Księga grodzka kijowska 1794–1795 (zapisowa) · część 4 z 23
Akty 121–160
Wpisy od 11 VII 1794 do 21 VII 1794
Akt nr 121
Obl[at]a Extraktu z Akt Grod. Żytt. z wpisaniem w nim Rel[acyi] P[ozwu] na S[ądy] [?] od JW. Pruszyńskiego K.Ż. po WW. Charlęskich y Jnn. autentycznie wydanego
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
Data30 VI / 11 VII 1794, Żytomierz (relacja w roczkach grodzkich żytomierskich 27 VI / 8 VII 1794; pozew: Żytomierz, 4 VII 1794 n. st.)
Numer wpisu 732. Wypis z akt grodzkich żytomierskich (roczki przed Józefem Ignacym Korwin Morzkowskim, wicestarostą sądowym grodzkim żytomierskim): woźny Jan Sawliński [?] doręczył w zamku w Chodorkowie pozew do sądu grodzkiego kijowskiego Józefa Pruszyńskiego, kasztelana żytomierskiego, kawalera orderu św. Stanisława, przeciw Leonowi i Aleksandrowi Charlęskim – dzierżawcom [?] dóbr Hadziewicza – oraz Janowi Bereźnickiemu, Ignacemu Siwiderskiemu i Siemińskiemu, tradycyjnym posesorom miasta Chodorkowa (por. akty 1–22: tradycja Chodorkowa, Siemiński c/a Hadziewicz; akt 106). Na podstawie dekretu grodzkiego kijowskiego z 19 VI 1794 n. st. nakazującego przypozwanie, pozwani mają wziąć udział w sprawie Pruszyńskiego z Hadziewiczem oraz Żydami Elem Chaimowiczem i Froimem Pesiowiczem [?] o zapłatę 17 dukatów z prowizją (lub zastępczą zapłatę albo wydanie Żydów z majątkiem) i koszty.
Odczyty niepewne: skróty tytułowe „Rel. P. na S. Ch. [?]”, „S.D.P. [?]”, „S.N. [?]” przy Charlęskich; „Dzierż. [?]”; „Sawliński [?]”; „Pesiowicz [?]”; „Kaw. [?]” przy tytule Morzkowskiego. Zapis „Czytał Mokłak” – ten sam Erazm Mokłak, który podał ekstrakt (por. akt 108).
Tłumaczenie łac. i objaśnienia: „Relacya Pozwu” – zeznanie woźnego o doręczeniu pozwu; „Roczki” – sesje sądu grodzkiego; „przypozwanie” – wezwanie dodatkowej strony do procesu; „Possessor Tradycyiny” – posiadacz z tytułu tradycji (zastawu na poczet długu); „attendować” – stawić się, uczestniczyć; „Datt.” (datum) – dano; „V.R.Ż.” – wicerejent żytomierski; „L.S.” (locus sigilli) – miejsce pieczęci.
Streszczenie
30VI / 11 VII 1794 w grodzie kijowskim w Żytomierzu Erazm Mokłak oblatował wypis z akt grodzkich żytomierskich (27 VI / 8 VII 1794) z relacją woźnego Jana Sawlińskiego [?], który w zamku chodorkowskim doręczył pozew Józefa Pruszyńskiego, kasztelana żytomierskiego, przeciw Leonowi i Aleksandrowi Charlęskim, Janowi Bereźnickiemu, Ignacemu Siwiderskiemu i Siemińskiemu (posesorom Chodorkowa): mają oni – zgodnie z dekretem grodzkim kijowskim z 19 VI 1794 n. st. – wziąć udział w sprawie Pruszyńskiego z Hadziewiczem i Żydami Elem Chaimowiczem i Froimem Pesiowiczem [?] o 17 dukatów z prowizją i koszty.
Akt nr 122
Obl[at]a Extraktu z Akt Grod. Żytt. z wpisaniem w nim Rel[acyi] P[ozwu] na S[ądy] Gr[odzkie] od W. Koralewicza po W. Karpińskiego autentycznie wydanego
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
Data30 VI / 11 VII 1794, Żytomierz (relacja w roczkach grodzkich żytomierskich 27 VI / 8 VII 1794; pozew: Żytomierz, 4 VII 1794 n. st.)
Karty / skanyk. 583 (skan 0091, strona prawa – dół) – k. 583v (skan 0092, strona lewa)
Numer wpisu 733. Formularz identyczny jak w akcie 121 (ten sam dzień oblaty, ten sam podawca Erazm Mokłak, ten sam ekstrakt żytomierski z roczków przed J. I. Korwin Morzkowskim i ten sam woźny Jan Sawliński [?]) – teksty równoległe rozstrzygają skróty i formuły.
Odczyty niepewne: „Sawliński [?]” (woźny niepiśmienny, podpisał się krzyżykiem). Rozwinięcia skrótów: „Rel. P. na S. Gr.” – relacja pozwu na sądy grodzkie; „Chor. Wdztwa Podl.” – chorąży województwa podlaskiego; „Sttą Herman.” – starosta hermanowski; „Vice Sttą Sąd. Grod. Żytt.” – wicestarosta sądowy grodzki żytomierski; „V.R.Ż.” – wicerejent żytomierski; „L.S.” (locus sigilli) – miejsce pieczęci; „Datt.” (datum) – dano.
Pozew doręczono w Jaropowicach – wsi wielokrotnie wzmiankowanej w tym tomie i w 2-1-170 (dworek w Jaropowicach, część Leona Trzeciaka, kasztelana owruckiego).
Streszczenie
30VI / 11 VII 1794 w grodzie kijowskim w Żytomierzu Erazm Mokłak oblatował wypis z akt grodzkich żytomierskich (roczki 27 VI / 8 VII 1794 przed Józefem Ignacym Korwin Morzkowskim) z relacją woźnego Jana Sawlińskiego [?], który w Jaropowicach doręczył do rąk własnych pozwanego pozew Jakuba Koralewicza przeciw Józefowi Karpińskiemu przed sąd grodzki kijowski – o zapłatę 140 zł z prowizją ze skryptu wystawionego powodowi oraz o koszty procesu. Pozew datowany w Żytomierzu 4 VII 1794 n. st.
