1648 roku kozacy zniszczyli u jego krewnych Bohdanowiczów i Pawłowiczów różne dokumenty i akty, a także zniszczyli kijowskie, żytomierskie i owruckie księgi grodzkie i ziemskie, w których dokumenty te były podane. K. 148 na odwr.
34	1689 r. czerwca 13.		Skarga Teofili Dąbrowskiej, z domu Daszkowskiej, na łowczego bracławskiego Iwana Antoniego Potockiego o to, że nie zwraca jej długu 600 złotych polskich, wyrządza jej krzywdy, bije jej chłopów i różnymi sposobami niszczy jej mienie; niezależnie od tego, z rozkazu Potockiego, jeden z jego chłopów, Kondrat Kawka, zadał skarżącej pobicie i rany. K. 149.
35	1689 r. czerwca 13.		Skarga szlachcianki Marianny Grzybowskiej na rotmistrza wojsk królewskich, namiestnika chorągwi pancernej, Stefana Górskiego i na towarzyszy trzech innych chorągwi o to, że chorągwie te, napadłszy na jej majątek we wsi Putyłowicze, w powiecie owruckim województwa kijowskiego, siłą zabierały w majątku zboże i grabiły chłopów. K. 152.
36	1689 r. czerwca 13.		Doniesienie woźnego o tym, że oglądał on ślady pobicia i ran u Teofili Dąbrowskiej, z domu Daszkowskiej, zadanych jej z rozkazu łowczego bracławskiego Iwana Antoniego Potockiego przez jego chłopa Kondrata Kawkę, przy czym okazało się, że wszystko, co Dąbrowska powiedziała w swej skardze na Potockiego, jest prawdą. K. 156.
37	1689 r. czerwca 14.		Skarga szlachciców: Grzegorza, Eustachego i syna jego Iwana Białoszyckich, na skazanych na wieczne wygnanie szlachciców Piotra i Iwana, również Białoszyckich, o to, że napadli oni na Grzegorza Białoszyckiego niedaleko wsi Białoszyce, zrzucili go z wozu, pobili i ograbili. K. 156 na odwr.
38	1689 r. lipca 4.		Skarga regenta grodzkiego kijowskiego Stefana Didkowskiego na stolnika żytomierskiego Remigiana Suryna o to, że ten ostatni podczas sejmiku, który odbył się we Włodzimierzu, oczernił go przed wszystkimi obywatelami zebranymi na sejmik, a przy tym wyrządził mu osobistą zniewagę. K. 158.
39	1689 r. lipca 4.		Skarga szlachcianki wdowy Marianny Potopolskiej we własnym imieniu i w imieniu syna swego Zachariasza na szlachcica Tomasza Chodakowskiego i synów jego o to, że pobili i okaleczyli jej syna, przy czym Tomasz Chodakowski znieważał ją i lżył, i że wszyscy oni nie dopuszczają jej do łowienia ryb w jeziorach i do mielenia zboża w jej młynach. K. 159.
40	1689 r. lipca 4.		Skarga szlachcica Tomasza Chodakowskiego na szlachcica Iwana i jego żonę Helenę Chodakowskich, Mariannę Potopolską i in. o to, że ci ostatni niszczą mienie skarżącego, nie płacą długów, wybierają pszczoły z drzew bartnych i wyrządzają mu różnego rodzaju krzywdy. K. 160 na odwr.
41	1689 r. lipca 4.		Oświadczenie szlachcica Tomasza Chodakowskiego o tym, że w czasie powstania kozackiego 1648 r. kozacy wraz z Tatarami, napadłszy na wieś Chodaki, należącą do jego ojca Fiodora Demidowicza Chodakowskiego, w powiecie owruckim województwa kijowskiego, zniszczyli ukryte w lesie, w barci, dokumenty i różnego rodzaju akty Chodakowskiego, wśród których były przywileje na szlachectwo, nadane przez królów i wielkich książąt litewskich, przy czym zniszczone zostały także księgi grodzkie owruckie, w których te dokumenty i akty były podane. K. 162 na odwr.
42	1689 r. lipca 6.		Skarga szlachcica i żony jego Teofili Radzimińskich na łowczego bracławskiego Iwana Antoniego Potockiego o to, że ten ostatni, wziąwszy od nich 400 złotych polskich pod zastaw części wsi Jarżbieżyn i trzech chłopów, swym okrutnym obchodzeniem się zmusił jednego z tych chłopów do ucieczki. K. 164.
43	1689 r. lipca 6.		Oświadczenie szlachcica Marcina Radzimińskiego, z przedstawieniem do doręczenia według przynależności 10 talarów, zasądzonych od niego przez sąd, podstolemu kijowskiemu Stefanowi Trypolskiemu [w oryginale: Triolskiemu] i szlachcicowi Fiodorowi Pawszy. K. 165.
44	1689 r. lipca 8.		Skarga szlachcica Stefana Chruszlińskiego na chorążego żytomierskiego Michała, cześnika owruckiego Zachariasza, żonę jego Mariannę i na Jegora Stawieckich o to, że oni, najechawszy na wieś Wysokie, zastawioną przez nich Chruszlińskiemu, zawładnęli nią, przy czym zagrabili mienie skarżącego. K. 165 na odwr.
45	1689 r. lipca 8.		Skarga regenta grodzkiego Stefana Didkowskiego na szlachciców: Grzegorza Korczewskiego, zwanego też Czelejem, Aleksego Wołoszyna i Jerzego Kowalewskiego, o to, że oni swawolili w jego majątku we wsi Moczulnice i zagarnęli tam różnego rodzaju ruchomości, przy czym Korczewski porwał pistolety. K. 166.
46	1689 r. lipca 20.		Skarga szlachciców: Macieja Moszkowskiego i Iwana Sokołowskiego oraz pozostałych właścicieli wsi Moszki, w powiecie owruckim województwa kijowskiego, na rotmistrzów: Baranowskiego i Talkowskiego i towarzyszy dowodzonych przez nich chorągwi o to, że chorągwie te, kwaterując we wsi Moszkach, zrujnowały ją: biły szlachtę, pustoszyły gumna ze zbożem, grabiły różne mienie i dopuszczały się wszelkich możliwych swawoli. K. 168.
47	1689 r. lipca 27.		Skarga w imieniu podczaszego wiłkomierskiego Dymitra Żabokryckiego na cześnika podolskiego Samuela Szumlańskiego o to, że ten ostatni nasłał swoich ludzi na majątek, który przypadł Żabokryckiemu od biskupa lwowskiego, administratora metropolii kijowskiej, Józefa Szumlańskiego; ludzie ci bili chłopów Żabokryckiego, pobierali od nich czynsze dla Samuela Szumlańskiego i grozili zabiciem samego Żabokryckiego. K. 174 na odwr.
48	1689 r. sierpnia 1.		Protest szlachcica Aleksandra Skarżyńskiego we własnym imieniu i w imieniu żony swej Heleny na szlachciców Fiodora i jego żonę Jankowskich o to, że wskutek wyroków sądu głównego trybunalskiego koronnego lubelskiego i sądu ziemskiego kijowskiego Jankowscy powinni zapłacić Skarżyńskim 240 złotych polskich, a w razie niezapłacenia tych pieniędzy powinni oddać im swój majątek we wsi Synhaje i przeprosić w cerkwi przy ludziach za zniewagę wyrządzoną Skarżyńskim; lecz Jankowscy okazali nieposłuszeństwo i nie wykonali tych wyroków. K. 176.
49	1689 r. sierpnia 1.		Skarga szlachcica Michała Skalkowskiego na regenta grodzkiego owruckiego Pieślaka o to, że Pieślak napadł na niego w mieście Owruczu, pobił go i zranił szablą. K. 177 na odwr.
50	1689 r. sierpnia 13.		Skarga szlachcica Stefana Baranowskiego od siebie i w imieniu wszystkich szlachciców Baranowskich, mieszkających we wsiach: Hożów i Mutwice, w powiecie owruckim województwa kijowskiego, na stolnika żytomierskiego Remigiana Suryna i szlachcica Krzysztofa Butkiewicza o to, że Suryn wraz z Butkiewiczem, przy stałych krzywdach wyrządzanych skarżącym, przywłaszcza sobie ich ziemie, zaorał pola i skosił łąki; ponadto kazał swoim chłopom postawić na ziemiach Baranowskich szubienice z groźbą powieszenia na nich skarżących. K. 179.
51	1689 r. sierpnia 18.		Doniesienie woźnego o dokonanych przez niego w mieście Owruczu oględzinach świń należących do generalnego kaznodziei owruckiego klasztoru dominikanów Berkinowicza, zabitych przez Żyda arendarza Icka Izraelewicza. K. 180 na odwr.
52	1689 r. sierpnia 19.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on wojewodzicom kijowskim: Krzysztofowi, Władysławowi i Konstantemu Niemiryczom, pozew wzywający ich do sądu głównego trybunalskiego koronnego lubelskiego w sprawie o samowolne zajęcie przez nich majątku Pirohowicze, należącego do podstolego rzeczyckiego Kazimierza Michała Posłowskiego. K. 181 na odwr.
53	1689 r. sierpnia 19.		Skarga szlachcica Prokopa Kaleńskiego od siebie, w imieniu żony swej Agafii i szwagra swego Bołsunowskiego na szlachciców: Hapona Żewżyka, Grzegorza Bołsunowskiego, Pawła i Fiodora Żewżyków i innych, o to, że wyrządzają mu krzywdy, grabią mienie, odebrali konia i bydło, które morzą głodem, i wyrządzają im wszystkim różnego rodzaju szkody i straty w mieniu. K. 182.