Akt nr 123
Obl[at]a Extraktu z Akt Grod. Żytt. z wpisaniem w nim Rel[acyi] P[ozwu] na S[ądy] Gr[odzkie] od W. Krzeczkowskiego po W. Trzepeckiego y Jnnych autentycznie wydanego
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
Data30 VI / 11 VII 1794, Żytomierz (relacja w roczkach grodzkich żytomierskich 27 VI / 8 VII 1794; pozew: Żytomierz, 4 VII 1794 n. st.)
Numer wpisu 734. Oblata tego samego dnia i przez tego samego podawcę (Erazm Mokłak) co akty 121–122; ten sam woźny Jan Sawliński [?] – tu doręczenie pozwu „na Stole” w kancelarii grodzkiej kijowskiej w Żytomierzu (gdy pozwanych nie zastano w dobrach).
Odczyty niepewne: skróty tytułów stron – „Exped. K.S. [?]” przy Aleksandrze Trzepeckim, „C.K. [?]” przy Michale Żurawskim, „Strażn.” (strażnik) przy drugim Żurawskim „tegoż Jmienia”, „C.K.S. [?]” przy Jakubie Krzeczkowskim; „Sawliński [?]”, „Meleniewski [?]” (podpis kontrolny pod wypisem). Tytulatura Morzkowskiego rozwinięta w akcie 121: chorąży województwa podlaskiego, starosta hermanowski, wicestarosta sądowy grodzki żytomierski, kawaler orderu św. Stanisława („K.O.S.S.”).
Objaśnienia: „Kondemnata” – wyrok zaoczny; „Cadencya Nowembrowa” – kadencja (sesja) listopadowa sądu; „Veteris Stilli” (łac.) – starego stylu (kalendarz juliański); „attendować” – stawić się, uczestniczyć w sprawie; „zregulowanie pretensyi” – rozliczenie roszczenia; „zapatrzywszy się na dowody” – rozważywszy dowody; „L.S.” (locus sigilli) – miejsce pieczęci; „V.R.Ż.” – wicerejent żytomierski.
Treść pozwu miejscami zawiła (pisarz skraca i myli przypadki): powód Krzeczkowski twierdzi, że sumy 3000 zł nigdy od Trzepeckiego nie pożyczał, lecz wystawił na nią dokument tylko za dług, który Żurawski był winien Trzepeckiemu; żąda, by pozwani to przyznali, by Trzepecki o swoją należność zwrócił się do Żurawskiego, a powód został od zapłaty na zawsze uwolniony.
Streszczenie
30VI / 11 VII 1794 Erazm Mokłak oblatował w grodzie kijowskim w Żytomierzu wypis z akt grodzkich żytomierskich (roczki 27 VI / 8 VII 1794 przed J. I. Korwin Morzkowskim) z relacją woźnego Jana Sawlińskiego [?]: pozew Jakuba Krzeczkowskiego przeciw Aleksandrowi Trzepeckiemu, Michałowi Żurawskiemu i drugiemu Żurawskiemu (strażnikowi) złożono na stole w kancelarii grodzkiej kijowskiej w Żytomierzu. Powód, powołując się na dwie kondemnaty (kadencja listopadowa 1793 i 18 VI 1794 st. st.), żąda rozliczenia pretensji Trzepeckiego o 3000 zł: sumy tej nigdy od niego nie pożyczał, dokument wystawił jedynie za dług Żurawskiego, więc Trzepecki ma dochodzić należności od Żurawskiego, a powód ma być od zapłaty uwolniony. Pozew datowany w Żytomierzu 4 VII 1794 n. st.
Akt nr 124
Obl[at]a Extraktu z Akt Grod. Żytt. z zapisaniem w nim Rel[acyi] P[ozwu] od JW. Lubowidzkiego G.M.W.K. po Starozak. Herszka Moszkowicza y Jnnych autentycznie wydanego
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
Data30 VI / 11 VII 1794, Żytomierz (relacja w roczkach grodzkich żytomierskich 27 VI / 8 VII 1794; areszt 5 VII 1794 n. st.; pozwy: Żytomierz 23 VI / 4 VII 1794)
Objaśnienia: „Starozak.” – starozakonni (Żydzi); „Niewier.” (niewierny) – określenie Żyda w formularzu kancelaryjnym; „Ucz.” (uczciwy) – tytuł mieszczański; „Woźny Gnł Wdztwa Kijow.” – woźny generał województwa kijowskiego; „Rekwirent” – żądający czynności woźnego; „Veteris Stilli / novi Stilli” (łac.) – starego / nowego stylu; „Rachmistrz” – rachmistrz, kalkulator; „konta prawne” – koszty sądowe; „areszt” – zajęcie osoby lub majątku na poczet długu; „manifest ... z Akt wyrucić” – nakazać wykreślenie manifestu z ksiąg.
Streszczenie
30VI / 11 VII 1794 Kazimierz Bernacki oblatował w grodzie kijowskim w Żytomierzu wypis z akt grodzkich żytomierskich (roczki 27 VI / 8 VII 1794 przed J. I. Korwin Morzkowskim) z relacją woźnego generała województwa kijowskiego Pawła Jarosienki: 5 VII 1794 n. st. w Żytomierzu, na wezwanie generała-majora Stefana Lubowidzkiego, woźny aresztował arendarza szynku w kluczu bereziańskim Majorka Jankielowicza, winnego skarbowi Lubowidzkiego kilka tysięcy złotych, u żydowskich mieszkańców miasta – Herszka Moszkowicza, Szai Krawca i Eyzyka kuśnierza, którzy areszt dobrowolnie przyjęli i zobowiązali się stawić aresztowanego do rozprawy; woźny doręczył im cztery pozwy. Lubowidzki żąda, by Jankielowicz zwrócił sumę wynikłą z kalkulacji rachmistrza, by jego manifest z 23 V / 3 VI 1794 (w którym obelżywie się tłumaczył, że nic nie jest winien) wykreślono z akt, a poręczyciele pod przysięgą wyjawili, gdzie znajduje się majątek Jankielowicza, i zapłacili zapisaną sumę poręki wraz z kosztami. Pozwy datowane w Żytomierzu 23 VI / 4 VII 1794.
Akt nr 125
Obl[at]a Dekretu Ziazdowego między W. Cyryną a JW. Rokitnickim Sttą Rożowsk. w Nebylicy przez Urząd komorniczy Ziemski Kijowski ferowanego
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
Data1 / 12 VII 1794, Żytomierz (dekret zjazdowy: Nebylica, 20–21 V 1794 n. st.; dekret sądu ziemskiego kijowskiego 29 III / 9 IV 1794)
Karty / skanyk. 584 (skan 0092, strona prawa – dół) – k. 586v (skan 0095, strona lewa)
62jednak; Jż Stroża y Warto wnika do W. Cyryny niebronił, Ruma-
63cyi nieodmawiał, lecz Jey rozsądzeniem odebrawszy Posłuszeń-
64stwo W. Cyrynie wradzie [?] się niedozwolił, y Celem wyrachowania
65Podwod Trzydzięściu, nietylko z Nebylicy, ale z Jnnych Dwoch Wiosek
66spędził, które Rzeczy W. Cyryny do Żytomierza odwieźli. Względem
67przeszkod
k. 586v (skan 0095, strona lewa)
1przeszkod w Possessyi W. Cyryny, lubo Jnkwizycya naucza; Jż JW.
2Starosta pędzie [?] Poddanych Nebylickich na swoią powinność, przeto
3jednak, y W. Cyrynie odbywali Powinności, y Strzecka [?] W. Cyryny nie
4przeto zgniła, ale przeto; Jż W. Cyryna mokrą kozie [?] kazał. Że Pod-
5dani Nebylicy gdy się paliła Piekarnia ratowali Jak ile mogli, że Kobie-
6tę jedną tylko przez czas Possessyi W. Cyryny wzięta do Rożowa Jnkwizy-
7cya dowodowa naucza, w Jnnych okolicznościach żadnego nieczyni ob-
8jaśnienia. Przeto Sąd co się dotyczę wzbronioney W. Cyrynie Rumacyi
9z Posłuszeństwa obustronną Jnkwizycyą dowiedzioney chociaż
10JW. Rokitnicki podług Swiadectwa teyże Jnkwizycyi Sam Rumacyą
11zatrudniał się, y Podwod Trzydzieści wysłał, zapatrzywszy się jednak
12na Kontrakt arendowny Roku Tysiąc, Siedmset, Dziewięćdziesiąt,
13Czwartego, Dnia Dziewiątego Marca, między JW. Rokitnickim przez
14W. Woronicza Plenipotenta y W. Cyryną zawarty, w Grodzie tymże
15Roku tegoż Dnia Siodmego Czerwca oblatowany, Czteroniedzielney
16Rumacyi z zupełnym Posłuszeństwem dozwalaiący winnym bydź
17sprzeciwienia się Kontraktowi dopiero wspomnionemu JW. Rokitnic-
18kiego Sttę Rożow. O.S.S.K. wynayduie, y nakazuie, aby odbywaiące [...]
19y Jnne [?] Starosiń-
20skiemi [?] na Terminie niżey oznaczyć się maiącym Zł. Sto Dwa pod Wolo [?]
21zapłacił W. Cyrynie. Lecz co się ściąga Pretensyi wzaiemnych z okazyi
22Spalenia Piekarni, gdy Jnkwizycya nieodkryta; Jżby z okazyi W. Cyryny
23ten Ogień powstał, á odwodowa Poddanych z zarzutu; Jż ć ratować
24niechcieli oczyściła, równie y Jnne Samego W. Cyryny Pretensye Jnkwi-
25zycyą niedowiedzione na zawsze umarza. Że zaś Jnkwizycyą dowiedziono Zo-
26stało, że JW. Starosta wzbronił Samemu W. Cyrynie rumować
27się, przeto Sąd onego do dostawienia podług Regestru wszyst-
28kich Rzeczy, y Chudoby Wiel. Cyryny jeszcze niedostawionych
29obowięzuie, y aby z dostawienia na Dniu Pierwszym Lipca
30Veteris Stilli Roku bieżącego kwit od Wiel. Cyryny złożył,
31pod winą wygotowania Wiel. Cyrynie na tymże Dniu w przypadku
32niedebrania [niedobrania] wszystkich, lub Deteryoracyi Waloru Szkody za-
33przysiężonym Walor, aby na tymże
34Terminie JW. Rokitnicki Sttę Rożow. pod tąż ostrością zapła-
35cił, sądzi. Nawzaiem JW. Rokitnickiy Expens za Przewoz w
36Korostyszowie należącą Zwierzchnością Dworu tamteyszego, gdy
37okaże takową Expens z Przysądow Sobie przysądzonych, aby
38Wiel. Cyryna potrącił, nakazuie pod tąż ostrością. A tym spo-
39sobem ukatwiwszy wszelkie Oboiey Strony Pretensye do obli-
40czenia onych w Ogut przystąpił, y tak dla Gromady Neby-
41lickiey, y JW. Sttę Starosty od Wiel. Cyryny Złotych Dwieście, Trzydzie-
42ścia Jeden, Groszy Dwanaście zliczywszy, á od JW. Rokitnickiego
43Sttę Rożow. y Gromady Nebylickiey dla W. Cyryny Trzysta Czterdzie-
44ście Zł. Pł. Groszy Dwadzieścia Pięć, wynalazszy, tudzież Zakładow
45Starosińskich Dwa nakazuie, aby JW. Rokitnicki Sttę Rożow.