54	1689 r. sierpnia 25.		Protest obywateli województwa kijowskiego o tym, że nie mogli stawić się na sejmik, który miał się odbyć we Włodzimierzu, ponieważ nie zostali o nim zawczasu powiadomieni. Przy czym oświadczają swój sprzeciw co do następujących trzech punktów: nie zgadzają się na darowanie winy regentowi grodzkiemu kijowskiemu Stefanowi Didkowskiemu za nieprawidłowe prowadzenie przez niego ksiąg aktowych; odmawiają uznania szlachectwa niektórych rodów, gdyż zależy to od wyroku głównego trybunału koronnego; i sprzeciwiają się rozdawaniu pieniędzy niektórym osobom, gdyż wymaga to zgody wszystkich obywateli. K. 183 na odwr.
55	1689 r. sierpnia 30.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on szlachcicom: Grzegorzowi i synowi jego Prokopowi Zakusiłom i Samuelowi Domaszewskiemu, pozew wzywający ich do sądu głównego trybunalskiego koronnego lubelskiego w sprawie o przywłaszczenie przez nich, w czasie powstania kozackiego, majątku szlachciców Cyryla i Stefana Zakusiłów. K. 185 na odwr.
56	1689 r. sierpnia 30.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on szlachcicom: Iwanowi i jego żonie Helenie Chodakowskim, Mariannie Potopalskiej, Meleniewskim i innym, pozew wzywający ich do sądu głównego trybunalskiego koronnego lubelskiego w sprawie o zniszczenie mienia szlachciców: Tomasza Demidowicza, synów jego Grzegorza i Aleksandra i córki ich Marianny Chodakowskich, jak również o różne krzywdy wyrządzone tym ostatnim. K. 186 na odwr.
57	1689 r. sierpnia 30.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on według przeznaczenia pozwy wzywające do sądu głównego trybunalskiego koronnego lubelskiego: 1) szlachcica Konstantego i żonę jego Mariannę Szumlańskich, podczaszego kijowskiego Stefana i żonę jego Katarzynę Proskurów, z powództwa wytoczonego przeciw nim przez szlachcica Wenturego Hańskiego o majątki: Martynowicze i Maksymowicze; 2) jezuitów owruckich w sprawie o nieoddanie Hańskiemu należnych pieniędzy i wyrządzenie szkód w mieniu, i 3) starostę owruckiego Franciszka Potockiego w sprawie z Hańskim o sporny majątek we wsi Jackiewicze. K. 188.
58	1689 r. sierpnia 30.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on chorążemu kijowskiemu Michałowi Jelcowi pozew wzywający go do sądu głównego trybunalskiego koronnego lubelskiego w sprawie o niezapłacenie regentowi grodzkiemu kijowskiemu Stefanowi Didkowskiemu zasądzonych od niego 434 złotych polskich i 12 groszy. K. 190 na odwr.
59	1689 r. sierpnia 31.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on stolnikowi żytomierskiemu Remigianowi Surynowi i szlachcicom: Krzysztofowi Butkiewiczowi, Stanisławowi Korytce, Stanisławowi Michałowi Żurakowskiemu i innym, pozew wzywający ich do sądu głównego trybunalskiego koronnego lubelskiego w sprawie o wyrządzenie przez nich krzywd regentowi grodzkiemu kijowskiemu Stefanowi Didkowskiemu i o groźby wobec niego. K. 191.
60	1689 r. sierpnia 31.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on szlachcicowi Tomaszowi Chadakowskiemu pozew wzywający go do sądu głównego trybunalskiego koronnego lubelskiego w sprawie o grabież mienia u szlachcianki Potopalskiej i zadanie pobicia jej synowi Zachariaszowi. K. 192.
61	1689 r. sierpnia 31.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on pozwy wzywające do sądu głównego trybunalskiego koronnego lubelskiego: 1) szlachciców — Pawła, syna jego Michała, Izaaka i syna jego Własa Synharewskich, w sprawie o napad przez nich na szlachciców: Maksymiliana Chodakowskiego, Irenę Petrowską, Iwana i jego żonę Katarzynę Kaleńskich, przy czym zadane zostały rany i zagrabione pieniądze, i 2) szlachciców: Fiodora Kozę i Atanazego Niewmierzyckiego, w sprawie o okaleczenie przez nich szlachcica Iwana Kaleńskiego. K. 194.
62	1689 r. sierpnia 31.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on chorążemu żytomierskiemu Michałowi, cześnikowi owruckiemu Zachariaszowi i szlachcicowi Jegorowi Stawieckim pozew głównego trybunalskiego koronnego sądu lubelskiego w sprawie o zapłatę szlachcicom Chruszlińskim należnych im 1900 złotych polskich i o wyrządzenie im szkód w mieniu. K. 195 na odwr.
63	1689 r. sierpnia 31.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on szlachcicom: Haponowi Żewżykowi, Grzegorzowi Bołsunowskiemu, Pawłowi i Fiodorowi Żewżykom i in., pozew głównego trybunalskiego koronnego sądu lubelskiego w sprawie o przywłaszczenie mienia należącego do szlachciców: Prokopa Kaleńskiego i Iwana Żewżyka-Bołsunowskiego. K. 196 na odwr.
64	1689 r. września 1.		Skarga szlachcica Tomasza Baranowskiego na szlachcica Stanisława Michała Żurakowskiego o to, że ten ostatni nie wykonuje wyroku sądu polubownego, który skazał go na więzienie i na zapłacenie kosztów leczenia za pobicie zadane przez niego Baranowskiemu. K. 197 na odwr.
65	1689 r. września 15.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on pozwy wzywające do sądu głównego trybunalskiego koronnego lubelskiego: 1) stolnika żytomierskiego Remigiana Suryna i żonę jego Zofię, na skargę na nich szlachcica Iwana Korczewskiego o niezapłacenie mu należnych 1600 złotych polskich, i 2) szlachcica Fiodora Tyszankę i innych, na skargę tegoż Iwana Korczewskiego o niezapłacenie przez nich długu 8000 złotych polskich. K. 198.
66	1689 r. października 29.		Skarga ihumena monasteru lewkowskiego Arseniusza Terpiłowskiego o to, że w czasie obiadu żałobnego po zmarłym szlachcicu Iwanie Lewkowskim szlachcic Wasyl Lewkowski w stanie pijanym pobił hieromnicha wspomnianego monasteru, Jonę, zaproszonego dla poświęcenia obiadu. K. 199 na odwr.
67	1689 r. października 29.		Skarga ihumena monasteru lewkowskiego Arseniusza Terpiłowskiego na szlachcica Iwana Dumińskiego o to, że on, będąc w stanie nietrzeźwym, żona jego Irena i córka Agafia wtargnęli, uzbrojeni we włócznie, do monasteru i pobili tam skarżącego, wyrywając mu przy tym brodę. K. 201.
68	1689 r. listopada 20.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on pozwy kijowskiego sądu grodzkiego: 1) szlachcicowi Wasylowi Lewkowskiemu w sprawie o znieważenie przez niego i pobicie mnicha monasteru lewkowskiego Jony, i 2) szlachcicowi Iwanowi Dumińskiemu wraz z żoną jego Ireną i córką Agafią w sprawie o wtargnięcie ich do monasteru lewkowskiego i pobicie jego ihumena Arseniusza Terpiłowskiego. K. 203.
69	1689 r. grudnia 5.		Oświadczenie księdza Pawła Miropolskiego o tym, że łowczy kijowski Stanisław Kazimierz Kowalewski, napadłszy z kilkoma sługami na dom szlachcica Iwana Januszkiewicza, najpierw torturował i okrutnie męczył jego żonę Helenę, wypytując o pieniądze, a potem spalił ją na stosie; samego zaś Januszkiewicza z małoletnim synem, według przypuszczenia księdza, spalił w spichrzu, gdzie ich uprzednio zamknął. K. 205.
70	1689 r. grudnia 9.		Skarga szlachcica Wenturego Hańskiego na chorążego żytomierskiego Michała i cześnika owruckiego Zachariasza Stawieckich i na szlachcica Iwana Kożuchowskiego o to, że przywłaszczają sobie ziemie w jego majątku Jackowicze. K. 206.
71	1689 r. grudnia 9.		Skarga szlachcica Wasyla Didkowskiego na szlachcica Daniela i syna jego Stefana Didkowskich o to, że oni, upiwszy go w mieście Równem i wywiózłszy w pole, okaleczyli go tam, odebrali mu konia, różne dokumenty i inne rzeczy. K. 207.
72	1689 r. grudnia 9.		Skarga regenta grodzkiego kijowskiego Stefana Didkowskiego od siebie i w imieniu szlachcica Iwana i jego żony Marianny Didkowskich na szlachciców: Łukasza, Wasyla, Fiodora, Cypriana i Nastazję Didkowskich, o to, że przywłaszczają sobie mienie skarżących, odbierają grunty, wyrządzają krzywdy i rozpuszczają o nich obraźliwe pogłoski. K. 208.
73	1689 r. grudnia 9.		Doniesienie woźnego o tym, że odebrał on od szlachcica Tomasza Slizowskiego, byłego administratora majątku Nożyńskiego, należącego do podczaszego wiłkomierskiego Dymitra Żabokryckiego, rzeczy samowolnie wywiezione z tego majątku podczas nieobecności właściciela. K. 209 na odwr.
74	1689 r. grudnia 9.		Skarga w imieniu szlachcica Wenturego Hańskiego na starostę owruckiego Franciszka Potockiego o to, że ten ostatni, podczas nieobecności skarżącego w jego majątku we wsi Jackiewicze, nasłał na ten majątek swoich sług i mieszczan owruckich, którzy wybrali pszczoły z drzew bartnych i w ogóle wyrządzili szkody na sumę 3000 złotych polskich. K. 211.
75	1689 r. grudnia 20.		Skarga szlachcica Aleksandra Łasko-Stremeckiego na szlachciców: Korkowskich, Moczulskich i innych, o to, że oni, napadłszy na jego majątek, dokonali tam grabieży i pobili zarówno jego, jak i żonę jego Matronę. K. 212. Uwaga. Akt ten w wielu miejscach przekreślony jest atramentem.