46potrąciwszy dla Siebie y Gromady Nebylickiey Summę w gorze
47wyrażoną, Resztuiącą kwotę Zł. Pł. Sto Dziewięć, Groszy Trzyna-
48ście z Zakładami Dworno Starosińskiemi do Rąk W. Cyryny
49Skar. Mu. [?] na Dniu powyżey oznaczonym Dnia Pierwszego Lipca
50Veteris Stilli, Tysiąc, Siedmset, Dziewięćdziesiąt, Czwartego Roku
51pod winą wywołania przed Aktami Grodz. Kijow. zapłacił. A ponieważ
52W. Cyryna wnosi, że Kontraktem ma Sobie dozwolone konserwo-
53wanie Zboża do wymłotu, przeto Sąd zapatrzywszy się na tenże
54Kontrakt pozostałe Zboże w Snopie jakie ma we Dworze Neby-
55lickim Wiel. Cyryna aby konserwowane było determinuie.
56Odwołał się Jaśnie W. Rokitnicki Starosta Rożowski do Sądu zupełne-
57go przez Wiel. Padlewskiego Plenipotenta, Sąd niedopuszcza, bo
58ponieważ Sam o Sobie nie Jaśnie Wiel. Rokitnicki za to w tey Appel-
59lacyi odstąpuie, przeto Sąd wyżey założoną Appellacyą za
60żadną determinuie mocą Dzieła Swego. Michał Kamieński, Ko-
61mornik Ziemi Kijowskiey L.S. Który Dekret Słowo w Słowo jak się w Sobie
62ma, do Xiąg ninieyszych Grodzkich Kijowskich iest zaingrossowany.
63[podpisy pod wpisem:] Czytałem Chodorkowski mp. / Plenip[otent]a W. Drozowskiego [?]
Objaśnienia i tłumaczenia
Numer wpisu 736; pierwszy wpis pod nagłówkiem marginalnym „Miesiąc Lipiec V.S.” (lipiec starego stylu). Akt bardzo długi (3 karty, drobna gęsta ręka) – odczyt miejscami niepewny, zwłaszcza w wyliczeniach kwot i w nazwiskach chłopów; wszystkie wątpliwe miejsca oznaczono [?].
Dekret zjazdowy (kondescenzja) wydał Michał KAMIEŃSKI, komornik ziemski kijowski (znany z 2-1-170 i z wcześniejszych aktów tego tomu), na mocy dekretu sądu ziemskiego kijowskiego z 29 III / 9 IV 1794; zjazd wyznaczono na 20 V 1794 n. st. do wsi NEBYLICA (w aktach 2-1-170 „Nebelica [?]”). Jurysdykcję ufundowano w chałupie poddanego Zacharka Krawca; obecni m.in. Benedykt Poczętowski i woźny Korniej Skwirecki. Z braku strony przeciwnej sąd odroczył się do 21 V.
Spór: dzierżawca (posesor) W. Wincenty CYRYNA przeciw JW. Michałowi Kazimierzowi ROKITNICKIEMU, staroście rożowskiemu, kawalerowi orderu św. Stanisława, oraz jego dyspozytorowi Janowi Obertyńskiemu i całej gromadzie wsi Nebylica; w sprawie występuje też Ur. Maciej Wolski, towarzysz kawalerii narodowej. Rokitnicki wnosił prorogację wyjednaną w sądzie pisarskim ziemskim kijowskim w Turbowce [?] 2 V 1794 (oblatowaną 6 V), sąd jej nie uwzględnił, bo nie była za zgodą obu stron.
Treść rozstrzygnięć: (1) pretensje poddanych nebylickich o nadmierne podwody, furmanki drew, przymusowe dosypki żyta, daniny grzybów (po zł 1 za „sotkę”), jaj, chmielu, masła hreczanego i oleju z makuchów – sąd wyliczył imiennie nagrody (Pawło Storożko zł 5 gr 22, Zacharko Krawiec zł 6 gr 20, Fedor Łatuszka zł 6 gr 15, Chwedor Budarenko zł 10 gr 5, Chomyłko zł 10 gr 10, Krzysztof Andruszczyk [?] zł 5 gr 15, Chwedor Zmeni [?] zł 35, Jakow Nowyczyk [?] zł 6, Kalennik Skulak [?] zł 11 gr 15, Danit Jowczyk [?] zł 11 gr 15 – razem dla gromady zł 115 gr 27); (2) Cyryna wykonał przysięgę na rzetelność jabelli (tabeli) pańszczyzny i otrzymał od gromady zł 98 gr 9 za zawiedzioną pańszczyznę; (3) pretensja Rokitnickiego o spalenie piekarni (18 korcy owsa i ośmioro cieląt) – inkwizycja nie wykazała winy Cyryny, pretensje wzajemne umorzone; (4) za niedosiew (15,5 korca po zł 7) Cyryna ma zapłacić zł 115 gr 15; (5) Cyrynie przysądzono zł 20 za dwuletni nieużytek sianożęci za wałem, zł 205 gr 8 za reparacje (po przysiędze) i zł 200 za warsztat gorzelniany, który starosta może zatrzymać albo dostawić w naturze do Żytomierza; (6) inkwizycja dowiodła, że 24 III 1794 Rokitnicki odebrał Cyrynie posłuszeństwo poddanych, zakazał im pod karą stu batogów słuchać posesora i wzbronił rumacji wbrew kontraktowi arendownemu z 9 III 1794 (zawartemu przez plenipotenta W. Woronicza, oblatowanemu 7 VI 1794), który dawał cztery tygodnie rumacji – za to zł 102; (7) rozliczenie końcowe: od Cyryny zł 231 gr 12, od Rokitnickiego i gromady dla Cyryny zł 340 gr 25, do zapłaty reszta zł 109 gr 13 wraz z dwoma zakładami starościńskimi, na 1 VII 1794 st. st. pod winą wywołania; zboże w snopie pozostaje konserwowane do wymłotu. Apelacji Rokitnickiego (przez plenipotenta W. Padlewskiego) sąd nie dopuścił.
1/ 12 VII 1794 Wincenty Cyryna oblatował w grodzie kijowskim w Żytomierzu dekret zjazdowy (kondescenzyjny) komornika ziemskiego kijowskiego Michała Kamieńskiego, wydany we wsi NEBYLICA 20–21 V 1794 n. st. w sporze Cyryny, dzierżawcy, z Michałem Kazimierzem Rokitnickim, starostą rożowskim, jego dyspozytorem Janem Obertyńskim i gromadą nebylicką. Sąd odrzucił prorogację wyjednaną jednostronnie przez Rokitnickiego, przesłuchał gromadę i świadków i rozliczył wzajemne pretensje: poddanym przyznał zł 115 gr 27 za nadmierne podwody, furmanki drew, przymusowe dosypki żyta i daniny (grzyby, jaja, chmiel, masło, olej), a Cyrynie – po przysiędze na rzetelność jabelli pańszczyzny – zł 98 gr 9 od gromady; obciążył Cyrynę kwotą zł 115 gr 15 za niedosiew (15,5 korca po zł 7), a Rokitnickiemu nakazał zapłacić zł 20 za dwuletni nieużytek sianożęci, zł 205 gr 8 za reparacje, zł 200 za warsztat gorzelniany oraz zł 102 za bezprawne odebranie posłuszeństwa poddanych 24 III 1794 i wzbronienie czterotygodniowej rumacji wbrew kontraktowi z 9 III 1794. Wzajemne pretensje o spalenie piekarni (18 korcy owsa i ośmioro cieląt) oraz niedowiedzione roszczenia umorzono. Po obliczeniu Rokitnicki ma do 1 VII 1794 st. st. zapłacić Cyrynie resztę zł 109 gr 13 z dwoma zakładami starościńskimi, pod winą wywołania; zboże w snopie we dworze nebylickim ma być konserwowane do wymłotu. Apelacji Rokitnickiego sąd nie dopuścił.
Akt nr 126
Plenipotencya W. Ur. Drozowskiego Komornika Granicznego Owruckiego Wielmoznym Jchmościom Panom Patronom do Spraw dana
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
20dzieystw prawnych używać, á co tylko przez wyż wyrażonych Plenipoten-
21tow moich prawnie y sprawiedliwie nastąpiona y postanowiona będzie to
22wszystko za rzecz Stałą, trwałą y nieodmienioną przyiąc deklaruie, y obo-
23wiązuie się mocą dobrowolnego zeznania swego. Woyciech Drozowski K.G.O. [?]
Objaśnienia i tłumaczenia
Numer wpisu 737. Woyciech DROZOWSKI, komornik graniczny owrucki, to zapewne ten sam, którego podpis („Plenip[otent]a W. Drozowskiego [?]”) widnieje pod poprzednim wpisem (akt 125).
Odczyty niepewne: formuła zdrowia i poddania jurysdykcji (ręka drobna, skróty); nazwiska plenipotentów – „Dworzycki V.R.K. [?]”, „Chaiecki [?] S. Kend. [?]”; „przywny Luitz [?]” (zapewne „przysądzone luita” – kary 14 grzywien); skrót podpisu „K.G.O.” = komornik graniczny owrucki.
Objaśnienia: „plenipotencya” – pełnomocnictwo procesowe; „komparycye pisać” – spisywać oświadczenia stron; „dekreta przypuszczać” – dopuszczać wyroki; „od uciążliwych odwoływać się” – apelować od niekorzystnych; „processami szkodzić” – prowadzić procesy przeciw przeciwnikom; „jurydykcya zasławska ziemska” – sąd ziemski w Zasławiu (po II rozbiorze siedziba sądów guberni izasławskiej dla powiatów wołyńskich).
Streszczenie
1/ 12 VII 1794 w grodzie kijowskim w Żytomierzu Wojciech Drozowski, komornik graniczny owrucki, zeznał pełnomocnictwo: mając dwie sprawy w województwie wołyńskim, w powiecie tamtejszym, przed jurysdykcją zasławską (zwłaszcza ziemską), a nie mogąc ich sam dopilnować, ustanawia swymi specjalnymi plenipotentami Franciszka Ksawerego Dworzyckiego, Floriana Chajeckiego [?] i Jana Turowskiego, dając im moc stawania, pisania komparycji, przyjmowania wyroków, apelowania od uciążliwych, prowadzenia procesów, odbierania sum i kwitowania – wszystko, co uczynią, uznaje za stałe i nieodmienne.
Akt nr 127
Plenipotencya Ur. Chodakowskiego y Jnnych W. y Ur. Jchmościom Panom Patronom do Spraw w Jurydykach Kijowskich mianych zeznana
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
18wie nastąpione akceptować, od uciążliwych odwoływać, Summy,
19Luitę, y wszelkie Przezyski Prawne odbierać, z odebranych Jmieniem
20tak zeznawaiącego, jako też czyim czynię, kwitować, Processami szko-
21dzić, w ugody przyiacielskie wchodzić, y zupełnie się, w tey Sprawie ugo-
22dzić się za takowe, y zakwitować, y wszelkich Dobrodzieystw z Prawa
23pozwolonych używać, á cokolwiek przez wyż wyrażonych Plenipoten-
24tow, á nayszczegolniey Ur. Dominika Rusieckiego uczyniono będzie, to
25wszystko za rzecz Stałą, trwałą, y nizdy niepomszoną [?] przyiąć deklaruie,
26mocą dobrowolnego zeznania swoiego, Swym, Małżąki swey y Ur.
27Jakuba Bułkowskiego, jako Pisma nieumieiący Znakiem Krzyża
28Swiętego podpisuie się. Piotr Chodakowski +
Objaśnienia i tłumaczenia
Numer wpisu 738. Plenipotencja dana w sprawie toczącej się w sądzie grodzkim kijowskim z JW. PRUSZYŃSKIM, kasztelanem żytomierskim (por. akt 121 – pozew Pruszyńskiego c/a Charlęscy i posesorzy Chodorkowa).
Odczyty niepewne: „za których rokoy [?]” (zapewne „za których rękoymia” – poręczenie), „wodawać [?]”, „jakiego bydź Jmienia y Jasztenka [?]” (zapewne formuła „jakiego bądź imienia i nazwiska”), „Jana Borkowickiego [?]”, „nizdy niepomszoną [?]” (nigdy nieporuszoną).