76	1689 r. grudnia 20.		Skarga namiestnika grodzkiego kijowskiego Kazimierza Pojeckiego na chorążego żytomierskiego Michała Stowieckiego i innych o to, że Stowiecki ze swymi wspólnikami, napadłszy na jego majątek, wypędził zarządcę z domu i dokonał grabieży, przy czym zagarnął bydło. K. 214.
77	1689 r. grudnia 20.		Skarga regenta grodzkiego kijowskiego Stefana Didkowskiego na szlachcica Michała Żurakowskiego o to, że Żurakowski, będąc u Didkowskiego kancelistą, ukradł pieczęć i podrabiał różne dokumenty. K. 218 na odwr.
Księga zapisowa 1690 roku.
1	1690 r. lutego 8.	1690 r. stycznia 28.	Rozkaz hetmana wielkiego koronnego Jabłonowskiego do rotmistrza wojsk królewskich Apostoła, wydany z powodu skargi na niego podczaszego wiłkomierskiego Dymitra Żabokryckiego, a polegający na tym, by Apostoł wynagrodził szkody wyrządzone Żabokryckiemu i oddał pieniądze zagrabione chłopom przez oddział znajdujący się pod jego dowództwem w czasie kwaterowania go w majątku Żabokryckiego. K. 222.
2	1690 r. lutego 8.	1690 r. stycznia 4.	Rozkaz hetmana wielkiego koronnego Jabłonowskiego do namiestnika chorągwi pancernej, wojewodzica inowrocławskiego Szczawińskiego, i towarzysza tej chorągwi Wasylkowskiego, którym Jabłonowski wzywa ich do sądu wojskowego na skargę podczaszego wiłkomierskiego Dymitra Żabokryckiego o to, że Wasylkowski, będąc pijany, swawolił w majątku Żabokryckiego Nożyńsku, gdzie bił i okaleczył jego chłopów. K. 222.
3	1690 r. lutego 8.	1690 r. stycznia 7.	Rozkaz hetmana wielkiego koronnego Jabłonowskiego na imię namiestnika chorągwi pancernej Szczawińskiego o wzięcie pod areszt towarzysza tej chorągwi Wasylkowskiego, obwinianego o swawolę, pobicie i okaleczenie chłopów majątku Nożyńskiego, należącego do podczaszego wiłkomierskiego Dymitra Żabokryckiego. K. 224.
4	1690 r. marca 7.		Zapis donacji dany przez szlachcica Wenturego i żonę jego Joannę Hańskich szlachcicowi Fiodorowi i jego żonie Barbarze Pawszom na wieczyste i dziedziczne posiadanie majątku Hładkiewicze, w powiecie owruckim województwa kijowskiego. K. 226.
5	1690 r. marca 7.		Pokwitowanie dane przez szlachcica Fiodora i żonę jego Barbarę Pawszów szlachcicowi Wenturemu i żonie jego Joannie Hańskim, którym Pawszowie zobowiązują się zapłacić Hańskim w określonym terminie dług 2000 złotych polskich. K. 228 na odwr.
6	1690 r. marca 7.		Zatwierdzenie w sądzie kontraktu zawartego przez szlachcica Wenturego Hańskiego i jego żonę Joannę z jednej strony a szlachcica Fiodora i jego żonę Barbarę Pawszów z drugiej, o oddanie przez tych ostatnich pierwszym w dzierżawę wsi: Jackowicze i Kostiuszki, w powiecie owruckim województwa kijowskiego. K. 230.
7	1690 r. marca 8.	1690 r. marca 7.	Umowa o sprzedaż przez szlachcica Wenturego Hańskiego szlachcicowi Fiodorowi i żonie jego Barbarze Pawszom wsi Hładkowicze, przy czym żona Hańskiego, Joanna, zobowiązuje się dokonać sprzedaży ze swojej strony tylko w takim wypadku, gdy Pawszowie wniosą pozostałą sumę ceny sprzedażnej majątku. K. 230 na odwr.
8	1690 r. marca 30.		Doniesienie woźnego o tym, że wwiązał on szlachcica Fiodora i żonę jego Barbarę Pawszów w posiadanie wsi Hładkowicze, należącej do szlachcica Wenturego i żony jego Joanny Hańskich i odstąpionej przez nich Pawszom na podstawie poprzedniego zapisu. K. 232 na odwr.
9	1690 r. kwietnia 5.	1690 r. marca 20.	Zobowiązanie dane przez szlachcica Tomasza Slizowskiego podczaszemu wiłkomierskiemu Dymitrowi Żabokryckiemu, którym zobowiązuje się on zapłacić temu ostatniemu dług 563 złotych polskich, zaciągnięty przez niego w czasie zarządzania majątkiem Żabokryckiego. K. 234 na odwr.
10	1690 r. kwietnia 20.	1690 r. marca 20.	List szlachcica Kazimierza Komodowskiego do zarządcy majątku Nożyńskiego, należącego do podczaszego wiłkomierskiego Żabokryckiego, o wole, który zabłąkał się do wsi Nowaki. K. 235 na odwr.
11	1690 r. kwietnia 20.	1644 r. Miesiąca i dnia nie oznaczono.	Zapis zastawny na dwór w mieście Owruczu, należący do szlachcica Iwana Suryna, zastawiony szlachcicowi Piotrowi i żonie jego Annie Surynom na zabezpieczenie pożyczki 80 złotych polskich. K. 236.
12	1690 r. kwietnia 20.	1644 r. kwietnia 27.	Doniesienie woźnego o tym, że wwiązał on szlachcica Piotra i żonę jego Annę Surynów w posiadanie dworu w mieście Owruczu, należącego do szlachcica Iwana Suryna i zastawionego przez tego ostatniego Piotrowi Surynowi za 80 złotych polskich. K. 237.
13	1690 r. kwietnia 20.		Doniesienie woźnego o tym, że wwiązał on szlachcica Aleksandra i żonę jego Helenę Skarżyńskich w posiadanie majątku Małe Synhaje, zastawionego im przez szlachciców: Jankowskich i Wołkowskich, za 432 złote polskie. K. 238.
14	1690 r. maja 12.		Pełnomocnictwo dane przez wszystkich szlachciców Didkowskich, mieszkających we wsi Didkowce, regentowi grodzkiemu kijowskiemu Stefanowi Didkowskiemu i innym do prowadzenia spraw w różnych sądach i do wszczynania powództw w ich imieniu, a także do prowadzenia procesów w sprawie o swawole i grabieże, dokonane we wsi Didkowcach przez różne chorągwie. K. 239 na odwr.
15	1690 r. maja 13.	1688 r. lipca 1.	Zapis donacji na majątek we wsi Wielkie Szczeniowy, powiatu żytomierskiego województwa kijowskiego, należący do szlachcianki Anastazji Humowskiej, darowany przez nią miecznikowi bracławskiemu Władysławowi Kopciowi. K. 242.
16	1690 r. maja 13.	1690 r. lutego 20.	Doniesienie woźnego o tym, że wwiązał on miecznika bracławskiego Władysława Kopcia w posiadanie majątku we wsi Wielkie Szczeniowy, powiatu żytomierskiego województwa kijowskiego, darowanego mu przez szlachciankę Anastazję Humowską. K. 245 na odwr.
17	1690 r. maja 26.	1689 r. lutego 25.	Zobowiązanie dłużne dane przez chorążego żytomierskiego Michała Stowieckiego bratowej swej Mariannie Stowieckiej, wdowie po cześniku owruckim Zachariaszu Stowieckim, na 300 złotych polskich, z zabezpieczeniem długu zastawem 4 chłopów z całym ich mieniem i 12 beczek miodu. K. 248.
18	1690 r. maja 26.	1683 r. września 21.	Wypis z ksiąg grodzkich bełskich, zawierający zapis donacji z 1683 r., którym cześnik owrucki Zachariasz Stowiecki daruje swej żonie Mariannie 8000 złotych polskich. K. 248 na odwr.
19	1690 r. maja 26.	1683 r. września 21.	Testament cześnika owruckiego Zachariasza Stowieckiego i żony jego Marianny, którym na wypadek swojej śmierci zapisują sobie wzajemnie swoje majątki. K. 250.
20	1690 r. maja 27.		Pełnomocnictwo dane przez namiestnika grodzkiego kijowskiego Kazimierza Pojeckiego regentowi grodzkiemu kijowskiemu Stefanowi Didkowskiemu do prowadzenia sprawy o ściągnięcie od Żyda Icka Izraelewicza i synów jego 100 złotych polskich długu oraz 6 czerwonych złotych i 7 talarów bitych, zabranych grabieżą. K. 252 na odwr.
21	1690 r. czerwca 2.		Doniesienie woźnego o tym, że wwiązał on podczaszego województwa kijowskiego Stefana Proskurę w posiadanie majątków: w mieście Brusiłowie, miasteczku Koczarowie i w Pustych Siołach, które przypadły mu w spadku po jego kuzynach, szlachcicach Butowiczach. K. 253.
22	1690 r. czerwca 3.	1616 r. maja 17.	Rozkaz królewski Zygmunta III do starosty owruckiego Pawła Ruckiego o to, by zwolnił on spod sądu i jurysdykcji zamku owruckiego ziemianina Józefa Uszapa, gdyż ten, na równi z innymi obywatelami, podlega prawu ziemskiemu i obowiązany jest pełnić jedynie wojskową służbę ziemską. K. 255.
23	1690 r. czerwca 3.	1603 r. maja 18.	Kwit wydany przez sędziego ziemskiego kijowskiego z odbioru od ziemianina ziemi kijowskiej Józefa Uszapa podatków należnych skarbowi królewskiemu z jego majątku Uszapy. K. 256.
24	1690 r. czerwca 3.		Pełnomocnictwo dane przez szlachciankę Apolonię Didkowską regentowi grodzkiemu kijowskiemu Stefanowi Didkowskiemu do prowadzenia sprawy o ściągnięcie od szlachcica Abrahama Chalebskiego 80 talarów, wydanych przez nią na wykup Chalebskiego z niewoli tureckiej. K. 256 na odwr. Uwaga. Aktu pod Nr 25 brak, numeracja zaś kart księgi jest prawidłowa.