Objaśnienia: „luita” (luitio) – kara 14 grzywien zasądzana w procesie; „przezyski prawne” – zasądzone należności procesowe; „ugody przyiacielskie” – komplanacje pozasądowe; „Kaszt. tytt.” – kasztelan tytułowy (żytomierski); zeznający nie umiał pisać i podpisał się krzyżem.
Streszczenie
1/ 12 VII 1794 w grodzie kijowskim w Żytomierzu Piotr Chodakowski – w imieniu własnym, żony oraz Jakuba Bułkowskiego, za których ręczy – zeznał pełnomocnictwo: mając z Bułkowskim sprawę w sądzie grodzkim kijowskim z Józefem Pruszyńskim, kasztelanem żytomierskim, a nie mogąc jej sam dopilnować, ustanawia plenipotentami Tomasza Bielickiego, Dominika Rusieckiego, Michała Świętochowskiego, Jana Borkowickiego [?] i Bazylego Owsiejowskiego, dając im moc stawania, pisania komparycji, przyjmowania wyroków, apelacji, odbierania sum, luit i przezysków, kwitowania, prowadzenia procesów i zawierania ugód; wszystko, co uczynią – a zwłaszcza Dominik Rusiecki – uznaje za ważne. Niepiśmienny, podpisał się znakiem krzyża.
Akt nr 128
Kwit z Cessyą od W. Mysłowskiego Miecz. Brzesk. Kuiaw. JW. Morzkowskiemu Chor. Podl. z Summy Piętnastu Tysięcy Stu Trzydziestu Trzech Zł. Polskich służący
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
Data1 / 12 VII 1794, Żytomierz (dekret kompromisarski: Borszczajówka 5 III 1792; cesja Hańskiego: Dubno 19 I 1793)
Karty / skanyk. 587 (skan 0095, strona prawa – dół) – k. 587v (skan 0096, strona lewa)
Numer wpisu 739. Akt należy do serii znanej z księgi 2-1-170: dekret kompromisarski z Borszczahówki (tu „Borszczajowka”) 5 III 1792 między Mostowskimi i Michałem Przezdzieckim, starościcem mińskim, a Zachariaszem Hańskim, łowczym nadwornym WXL; Hański scedował sumę Maciejowi Mysłowskiemu, miecznikowi brzeskiemu kujawskiemu (por. 2-1-170, akt 98 – manifest i cesja Hańskiego; akty 401, 357, 361 – dalsze cesje tego dekretu). Tu Mysłowski kwituje odbiór i ceduje całość Józefowi Morzkowskiemu.
Odczyty niepewne: „Tadeuszem Kaszt. [?] Raciąż. [?]” (Tadeusz Antoni Mostowski – skrót tytułu przy imieniu niejasny), „Miecz. Brzesk. Kuiaw. [?]”, „w niezionym [?]” (zapewne „w niezniesionym” / „w niezmienionym”), „z Przewizą [?] Publikaty Win” (z prowizją? z przewyżką?).
Rozwinięcia skrótów tytułu Morzkowskiego: „C.P.” – chorąży podlaski, „S.H.” – starosta hermanowski, „V.S.Ż.” – wicestarosta żytomierski, „O.S.S.K.” – orderu św. Stanisława kawaler. „Łowcz. W.X.L.” – łowczy nadworny Wielkiego Księstwa Litewskiego. „Publikata” – ogłoszenie wyroku; „wina za sprzeciwienie się dekretowi” – kara za niewykonanie wyroku.
Streszczenie
1/ 12 VII 1794 w grodzie kijowskim w Żytomierzu Maciej Mysłowski, miecznik brzeski kujawski, zeznał kwit z cesją: sumę 15 133 zł 1 gr polskich, przysądzoną dekretem kompromisarskim z 5 III 1792 w Borszczajówce (Borszczahówce) od Tadeusza i Anny Mostowskich oraz Michała Przezdzieckiego, starościca mińskiego, na rzecz Zachariasza Hańskiego, łowczego nadwornego WXL (wpisanym 2 X tegoż roku w akta ziemskie kijowskie), a jemu odstąpioną przez Hańskiego cesją podpisaną w Dubnie 19 I 1793 i podaną do akt grodzkich kijowskich 1/12 II 1794 wraz z publikatą – odebrawszy pełną satysfakcję, kwituje i w całości (z winami za sprzeciwienie się dekretowi i wszelkimi należnościami) ustępuje, wlewa i przekazuje Józefowi Morzkowskiemu, chorążemu podlaskiemu, staroście hermanowskiemu, wicestaroście żytomierskiemu, który odtąd może tymi sumami z prowizją i procesami swobodnie rozporządzać.
Akt nr 129
Oblata Noty od JW. Karwickiego G.M.W.L. do JW. Szeremetowa z Żądaniem pomocy woyskowey dla uskutecznienia Sprawy z JWW. Branickim y Potockim podaney
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
Data3 / 14 VII 1794, Żytomierz (dekret ziemski kijowski 31 III 1794; rezolucja gubernatora 1 VI 1794, Żytomierz)
6y Xięgami ninieyszemi Grodz. Kijowsk. Osobiście Stawaiąc Ur. Jozef
7Drabowicz [?] Notę od JW. Karwickiego Gm.W.L. do JW. Szeremetowa z Żą-
8daniem do dania pomocy woyskowey dla Uskutecznienia Sprawy z JWW.
9Branickim y Potockiemi podaną z Rezolucyą y Podpisem tegoż
10JW. Gubernatora na Ordynaryinym Papierze Spisaną z przyłączonym
11Arkuszem Dziesięciu kopiykowym do Akt Grodz. Kijowsk. dla zapisania
12podał w ten Sposob = Między JW. Krzysztofem Karwickim Gm. á JWW.
13Szczęsnym y Georgią z Mniszchow Potockiemi Gnrłtt. [?] Artyleryi, tu-
14dzież JW. Branickim Hett. wypadł Dekret w Sądach Ziem. Kijowsk.
15Dnia Trzydziestego Pierwszego Marca, Roku Teraznieyszego Ozna-
16czaiący Kondescensyą do Dobr Rokitny dla zebrania Kalkulacyi z tych
17Lasow, które nad Konstytucyą Tysiąc, Siedmset, Osiemdziesiąt
18Osmego Roku do Białey cerkwi zagarnione zostały, z których
19JWW. Potoccy jako Sukcessorowie Mniszcha posiadaiącego przed tym
20też Starostwo usprawiedliwić się są obowiązani. Na mocy tako-
21wego Dekretu gdy JW. Karwicki zprowadził Podsędka Ziem. Kijowsk.
22dla wsądzenia [?] Sprawy, tedy JW. Branicki o stawienie tylko Gro-
23mady y zebrania z Niey Swiadectwa przypozwany [?], y w Dekret wcho-
24dzący, nietylko sam od attentowania Sprawy usunął się, lecz nadto
25Poddanym stanąć niekazał, á przeto uskutecznie Dekretu niedozwo-
26lił, w tam więc przypadku Urząd zjechały zastanowił Dzieło swoie,
27puki pomoc woyskowa zesłana niebędzie. Żądaniem tedy iest JW.
28Karwickiego, iż by JW. Pan na mocy Prawa y Supersessyi przez Podsęd-
29ka uczynioney dodał pomoc woyskową, końcem uskutecznienia
30pomienionego Dekretu. Dodanie zaś tey pomocy niebędzie do nicze-
31go więcey użyte jak do spędzenia Ludzi na Jndagacyą y Swiadec-
32two potrzebnych. Antoni Jzbicki Pl. Notta wo władyenyi w Huber-
33nij ne podwiedemstwennoy moiemu Prawlenyiu po Dekretam
34woyskowoy pomoszczy dawat ne mohu. Hubernator Sze-
35remetow. W Dzierżawie niemoiey [?] Gubernij podług Dekretow da-
36wać pomocy woyskowey niemogę Gubernator Bazyli de Szereme-
37tow [?] Jeunija Perwoho Dnia, Tysiacza, Sim sot Dewiadesiat Cze-
38twertoho Hoda w Żytomiry. Numer Trzy Tysiące Trzysta Siedm-
39dziesiąt Trzy. Która Nota słowo w słowo jak się w sobie
40ma, do Xiąg ninieyszych Grodzkich Kijowskich iest zapisana.
Objaśnienia i tłumaczenia
Numer wpisu 740 (akt = nr rkp. − 611). Rejestr 2-1-170 (k. 19v, poz. 740): „Obl[at]a Noty od JW. Karwickiego G. M. W. L. do JW. …” – skrót „Gm.” w tekście = G[enerał] M[ajor] (W.L. – wojsk litewskich).
Rezolucja gubernatora izasławskiego Wasyla (Bazylego) Szeremietiewa zapisana po rosyjsku alfabetem łacińskim, a następnie w przekładzie polskim. Próba rekonstrukcji cyrylicą: „Во владѣніи въ губерніи не подвѣдомственной моему правленію по декретамъ воинской помощи давать не могу. Губернаторъ Шереметевъ. … Іюня перваго дня тысяча семьсотъ девяносто четвертаго года въ Житоміри.” – tj. „W posiadłościach (dobrach) w guberni nie podległej mojemu zarządowi wojskowej pomocy do (wykonania) dekretów dawać nie mogę” (Rokitna i Biała Cerkiew leżały po II rozbiorze w guberni bracławskiej, nie izasławskiej – por. akt 130 z notą do gubernatora bracławskiego Berchmana). „Notta” na początku – zapewne nagłówek rezolucji lub przekręcone „Не” [?].
Odczyty niepewne: „Drabowicz [?]” (podawca), „Gnrłtt. [?] Artyleryi” (= Generałostwem Artylerii – Szczęsny Potocki był generałem artylerii koronnej), „dla wsądzenia [?]” (dla osądzenia?), „przypozwany [?]”, „niemoiey [?]”, podpis „Bazyli de Szeremetow [?]”. „Arkusz Dziesięciu kopiykowy” – arkusz papieru stemplowego za 10 kopiejek. „Supersessya” – zawieszenie czynności przez urząd zjazdowy (podsędka). „Kondescensya” – zjazd sądu na grunt. „Hett.” – hetman (Franciszek Ksawery Branicki). „Pl.” – plenipotent.
„Konstytucya 1788 Roku” – zapewne konstytucja sejmowa z 1788 r. o lustracji królewszczyzn / lasów; Mniszech – wcześniejszy posesor starostwa białocerkiewskiego. „Georgia z Mniszchów” – tak w rkp. (żoną Szczęsnego Potockiego była Józefina z Mniszchów).
Streszczenie
3/ 14 VII 1794 w grodzie kijowskim w Żytomierzu (wicerejent Józef Roszkowski) Józef Drabowicz [?] podał do zapisania notę Krzysztofa Karwickiego, generała majora wojsk litewskich, do gubernatora izasławskiego Wasyla Szeremietiewa (z jego rezolucją i podpisem, na zwykłym papierze, z dołączonym arkuszem stemplowym 10 kop.). W nocie plenipotent Karwickiego Antoni Izbicki wywodzi: dekret sądów ziemskich kijowskich z 31 III 1794 w sprawie Karwickiego c/a Szczęsny i Józefina (w rkp. „Georgia”) z Mniszchów Potoccy oraz hetman Branicki zarządził zjazd na grunt dóbr Rokitna dla zebrania kalkulacji z lasów zagarniętych wbrew konstytucji z 1788 r. do Białej Cerkwi, z których Potoccy jako sukcesorowie Mniszcha, dawnego posesora starostwa, mają się usprawiedliwić; gdy jednak Karwicki sprowadził podsędka ziemskiego, Branicki, wezwany tylko do stawienia gromady dla złożenia świadectwa, nie tylko sam usunął się od sprawy, ale zabronił poddanym stawać, więc urząd zjazdowy zawiesił czynności do czasu przysłania pomocy wojskowej; Karwicki prosi więc gubernatora o pomoc wojskową wyłącznie do spędzenia ludzi na indagację i świadectwo. Gubernator (Żytomierz 1 VI 1794, nr 3373) odpowiedział po rosyjsku i po polsku, że w dobrach leżących w guberni nie podległej jego zarządowi pomocy wojskowej do wykonania dekretów dawać nie może.