26	1690 r. czerwca 13.		Doniesienie woźnego o tym, że wwiązał on szlachcica Iwana Białkowskiego w posiadanie części wsi Jurówka, która przypadła mu w spadku po ojcu jego Franciszku Białkowskim. K. 258.
27	1690 r. czerwca 13.		Pełnomocnictwo dane przez szlachciców Iwana i Stefana Niewmierzyckich od siebie i w imieniu wszystkich szlachciców Niewmierzyckich i Lewkowskich komornikowi województwa bracławskiego Iwanowi Krupskiemu i innym do występowania w sprawach. K. 258 na odwr.
28	1690 r. czerwca 14.		Pełnomocnictwo dane przez szlachciców Nikona i Fiodora Moszkowskich od siebie i w imieniu swoich braci szlachcicom: Dymitrowi, Maciejowi i Gerazymowi Moszkowskim, do prowadzenia sprawy o swawole, samowolę i grabież dokonane w ich majątku przez chorągiew pancerną kuchmistrza koronnego. K. 259 na odwr.
29	1690 r. czerwca 14.	1689 r. maja 3.	Testament szlachcica Mikołaja Dumińskiego, w którym on, rozdzielając swój majątek między żonę i krewnych, wyraża życzenie, by po jego śmierci pochowano go przy cerkwi św. Mikołaja w monasterze lewkowskim. K. 260 na odwr.
30	1690 r. lipca 6.	1690 r. lipca 3.	Zobowiązanie szlachciców Trypolskich, dane wojskiemu owruckiemu Aleksandrowi Dołżkiewiczowi, którym zobowiązują się oni zapłacić temu ostatniemu 40 złotych polskich, należnych mu od cześnika owruckiego Zachariasza Stowieckiego. K. 263 na odwr.
31	1690 r. lipca 6.	1689 r. maja 5.	Testament szlachcica Łukasza Wołkowskiego, w którym przeznacza on swój majątek we wsi Paszyny swojej bratanicy (siostrzenicy) Agafii i jej mężowi Iwanowi Bołsunowskim. K. 264 na odwr.
32	1690 r. lipca 31.		Doniesienie woźnego o tym, że wwiązał on monaster korecko-kliniecki w posiadanie następujących majątków: dwóch trzecich wsi Moczulne, wsi Werokowszczyzny i uroczysk leżących w okolicy miasta Owrucza, zwanych: Hajszczyzna, Teloszowszczyzna, Fitysowszczyzna i Fałalejewszczyzna. K. 266.
33	1690 r. sierpnia 31.	1650 r. kwietnia 13.	Zapis zastawny dany przez szlachcica Filona Zakusiłę bratu swemu, szlachcicowi Iwanowi Zakusile, na część ziemi we wsi Zakusiły nad rzeczką Żerewą, w powiecie owruckim województwa kijowskiego, na zabezpieczenie długu 100 talarów. K. 267 na odwr.
34	1690 r. sierpnia 31.	1650 r. kwietnia 13.	Zapis zastawny dany przez szlachcica Aleksandra Zakusiłę bratu swemu, szlachcicowi Iwanowi Zakusile, na część gruntu leżącego we wsi Zakusiły, w powiecie owruckim województwa kijowskiego, na zabezpieczenie długu 50 złotych polskich. K. 270.
35	1690 r. sierpnia 31.	1653 r. maja 9.	Zapis zastawny dany przez szlachcica Filona Zakusiłę bratu swemu, szlachcicowi Iwanowi Zakusile, na część gruntu w powiecie owruckim województwa kijowskiego, na zabezpieczenie długu 100 złotych polskich. K. 272 na odwr.
36	1690 r. sierpnia 31.	1653 r. czerwca 11.	Doniesienie woźnego o tym, że wwiązał on szlachcica Iwana Zakusiłę w posiadanie ziem we wsi Zakusiłach nad rzeczką Żerewą, w powiecie owruckim województwa kijowskiego, zastawionych mu przez jego braci: Filona, Aleksandra i Zachariasza Zakusiłów. K. 276 na odwr.
37	1690 r. września 2.	1689 r. sierpnia 20.	Dyplom wydany przez króla Jana III Sobieskiego szlachcicowi Trofimowi Duchowskiemu na urząd woźnego. K. 279.
38	1690 r. września 2.	1690 r. sierpnia 30.	Zapis donacji dany przez szlachcica Daniela Malewskiego-Timirowskiego na połowę gruntu we wsi Pieszczanice, w powiecie owruckim województwa kijowskiego, szlachcicowi Andrzejowi i jego żonie Katarzynie Dołżańskim. K. 280 na odwr.
39	1690 r. września 4.		Rachunek pieniędzy i rzeczy wziętych wzajemnie: przez szlachciców Surynów od szlachciców Slizowskich i przez Slizowskich od Surynów. K. 283.
40	1690 r. września 7.		Doniesienie woźnego o tym, że wwiązał on szlachciców Andrzeja i jego żonę Katarzynę Dołżańskich w posiadanie połowy gruntu we wsi Pieszczanice, powiatu owruckiego województwa kijowskiego, darowanej im przez szlachcica Daniela Malewskiego-Timirowskiego. K. 284 na odwr.
41	1690 r. września 11.	1552 r. lipca 4.	Wyrok komisji wyznaczonej przez króla, składającej się z dzierżawcy owruckiego Józefa Michajłowicza Chaleckiego i ziemian owruckich, która rozdziela sporne grunty między ziemianami hospodarskimi: Sołuchem Sidorowiczem, Hryniem i Onikiejem Sidkowiczami oraz Fiodorem i Andrzejem Hrydkowiczami Niewmierzyckimi. K. 286.
42	1690 r. września 13.		Świadectwo wydane przez szlachcica Samuela Czopowskiego od siebie i w imieniu braci swoich swemu arendarzowi, Żydowi Herszce, w tym, że szlachcic Piotr Meleniewski rzeczywiście ukradł w młynie Czopowskich pszenicę. K. 289.
43	1690 r. września 11.		Pełnomocnictwo dane przez szlachciców: Krzysztofa Baranowskiego i Piotra Waskowskiego, łowczemu kijowskiemu Stanisławowi Kazimierzowi Kowalewskiemu i szlachcicowi Aleksandrowi Bołsunowskiemu do prowadzenia w sądzie wojskowym sprawy powstałej z powodu krzywd, gwałtów i grabieży wyrządzonych Baranowskiemu, Waskowskiemu i innym ze strony chorągwi pancernej kuchmistrza koronnego Haleckiego, pozostającej pod dowództwem Radzimińskiego, w czasie kwaterowania tej chorągwi w mieście Owruczu. K. 290.
44	1690 r. września 19.		Pełnomocnictwo dane przez szlachcica Fiodora Dumińskiego szlachcicom: Iwanowi Ochotnickiemu, Iwanowi Krupskiemu i regentowi grodzkiemu kijowskiemu Stefanowi Didkowskiemu do prowadzenia w sądach: głównym trybunalskim, ziemskich i grodzkich kijowskich, w imieniu Dumińskiego wszelkiego rodzaju spraw i powództw. K. 291.
45	1690 r. października 16.		Zapis donacji dany przez szlachcica Maksyma Waskowskiego szlachcicowi Stefanowi Bahrynowskiemu na majątek we wsi Waskowce, w powiecie owruckim województwa kijowskiego. K. 292.
46	1690 r. października 21.		Zobowiązanie dane przez szlachciców: Wacława Hurkę od siebie i w imieniu żony swej Katarzyny, z domu Trypolskiej, z jednej strony, i Eustachego Trypolskiego i żonę jego Aleksandrę, z domu Jeziorkowską, z drugiej, którym dobrowolnie przerywają oni wszystkie powstałe między nimi procesy. K. 294.
47	1690 r. października 21.		Pokwitowanie dane przez szlachcica Wacława Hurkę w tym, że należne jemu i żonie jego Katarzynie z testamentu szlachcica Jeziorkowskiego pieniądze, 245 złotych polskich, otrzymał w całości od szlachcica Eustachego Trypolskiego. K. 295.
48	1690 r. października 24.	1690 r. października 23.	Zobowiązanie dane przez szlachcica Pawła Synhajewskiego od siebie i w imieniu synów swoich oraz przez szlachciców Szasznarewiczów szlachcicowi Aleksandrowi i żonie jego Helenie Skarżyńskim, którym zobowiązują się oni zapłacić tym ostatnim 440 złotych polskich długu, należnego im od zabitego szlachcica Fiodora Jankowskiego, a na zabezpieczenie zapłaty dają swój majątek we wsi Szatryszcze, zwany inaczej Małymi Synhajami. K. 296.
49	1690 r. października 24.		Ugoda zawarta między szlachcianką Heleną Jankowską i synem jej Benedyktem z jednej strony a szlachcicem Pawłem, jego żoną Heleną Synhajewskimi i ich synami z drugiej, na podstawie której zaprzestają oni sprawy o zabicie przez Synhajewskich męża Jankowskiej, Fiodora, przy czym Synhajewscy dla zadośćuczynienia Jankowskiej przyjmują na siebie zapłatę zobowiązania dłużnego na 440 złotych, wydanego przez zabitego Fiodora Jankowskiego szlachcicom Skarżyńskim. K. 298.
50	1690 r. października 24.	1647 r. września 13.	Doniesienie woźnego o tym, że wwiązał on szlachcica Mikołaja Pruszyńskiego w posiadanie majątków: we wsiach — Potapowicze, Pułczynki i Rudnia, nad rzeczką Żerewą, w Hotowszczyźnie i w Zatykowszczyźnie, należących do starosty owruckiego Władysława Niemirycza i żony jego Teofili, zastawionych przez tych ostatnich Pruszyńskiemu za 11500 złotych polskich. K. 301.
51	1690 r. listopada 20.	1690 r. listopada 16.	Świadectwo wydane przez obywateli owruckich towarzyszowi roty pancernej Wyszetrawce w tym, że w czasie chrzcin w domu szlachcica Grzegorza Redyca szlachcic Jabłoński, upiwszy się, zaczął swawolić, a gdy Wyszetrawka wracał do domu, Jabłoński napadł na niego ze swymi sługami i okaleczył go. K. 304.
52	1690 r. listopada 20.		Rejestr, przedstawiony przez Mariannę Stowiecką, wdowę po zmarłym cześniku owruckim Zachariaszu Stowieckim, rzeczy, pieniędzy, bydła i pozostałego mienia, które zostało po śmierci Stawieckiego, z wykazaniem wydatków na jego pogrzeb. K. 309.
53	1690 r. listopada 20.	1690 r. listopada 1.	Zapis donacji dany przez szlachcica Stanisława Grabińskiego szlachcicowi Marcinowi Bohuskiemu na majątek we wsi Czerniawki. K. 313.
54	1690 r. listopada 20.	1690 r. listopada 18.	Zapis donacji dany przez szlachcica Iwana Gruzińskiego szlachcicowi Aleksandrowi Ponińskiemu na majątek we wsiach: Suskowce, Jankowce i Moskalówka. K. 314 na odwr.
55	1690 r. listopada 20.		Zapis donacji dany przez szlachcica Wojciecha Piotrkowskiego szlachcicowi Iwanowi Poradowskiemu i jego żonie Zofii na swoją wieś Szaszkowice w województwie kijowskim. K. 316.
Księga potoczna 1690 roku.
1	1690 r. stycznia 9.		Skarga szlachcica Wasyla Meleniewskiego, syna jego Stefana i zięcia Iwana Błockiego na szlachciców: Meleniewskich, Niedaszkowskich, i na ich krewnych, ludzi pospolitych: Hryszkę Niestratenkę, Józefa i Iwana Taturowiczów, o to, że wyrządzali skarżącym wielokrotne krzywdy, swawolili w ich domach, lżyli ich słowami publicznie na świętach, chrzcinach itp. K. 319.
2	1690 r. stycznia 9.		Skarga szlachcica Samuela Meleniewskiego od siebie i w imieniu swoich braci: Siemiona, Mikołaja, Iwana i Kazimierza Meleniewskich, na szlachciców: Wasyla, syna jego Stefana Meleniewskich i na Iwana Błockiego, o to, że ci ostatni, napadłszy nocą na skarżących, bili ich i zadali im rany szablami i kołami. K. 322.
3	1690 r. lutego 27.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on pozwy wzywające do sądu głównego trybunału koronnego lubelskiego: chorążego żytomierskiego Michała Stawieckiego, namiestnika grodzkiego owruckiego Iwana Jakubowskiego, łowczego bracławskiego Iwana Antoniego Potockiego i innych, na skargę na nich wojskiego żytomierskiego Iwana Zachariasza Bohuskiego o to, że oni, stanowiąc urząd, nie przyjęli skargi Bohuskiego, szczegółowo przedstawionej w samym pozwie, i o to, że Potocki ze swymi krewnymi Iwanem i Michałem Skiporami, a także ze sługami, bojarami owruckimi i kozakami dokonał najazdu na majątek Bohuskiego Metejki w powiecie owruckim, przy czym pobita została żona Bohuskiego, wskutek czego poroniła, i zagrabione zostało mienie. K. 325.
4	1690 r. lutego 27.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on łowczemu bracławskiemu Antoniemu Potockiemu pozew wzywający go do sądu na skargę towarzysza roty pancernej Iwana Bohuskiego o zawładnięcie należącą do Bohuskiego częścią majątku Nordyskiego. K. 328.
5	1690 r. marca 9.		Protest cześnika owruckiego Zachariasza Stawieckiego o to, że nie uznaje on prawomocności aktu dotyczącego jego majątku we wsiach: Czernihowce, Wysokie i Welawskie, sporządzonego i podpisanego bez jego wiedzy w imieniu jego i żony jego Marianny przez chorążego żytomierskiego Michała i bratanka jego Jerzego Stawieckich. K. 329.
6	1690 r. marca 11.		Skarga w imieniu podczaszego wiłkomierskiego Dymitra Żabokryckiego na regimentarza wojsk królewskich Wilgę o to, że chorągiew pozostająca pod jego dowództwem, kwaterując w majątkach Żabokryckiego, odbierała siłą chłopom zboże, siano i inne zapasy, przez co ich zrujnowała. K. 329 na odwr.
7	1690 r. kwietnia 8.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on rotmistrzowi wojsk królewskich Krzysztofowi Łasce pozew głównego trybunału koronnego lubelskiego, wzywający Łaskę do sądu na skargę szlachciców Didkowskich o to, że kompania chorągwi pancernej, przybywszy z Łaską do wsi Didkowce, dokonywała tam grabieży, przy czym biła i okaleczyła szlachtę. K. 333.
8	1690 r. kwietnia 15.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on szlachcicom: Wasylowi i synowi jego Stefanowi Meleniewskim i zięciowi Wasyla Meleniewskiego, szlachcicowi Iwanowi Bohuckiemu, pozew głównego trybunału koronnego lubelskiego, wzywający ich do sądu na skargę szlachciców: Samuela, Siemiona, Mikołaja i Iwana Meleniewskich, o zadanie im pobicia połączonego z okaleczeniem i grabież ich mienia. K. 334.
9	1690 r. kwietnia 17.		Skarga regenta grodzkiego owruckiego Iwana Pieślaka i jego kancelisty Franciszka Putkowskiego na stolnika żytomierskiego Remigiana Suryna, syna jego Iwana i szlachcica Tomasza Slizewskiego o to, że nie stawili się w sądzie w sprawie o pobicie i rany zadane wspomnianemu kanceliście Putkowskiemu. K. 335.
10	1690 r. kwietnia 17.		Skarga regenta grodzkiego owruckiego Iwana Pieślaka, jego kancelisty Franciszka Putkowskiego, starosty owruckiego Franciszka Potockiego, chorążego żytomierskiego Michała Stawieckiego, pisarza Andrzeja Długopolskiego i namiestnika grodzkiego owruckiego Iwana Jakubowskiego na stolnika żytomierskiego Remigiana Suryna, syna jego Iwana i na szlachcica Iwana Slizewskiego o to, że zadali skarżącym pobicie z okaleczeniem, zagrabili pieniądze i Putkowskiemu odrąbali palec u ręki. K. 336.
11	1690 r. kwietnia 18.		Skarga szlachcica Stanisława Korytki na łowczego bracławskiego Iwana Antoniego Potockiego o to, że czyhał on na życie skarżącego, lżył go wielokrotnie, a potem, spotkawszy się z nim w domu starosty owruckiego Franciszka Potockiego, pobił go. K. 338.
12	1690 r. kwietnia 21.		Skarga regenta grodzkiego kijowskiego Stefana Didkowskiego na stolnika żytomierskiego Remigiana Suryna o to, że ten ostatni, spotkawszy się ze Stefanem Didkowskim w owruckim klasztorze dominikanów, lżył go i chciał go posiekać szablą, lecz został od tego powstrzymany przez wikarego klasztoru. K. 339 na odwr.
13	1690 r. kwietnia 21.		Skarga szlachcica Aleksandra Łasko-Strzemieleckiego na szlachciankę Zofię Korkowską i synów jej: Jarosza, Stanisława i Wasyla Korkowskich, Fiodora Moczulskiego i innych o to, że oni, najechawszy na dom skarżącego we wsi Pieszczanice, zadali jemu i jego żonie Matronie pobicie, wypędzili ich z domu i zagrabili mienie. K. 342. Uwaga. Akt ten w wielu miejscach przekreślony jest atramentem.
14	1690 r. kwietnia 26.		Skarga szlachcianki Aleksandry Trypolskiej na stolnika żytomierskiego Remigiana Suryna o to, że on, podczas jej nieobecności w domu, zawładnął należącą do niej ziemią i, zebrawszy z różnych wsi chłopów, pobudował na tej ziemi chaty. K. 344 na odwr.
15	1690 r. maja 2.		Skarga podczaszego wiłkomierskiego Dymitra Żabokryckiego o to, że chorągiew pancerna pod dowództwem namiestnika Iwana Kakowskiego, najechawszy na miasto Nożyńsk, należące do Żabokryckiego, swawoliła tam, biła chłopów i grabiła ich mienie. K. 345.
16	1690 r. maja 9.		Skarga szlachcica Grzegorza Białoszyńskiego i szlachcianki wdowy Marii Białoszyńskiej na szlachciców: Fiodora i Jacka Białoszyńskich i innych o to, że oni, wyrządzając skarżącym ciągłe zniewagi, najechali z bronią w ręku na ich majątek we wsi Białoszyńce, w powiecie owruckim województwa kijowskiego, zaorali i obsiali ich ziemię i zagrabili mienie. K. 345 na odwr.
17	1690 r. maja 9.		Skarga w imieniu podczaszego wiłkomierskiego Dymitra Żabokryckiego na rotmistrza wojsk królewskich Dunina i na kompanię chorągwi pozostającej pod jego dowództwem o to, że chorągiew, najechawszy na należące do Żabokryckiego wsie: Ugłowo, Wiepriszowo i Radzino, swawoliła tam i zagrabiła u chłopów pieniądze, bydło, zboże i różne mienie. K. 347 na odwr.
18	1690 r. maja 11.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on namiestnikowi chorągwi pancernej Iwanowi Kakowskiemu i całej kompanii tej chorągwi pozew wzywający ich do sądu wojskowego na skargę podczaszego wiłkomierskiego Dymitra Żabokryckiego o to, że chorągiew, najechawszy na należące do niego miasto Nożyńsk, swawoliła tam, biła i okaleczyła chłopów i grabiła ich mienie. K. 349.
19	1690 r. maja 11.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on rotmistrzowi wojsk królewskich Wildze i całej kompanii chorągwi pozostającej pod jego dowództwem pozew wzywający ich do sądu wojskowego na skargę podczaszego wiłkomierskiego Dymitra Żabokryckiego o to, że chorągiew, kwaterując w majątkach Żabokryckiego, swawoliła i grabiła jego chłopów. K. 349 na odwr.
20	1690 r. maja 12.		Skarga szlachciców Didkowskich, mieszkających we wsi Didkowce, na Iwana Kakowskiego, namiestnika chorągwi pancernej, i na innych o to, że chorągiew, rozłożywszy się siłą na kwatery we wsi Didkowcach, swawoliła, biła szlachtę, przy czym niektórych z Didkowskich okaleczyła, zadając im rany szablami, a między innymi napadła na namioty cygańskie, odebrawszy siłą cygańskiego konia, i na pastuchów, odebrawszy im 18 sztuk bydła. K. 350.
21	1690 r. maja 13.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on Żydom owruckim, arendarzom: Ickowi Izraelewiczowi i synom jego: Izraelowi, Josiowi, Jankielowi i Herszowi, pozew wzywający ich do głównego trybunalskiego koronnego sądu lubelskiego w sprawie o nieoddanie przez nich szlachcicowi Kazimierzowi Pojeckiemu i regentowi grodzkiemu kijowskiemu Stefanowi Didkowskiemu należnych pieniędzy, a także pieniędzy zabranych drogą grabieży. K. 354.
22	1690 r. maja 17.		Skarga w imieniu podczaszego wiłkomierskiego Dymitra Żabokryckiego na rotmistrza wojsk królewskich Iwana Wielhorskiego i na całą kompanię chorągwi znajdującej się pod jego dowództwem o to, że kompania ta, najechawszy na należącą do Żabokryckiego wieś Żerewce, w powiecie owruckim województwa kijowskiego, swawoliła tam, biła chłopów i grabiła ich. K. 355 na odwr.
23	1690 r. maja 17.		Skarga w imieniu podczaszego wiłkomierskiego Dymitra Żabokryckiego na namiestnika chorągwi pancernej i na całą kompanię chorągwi o to, że kompania, najechawszy na należące do Żabokryckiego miasteczko Medyżyczko, grabiła chłopów, pobierała od nich czynsze, spaliła trzy chłopskie chaty, przy czym wielu z chłopów zostało okaleczonych. K. 356 na odwr.
24	1690 r. maja 17.		Skarga w imieniu monasteru korecko-klinieckiego na archimandrytę owruckiego monasteru św. Bazylego, Makarego Krasowskiego, o to, że zawładnął on ziemiami należącymi do monasteru korecko-klinieckiego w uroczyskach: Werowkowszczyzna, Dybyłowszczyzna, Teleszowszczyzna i Falegowszczyzna, w powiecie owruckim województwa kijowskiego. K. 358.
25	1690 r. maja 18.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on namiestnikowi chorągwi pancernej Kazimierzowi Radzimińskiemu i całej kompanii tej chorągwi pozew wzywający ich do sądu wojskowego w sprawie o najazd chorągwi na należące do Żabokryckiego: wieś Medzeżyce i miasto Nożyńsk, gdzie ze strony chorągwi dokonane zostały swawole i grabieże mienia chłopskiego oraz spalone zostały trzy chłopskie chaty. K. 359.
26	1690 r. maja 18.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on szlachcicom Kaleńskim i szlachcicowi Grzegorzowi Bechowi pozew wzywający ich do sądu głównego trybunału koronnego lubelskiego w ich sprawie ze szlachcicem Michałem Skalkowskim o należne pieniądze. K. 359 na odwr.
27	1690 r. maja 18.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on rotmistrzowi wojsk królewskich Duninowi i całej kompanii chorągwi pozostającej pod jego dowództwem pozew wzywający ich do sądu wojskowego w sprawie o najazd kompanii na majątki podczaszego wiłkomierskiego Dymitra Żabokryckiego: Ugłowo, Wiepriszowo i Radzino, gdzie kompania dopuszczała się swawoli i ograbiła chłopów Żabokryckiego. K. 361.
28	1690 r. maja 19.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on namiestnikowi chorągwi pancernej Modzolewskiemu i całej chorągwi pozostającej pod jego dowództwem pozew wzywający ich do sądu wojskowego w sprawie o najazd na wieś Żerewce, należącą do podczaszego wiłkomierskiego Dymitra Żabokryckiego, i o dokonane tam przez chorągiew swawole i grabież mienia chłopskiego. K. 361 na odwr.
29	1690 r. maja 22.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on namiestnikowi chorągwi pancernej Modzolewskiemu i całej chorągwi pancernej pozew wzywający ich do sądu wojskowego na skargę podczaszego wiłkomierskiego Dymitra Żabokryckiego o najazd na należącą do niego wieś Żerewce, gdzie chorągiew swawoliła, uciskała chłopów, pobierała od nich czynsze i grabiła ich mienie. K. 362 na odwr.
30	1690 r. maja 24.		Skarga szlachcica Fiodora Pawszy na stolnika kijowskiego Krzysztofa Łaskę o to, że Łasko przechowuje chłopów zbiegłych od Pawszy i że chłopi Łaski kradną w jego majątku miód i grzyby. K. 363.
31	1690 r. maja 26.		Oświadczenie szlachcica Iwana Didkowskiego o znajdującym się u niego zabłąkanym koniu. K. 365.
32	1690 r. maja 26.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on szlachcicowi Fiodorowi Białoszyckiemu i jego krewnym, szlachcicom Białoszyckim, pozew głównego trybunału koronnego lubelskiego, wzywający ich do sądu na skargę na nich szlachciców: Grzegorza i żony jego Marii Białoszyckich, o to, że dokonali oni najazdu z bronią w ręku na majątek skarżących w powiecie owruckim województwa kijowskiego, przy czym zaorali ziemię, zagrabili mienie i grozili zabiciem skarżących. K. 365 na odwr.
33	1690 r. maja 26.		Skarga szlachcica Iwana Rantyszyńskiego na szlachcica Aleksandra Kozińskiego, Żyda Icka Izraelewicza i na bojarów owruckich o to, że oni, najechawszy na dwór skarżącego, bili i okaleczyli zarówno jego samego, jak i matkę jego Helenę, przy czym zagrabili mienie. K. 367.
34	1690 r. maja 26.		Skarga regenta grodzkiego owruckiego Iwana Pieślaka na stolnika żytomierskiego Remigiana Suryna o to, że ten ostatni w owruckim sądzie grodzkim lżył go obelżywymi słowami i czynił różne groźby. K. 369.
35	1690 r. maja 26.		Skarga w imieniu szlachcianki Maryny Zakusiłowej na szlachciców: Grzegorza i synów jego Prokopa, Gerazyma i Mikołaja Zakusiłów, o to, że ci ostatni pobili i okaleczyli ją, odebrali mienie i zaorali należącą do niej ziemię. K. 370.
36	1980 r. [sic!] maja 27.		Skarga szlachciców, braci Iwana i Eustachego Trypolskich, o to, że szlachcice: Michał i żona jego Teofila Konczakowscy, będąc ich opiekunami, zawładnąwszy dokumentami na majątek, nadużywali swej roli przy prowadzeniu ich procesów, przywłaszczyli sobie ich majątek i zakończyli spory sądowe ze szkodą dla Trypolskich. K. 370 na odwr.
37	1690 r. maja 27.		Skarga szlachciców, braci Iwana i Eustachego Trypolskich, na szlachcica Samuela Żudra i żonę jego Annę o to, że Żudrowie, skorzystawszy z ich małoletności, wzięli od nich konia i przywłaszczyli sobie różne mienie. K. 372.
38	1690 r. maja 30.		Skarga regenta grodzkiego kijowskiego Stefana Didkowskiego na stolnika żytomierskiego Remigiana Suryna, wikarego owruckiego klasztoru dominikanów księdza Berkenowicza i na szlachcica Kazimierza Dąbrowskiego o to, że wyrządzili mu krzywdy i że Suryn znieważył go na piśmie. K. 373 na odwr.
39	1690 r. maja 30.		Skarga wojskiego żytomierskiego Zachariasza Bohuskiego na szlachcica Karola i żonę jego Teofilę Tyszkiewiczów o to, że odebrali oni należące do niego użytki we wsi Metelyki i zadali mu na drodze, przy pomocy przechodzących żołnierzy, okrutne pobicie. K. 374 na odwr.
40	1660 r. [sic!] czerwca 3.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on stolnikowi żytomierskiemu Remigianowi Surynowi, synowi jego Iwanowi i szlachcicowi Tomaszowi Slizowskiemu pozew głównego trybunału koronnego lubelskiego, wzywający ich do sądu na skargę na nich owruckich urzędników grodzkich o wyrządzenie im zniewag, przy czym niektórzy z urzędników zostali pobici, poranieni i ograbieni. K. 379.
41	1690 r. czerwca 3.		Skarga w imieniu Iwana Samuela Woronicza, podkomorzyca kijowskiego, o to, że chorągiew pancerna pod dowództwem Kazimierza Radzimińskiego, najechawszy na miasteczko Wiazówkę, należące do Woronicza, swawoliła tam, okaleczyła chłopów, pobierała od nich dla siebie czynsze i grabiła ich. K. 382 na odwr.
42	1690 r. czerwca 3.		Skarga tegoż Woronicza o to, że chorągiew pancerna pod dowództwem rotmistrza wojsk królewskich Wilgi, najechawszy na miasteczko Trojanówkę, należące do Woronicza, swawoliła tam, okaleczyła chłopów i grabiła tych ostatnich. K. 385.
43	1690 r. czerwca 3.		Skarga wszystkich szlachciców Moszkowskich, mieszkających we wsi Moszki, o to, że chorągiew pancerna pod dowództwem namiestnika Kazimierza Radzimińskiego, rozłożywszy się kwaterami we wsi Moszkach, swawoliła, biła i okaleczyła Moszkowskich, przy czym niektórych z nich towarzysze chorągwi morzyli głodem i zimnem, i że chorągiew zagrabiła u Moszkowskich mienie i bydło. K. 387 na odwr.
44	1690 r. czerwca 12.		Skarga jezuitów owruckich na chorągwie: wołoską, pozostającą pod dowództwem rotmistrza wojsk królewskich Wilgi, i pancerną, pozostającą pod dowództwem namiestnika Kazimierza Radzimińskiego, o to, że chorągwie te dopuściły się w majątkach należących do owruckiego kolegium jezuickiego swawoli, biły, okaleczyły i grabiły chłopów. K. 393.
45	1690 r. czerwca 12.		Skarga szlachcianki wdowy Marianny Grzybowskiej o to, że chorągiew pancerna pod dowództwem namiestnika Iwana Kakowskiego, najechawszy na należącą do Grzybowskiej wieś Putyłowicze, swawoliła, biła i okaleczyła chłopów, zagrabiła u nich mienie, zboże i wszelkiego rodzaju zapasy, wskutek czego wielu z nich porzuciło pańszczyznę i rozbiegło się. K. 403.
46	1690 r. czerwca 12.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on szlachcicom: Aleksandrowi Kowszykowi-Bołsunowskiemu, Prokopowi Kaleńskiemu i Waskowskim, pozew wzywający ich do sądu głównego trybunału koronnego lubelskiego na skargę miecznika lidzkiego Iwana Trypolskiego o to, że nie oddają mu należnych pieniędzy i nie rozliczają się z nim za otrzymany od niego miód i wszelkiego rodzaju prowiant. K. 405 na odwr.
47	1690 r. czerwca 13.		Skarga szlachciców Niewmierzyckich i Lewkowskich na wojskiego żytomierskiego Konstantego Steckiego o to, że rzuca na nich oszczerstwa, jakoby oni w czasie powstania kozackiego dokonali najazdu na jego majątek, przy czym zagrabili jego mienie i katowali chłopów. K. 406 na odwr.
48	1690 r. czerwca 16.		Skarga szlachciców: Grzegorza Bołsunowskiego i Siemiona Baranowskiego, w imieniu wszystkich szlachciców Bołsunowskich, Baranowskich, Waskowskich i Niewmierzyckich, mieszkających we wsiach: Bołsuny i Hoszów, o to, że chorągiew pancerna pod dowództwem namiestnika Kazimierza Radzimińskiego, najechawszy na wspomniane wsie, biła i katowała skarżących i zagrabiła u nich pieniądze, bydło i wszelkiego rodzaju mienie. K. 408.
49	1690 r. czerwca 19.		Oświadczenie szlachcica Eustachego Trypolskiego od siebie i w imieniu wszystkich spadkobierców do posiadania wsi: Bradek, Zalesie i Jabłonki, o tym, że szlachcianka Teodora, z domu Proskurówna, po pierwszym mężu Trypolska, po drugim Ronczkowska, nieprawnie włada wymienionymi wsiami, i chociaż przysięgała w sądzie na to, że utraciła dokumenty na prawo władania nimi, to jednak przysięgę wykonała nieprawnie, gdyż wraz z córką swoją za zabójstwo szlachcica Mireckiego została skazana na karę śmierci i osadzona w więzieniu, z którego zbiegła, co według prawa pozbawia ją prawa do przysięgi. K. 411.
50	1690 r. czerwca 19.		Skarga szlachcica Iwana Trypolskiego na szlachcica Samuela Żudrę o to, że ten nie dotrzymał danej Trypolskiemu obietnicy przyjęcia od niego sprawozdań z zarządu majątkiem żony swej Anny, bratanicy Trypolskiego; Trypolski skarży się także, że Żudra napadał na niego z uzbrojonymi ludźmi i wyrządza mu zniewagi; przy tym przedstawia on spis mienia, którym zarządzał. K. 412 na odwr.
51	1690 r. czerwca 26.		Skarga w imieniu monasteru korecko-klinieckiego na stolnika żytomierskiego Remigiana Suryna o to, że Suryn zagarnia ziemie należące do monasteru. K. 419.
52	1690 r. czerwca 28.		Skarga szlachcica Eustachego Trypolskiego na Żyda arendarza, mieszczanina narodyckiego, Abrahama Rakowskiego o to, że skupuje on i przechowuje mienie zagrabione obywatelom województwa kijowskiego przez kozaków i kwaterujących na Polesiu żołnierzy, przy czym nabył i rzeczy odebrane chłopom Trypolskiego, a gdy ten ostatni przybył do niego, by zabrać te rzeczy, Rakowski ich nie oddał, chciał go zastrzelić i wyrządził mu osobistą zniewagę. K. 420.
53	1690 r. czerwca 28.		Oświadczenie miecznika lidzkiego Iwana Trypolskiego o tym, że on, długo nie otrzymując testamentu dziada i stryjów swoich na majątki, które mu po nich przypadły, zmuszony był dać swoim współspadkobiercom zobowiązania dłużne na większą sumę, niż należało, które to zobowiązania ogłasza za nieważne. K. 421 na odwr.
54	1690 r. czerwca 28.		Skarga szlachcianki Aleksandry Trypolskiej na szlachcica Stanisława Szczyrskiego o to, że ten ostatni nie oddaje należnych według zobowiązania dłużnego 500 złotych polskich. Trypolska prosi sąd grodzki o nałożenie na majątek Szczyrskiego sekwestru do czasu zapłaty tych pieniędzy. K. 422.
55	1690 r. czerwca 30.		Skarga szlachcica Ogieja Didkowskiego na szlachciców: Dąbrowskiego, Dominika Zbierkowskiego, Pawła Didkowskiego i innych o to, że oni, przyszedłszy do skarżącego do domu, pobili zarówno jego, jak i żonę jego Annę. K. 423 na odwr.
56	1690 r. czerwca 30.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on szlachcicowi Samuelowi i żonie jego Annie Żudrom pozew w sprawie o należne szlachcicom Iwanowi i Eustachemu Trypolskim 800 złotych polskich. K. 425 na odwr.
57	1690 r. lipca 3.		Skarga stolnika żytomierskiego Remigiana Suryna na Gruszewskiego, namiestnika chorągwi pancernej, i na całą kompanię tej chorągwi o to, że chorągiew, najechawszy na należącą do Suryna wieś Obichody, biła i katowała tam chłopów, rżnęła owce, a w końcu ograbiła i rozpędziła chłopów. K. 427.
58	1690 r. lipca 4.		Skarga szlachciców Stefana i Iwana Ogiejów-Tyszkiewiczów na podkomorzyca kijowskiego Iwana Woronicza o to, że nie oddaje on należnych Tyszkiewiczom 4000 złotych polskich i nie dopuszcza ich do korzystania z dochodów z należących do nich młynów w miasteczku Wiazówce, w powiecie owruckim województwa kijowskiego. K. 428.
59	1690 r. lipca 18.		Skarga szlachcica Aleksandra Lewkowskiego od siebie i w imieniu Wasyla i żony jego Marianny Lewkowskich, a także w imieniu braci swoich Iwana i Leoncjusza Lewkowskich, na szlachciców: Stefana Stanisława i Ksenię Pożarskich i innych o to, że oni, najechawszy na dom skarżących, pobili, okaleczyli i ograbili ich, przy czym chłopcu Michałowi Ksenia Pożarska wykłuła oko. K. 429.
60	1690 r. lipca 27.		Skarga szlachcica Łukasza Kaleńskiego od siebie i w imieniu żony swej Ireny na szlachciców Iwana i Grzegorza Kaleńskich i woźnego grodzkiego kijowskiego Iwana Didowicza o to, że ci ostatni zadali skarżącym pobicie i katusze, przy czym chcieli spalić ich dwór. K. 434.
61	1690 r. sierpnia 9.	1600 [?] r. lipca 28.	Doniesienie woźnego o przedstawieniu pozwu, wzywającego do sądu głównego trybunału koronnego lubelskiego szlachciców: Stefana Stanisława i Ksenię Pożarskich i innych, w sprawie o pobicie i katusze zadane przez Pożarskich szlachcicom Lewkowskim i o grabież ich mienia. K. 437.
62	1690 r. sierpnia 9.		Skarga w imieniu Wacława Konstantego Zubczewskiego, podczaszego nowogródzkiego, i jezuitów owruckich, właścicieli wsi Sarnowicze, na chorągwie pancerne pozostające pod dowództwem rotmistrza wojsk królewskich Cetnera i namiestnika Kwiatkowskiego o to, że chorągwie te, najechawszy na wieś Sarnowicze, swawoliły tam i zagrabiły mienie chłopów. K. 441.
63	1690 r. sierpnia 9.		Skarga w imieniu Wacława Konstantego Zubczewskiego, podczaszego nowogródzkiego, i jezuitów owruckich na chorągiew pancerną pozostającą pod dowództwem namiestnika Iwana Kakowskiego o to, że chorągiew, najechawszy na wieś Sarnowicze, należącą do owruckiego kolegium jezuickiego, swawoliła we wspomnianej wsi i ograbiła chłopów, którzy się rozbiegli. K. 443.
64	1690 r. września 2.		Skarga szlachcica Jerzego Uszapowskiego na szlachciców Uszapowskich o to, że zadają jemu i jego rodzinie pobicia, napadali na jego dom, wrzucali jego dzieci do wody, zabijają bydło i ptactwo, niszczą w ogóle gospodarstwo, strzelają do niego, wyzywają na pojedynek, żonie jego zerwali z głowy namitkę, a córce w cerkwi waśkowskiej, w czasie święta Wielkanocy, wytrącili z rąk pisankę i rozbili ją, mówiąc przy tym, że jej rodzice są „niedowiarkami”. K. 445.
65	1690 r. września 2.		Skarga szlachciców Fiodora, Prokopa i innych Niewmierzyckich na szlachciców, również Niewmierzyckich, Lewkowskich i innych o to, że najechali oni na należącą do skarżących wyspę Zawozy, gdzie skosili zboże, pszenicę i jęczmień, połamali płoty w ogrodach, zniszczyli warzywa ogrodowe, rozpędzili samych skarżących, a także wyrządzili im inne szkody w mieniu. K. 448 na odwr.
66	1690 r. września 11.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on szlachcicom: Stefanowi, Fiodorowi i Atanazemu Niewmierzyckim, pozew wzywający ich do sądu głównego trybunału koronnego lubelskiego w sprawie o pobicie zadane przez nich szlachcicowi Wasylowi i synom jego Leoncjuszowi i Aleksandrowi Lewkowskim i o grabież ich mienia. K. 450.
67	1690 r. września 11.		Skarga szlachcica Aleksandra Lewkowskiego od siebie i w imieniu szlachciców Niewmierzyckich na szlachciców, również Niewmierzyckich, o to, że ci ostatni fałszywie oskarżyli ich przed sądem o odebranie im zboża i zadanie pobicia. K. 451.
68	1690 r. września 19.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on stolnikowi ziemi nurskiej i żonie jego Zuzannie Ostrowskim pozew wzywający ich do sądu głównego trybunału koronnego lubelskiego na skargę na nich szlachcica Fiodora Dumińskiego o to, że Ostrowscy nasłali na majątek Dumińskiego swoich chłopów, którzy zaorali i obsiali zbożem jego ziemię, przy czym wypowiadali różne groźby. K. 453.
69	1690 r. września 22.		Skarga szlachcica Rodiona Szkuratowskiego na szlachciców: Jefima, Wasyla i Romana Szkuratowskich i Fiodora Bardę-Chodakowskiego, o to, że oni, w czasie święta Narodzenia Najświętszej Bogurodzicy, we wsi Skuraty, będąc pijani, lżyli skarżącego obelżywymi słowami, potem napadli na jego dom i zadali jemu i jego żonie pobicie. K. 454 na odwr.
70	1690 r. września 22.		Oświadczenie szlachcianki Katarzyny Lewkowskiej o tym, że połowa dworu we wsi Pieszczanice, należącego do szlachcica Daniela Malewicza-Timirowskiego, została jej przez tego ostatniego darowana. K. 457.
71	1690 r. września 30.		Skarga regenta grodzkiego owruckiego Iwana Pieślaka i stolnika kijowskiego Krzysztofa Łaski na cześnika kijowskiego Wacława Steckiego o to, że ten ostatni nie wykonuje warunków ugody zawartej między nimi, według której powinien był zapłacić 240 złotych. K. 458 na odwr.
72	1690 r. września 30.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on pozwy głównego trybunału koronnego lubelskiego, wzywające do jego sądu: 1) szlachciców Niewmierzyckich na skargę na nich szlachciców Aleksandra i Piotra Lewkowskich i szlachciców, również Niewmierzyckich, o najazd na należącą do skarżących wyspę Zawozy i grabież tam zboża, i 2) wojskiego żytomierskiego Konstantego Steckiego na skargę na niego szlachciców Niewmierzyckich i Lewkowskich o to, że Stecki oczernił ich, jakoby brali udział w grabieży. K. 460 na odwr.
73	1690 r. października 3.		Skarga w imieniu podczaszego wiłkomierskiego Dymitra Żabokryckiego na starostę nowosielskiego i wojewodzica kijowskiego Władysława Niemirycza o to, że nie zwraca on mienia pozostałego po śmierci siostry Żabokryckiego, Anny, będącej w zamążpójściu za Niemiryczem. K. 463.
74	1690 r. października 3.		Skarga w imieniu podstolego rzeczyckiego Michała Kazimierza Pusłowskiego na starostę nowosielskiego Władysława i wojewodziców kijowskich Konstantego i Jeremiasza Niemiryczów o to, że oni nieprawnie władają należącymi do Pusłowskiego wsiami: Pirohowicze, Iwanowicze, Chotewicze i innymi majątkami, znajdującymi się w województwie kijowskim. K. 464.
75	1690 r. października 11.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on żonie sędziego ziemskiego kijowskiego, Zofii Horainowej, podczaszemu parnawskiemu Iwanowi Horainowi, szlachcicom: Franciszkowi Niezwojowskiemu, Iwanowi Modrzejewskiemu, Iwanowi Sokołowskiemu i innym, pozew wzywający ich do sądu głównego trybunału koronnego lubelskiego na skargę na nich szlachciców: Samuela, żony jego Raisy i syna Daniela Zrotowskich, o nieprawne władanie majątkami należącymi do Zrotowskich: miasteczkiem Lisowszczyzną, Zdobiczem i Chołostnią. K. 465.
76	1690 r. października 11.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on szlachcicom: Łukaszowi, Wasylowi, Fiodorowi, Cyprianowi i Nastazji Didkowskim, pozew wzywający ich do sądu głównego trybunału koronnego lubelskiego z powództwa przeciw nim szlachcica Iwana i żony jego Marianny Didkowskich i regenta grodzkiego kijowskiego Stefana Didkowskiego o wynagrodzenie za konia, kupionego przez ojca pozwanych u ojca powodów, i za wyrządzone szkody. K. 466 na odwr.
77	1690 r. października 11.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on szlachcicowi Piotrowi Meleniewskiemu pozew wzywający go do sądu głównego trybunału koronnego lubelskiego na skargę na niego szlachciców Czopowskich o wyrządzenie różnego rodzaju zniewag. K. 468.
78	1690 r. października 11.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on łowczemu nowogrodzko-siewierskiemu Władysławowi Białobrzeskiemu, szlachcicom Białobrzeskim i braciom Hilaremu i Sewerynowi Czerskim pozew z powództwa przeciw nim podczaszego wiłkomierskiego Dymitra Żabokryckiego o należne pieniądze. K. 469.
79	1690 r. października 11.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on wojewodzicowi kijowskiemu Władysławowi Niemiryczowi pozew na skargę na niego podczaszego wiłkomierskiego Dymitra Żabokryckiego o to, że nie zwraca on mienia pozostałego po zmarłej bezdzietnie siostrze Żabokryckiego, będącej w zamążpójściu za Niemiryczem. K. 471.
80	1690 r. października 11.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on szlachcicowi Aleksandrowi Niemiryczowi pozew z powództwa przeciw niemu podczaszego wiłkomierskiego Dymitra Żabokryckiego o nieoddanie mu długu 700 złotych polskich i o zadośćuczynienie za grabież dokonaną przez chorągiew Niemirycza w majątku szlachcica Wiepolskiego, który przeszedł potem na własność Żabokryckiego. K. 472.
81	1690 r. października 11.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on braciom: staroście nowosielskiemu Krzysztofowi Władysławowi, Konstantemu i Jaremie [Jeremiaszowi], wojewodzicom kijowskim, Niemiryczom, pozew na skargę podstolego rzeczyckiego Michała Kazimierza Posłowskiego o zagarnięcie przez nich znajdujących się w województwie kijowskim majątków: Pirohowicze, Iwanowicze i Chotowicze, które przypadły Posłowskiemu po zmarłym szlachcicu Wasylu Bohdanowiczu. K. 474.
82	1690 r. listopada 18.		Skarga chorążego żytomierskiego Michała Stowieckiego na żonę zmarłego brata jego, cześnika owruckiego Zachariasza Stowieckiego, Mariannę o to, że była ona przyczyną śmierci tego ostatniego i znęcała się nad jego zwłokami. K. 475.
83	1690 r. listopada 20.		Skarga wdowy po cześniku owruckim Zachariaszu Stowieckim, Marianny, na brata jej zmarłego męża, chorążego żytomierskiego Michała Stowieckiego, o to, że fałszywie oskarżył ją o spowodowanie śmierci jej męża i zagrabił jej mienie. K. 476 na odwr.
84	1690 r. grudnia 12.		Skarga w imieniu szlachcica Samuela Hołowińskiego na chorągiew pancerną kasztelanica wołyńskiego, rotmistrza wojsk królewskich, Wielhorskiego o to, że chorągiew, najechawszy na należącą do skarżącego wieś Żerewce, w powiecie owruckim województwa kijowskiego, zagrabiła u chłopów zboże i różne mienie. K. 481.
85	1690 r. grudnia 12.		Skarga w imieniu szlachcica Samuela Hołowińskiego na chorągiew pancerną skarbnika halickiego Stanisława Łaźnickiego i na chorągiew tatarską rotmistrza wojsk królewskich Romanowskiego o to, że chorągwie te, najechawszy na należące do Hołowińskiego wsie: Kołcki i Żerewce, w powiecie owruckim województwa kijowskiego, spustoszyły je, grabiły i biły chłopów, przy czym niektórzy z nich zostali okaleczeni, i że wskutek takich gwałtów wielu z chłopów rozbiegło się nie wiadomo dokąd. K. 483 na odwr.
86	1690 r. grudnia 12.		Doniesienie woźnego o tym, że doręczył on zarządcy majątku starosty owruckiego Franciszka Potockiego, Weledników, szlachcicowi Aleksandrowi Kozińskiemu, pozew wzywający Potockiego do sądu królewskiego na skargę na niego szlachciców: Baranowskich, Waskowskich, Uszapowskich i Bołsunowskich, o znieważenie ich czci. K. 489.
87	1690 r. grudnia 12.		Skarga szlachcica Wawrzyńca Pienkiewicza na chorążego kijowskiego Michała Maneckiego i na zarządcę jego majątku Iwana Łaszcza o to, że Manecki, oddawszy Pienkiewiczowi w dzierżawę swój majątek Szepelicze, przy pomocy Łaszcza wypędził go, wbrew kontraktowi, siłą zbrojną. K. 490.

Indeksy tej księgi

Indeks osób467 haseł Indeks miejscowości132 haseł

Wspólna wyszukiwarka dla wszystkich ksiąg: osoby · miejscowości · zestawienie ksiąg zaginionych.