Akt nr 130
Oblata Noty od JW. Karwickiego G.M. z Żądaniem pomocy woyskowey do JW. Berchmana Gubernatora Bracławskiego w Sprawie z JW. Potockiemi podaney
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
Data3 / 14 VII 1794, Żytomierz (prośba 7 VI 1794; rezolucja gubernatora bracławskiego 8 VI 1794)
28Hoda. Waszkiewicz. Numero Tertio Podołskaia [?] Rezi [?] y Junia Sedmo-
29ho Dnia – Numero millesimo, Octingentesimo, quadragesimo, Pri-
30mo. Rezolucya. Sey Prosytel o dacze prosymoy Jm woinskoy
31Pomoszczy imieiusz [?] w Kijowskom Zemskom Sudie z Hraffom Bra-
32nyckim [?], dołżeny sprosyt od Suda kotornij pred stawlenije po ko-
33nyckim [?] dotżenij [?] i k [?] to-
34romu otom y dołżnoie razsmotrenije uczynenno byt imie-
35iet. Y Junia Osmoho Dnia, Tysecza Semsot Dewiadesiat Cze-
36twertoho Hoda. Hubernator Berchman. Która Nota słowo w sło-
37wo jak się w sobie ma, do Xiąg ninieyszych Grodz. Kijowsk. iest zapisana.
Objaśnienia i tłumaczenia
Numer wpisu 741 (akt = nr rkp. − 611). Rejestr 2-1-170 (k. 19v, poz. 741): „Obl[at]a Noty od JW. Karwickiego z Żądaniem …”. Akt stanowi parę z aktem 129 (ta sama sprawa, ten sam podawca Józef DRABOWICZ – tu nazwisko wyraźne). Gubernator izasławski odmówił pomocy (akt 129), więc plenipotent Karwickiego zwrócił się do gubernatora bracławskiego Fiodora Fiodorowicza Berchmana.
Prośba i rezolucja po rosyjsku w alfabecie łacińskim. Próba rekonstrukcji cyrylicą (początek): „Его Превосходительству Господину Генералъ-Маіору Брацлавской Губерніи Губернатору и Кавалеру Ѳедору Ѳедоровичу Берхману покорнѣйшее прошеніе. По декрету Земскаго Кіевскаго Суда … кондесценція между Господиномъ Генералъ-Маіоромъ Карвицкимъ и Генераломъ Артиллеріи Станиславомъ Потоцкимъ и женою его урожденною Мнишковою и Гетманомъ Великимъ Коронн. Ксаверіемъ Браницкимъ на тридцатый первый день минувшаго марта сего года до Рокитны, а то для взятія счета браныхъ доходовъ съ тѣхъ добръ сверхъ конституціи тысяча семьсотъ восемьдесятъ осьмаго года до Бѣлой Церкви присвоенныхъ. При семъ таковаго декрета Господинъ Карвицкій спровадилъ на кондесценцію Подсудка Земскаго Кіевскаго, Господинъ Браницкій не токмо самъ … дѣла … но и ставить громадъ людей для взятія свидѣтельства не допустилъ; для того покорнѣйше прошу Вашего Превосходительства, какъ Судъ Кондесценційный Земскій не можетъ того исполнить, что присуждено по декрету Земскаго Кіевскаго Суда безъ помощи воинской, чтобъ оному мнѣ кондесценскому суду дать помощь воинскую. Именемъ … Карвицкаго Генералъ-Маіора подписуется Іосифъ Вашкевичъ. Іюня седьмаго дня 1794 года.” Rezolucja (8 VI 1794, nr 1841): „Сей проситель о дачѣ просимой имъ воинской помощи, имѣющій въ Кіевскомъ Земскомъ Судѣ съ графомъ Браницкимъ [дѣло], долженъ спросить отъ Суда, который представленіе … къ тому, о томъ и должное разсмотрѣніе учинено быть имѣетъ” – tj. gubernator odsyła proszącego do sądu ziemskiego kijowskiego, który powinien wystąpić z przedstawieniem; wtedy sprawa zostanie należycie rozpatrzona. STRESZCZENIE rezolucji NIEPEŁNE – środkowe wyrazy niepewne.
Odczyty niepewne: „o predytennaja [?]” (o predpisannoj? – „o przepisanej”), „nestuczat [?]” (ne stal [?]; sens: nie przystąpił do rozpoznania sprawy), „prysudenno [?]”, „Numero Tertio Podołskaia [?] Rezi [?]” (adnotacja kancelaryjna o wpływie prośby – nierozwiązana), „imieiusz [?]”, „Bra-nyckim [?]” (w rkp. „Kroa-nyckim”), „po ko-nyckim [?] dotżenij [?] i k [?]” – fragment rezolucji nieodczytany. „Papier dziesięcio kopiykowy” – arkusz stemplowy za 10 kop.
Streszczenie
3/ 14 VII 1794 w grodzie kijowskim w Żytomierzu (wicerejent Józef Roszkowski) Józef Drabowicz podał do zapisania drugą notę w sprawie Krzysztofa Karwickiego, generała majora (por. akt 129): prośbę pisaną „ruskim pismem” (po rosyjsku alfabetem łacińskim) do Fiodora Fiodorowicza Berchmana, generała majora, gubernatora guberni bracławskiej. Plenipotent Józef Waszkiewicz, w imieniu Karwickiego, przypomina dekret sądu ziemskiego kijowskiego z 31 III 1794 nakazujący zjazd do Rokitny dla obrachunku dochodów z dóbr przywłaszczonych do Białej Cerkwi ponad konstytucję z 1788 r. w sprawie z gen. artylerii Stanisławem (Szczęsnym) Potockim i jego żoną z Mniszchów oraz hetmanem w. kor. Ksawerym Branickim; Branicki nie tylko sam nie przystąpił do sprawy, ale nie dopuścił stawienia gromad dla złożenia świadectwa, więc sąd zjazdowy nie może wykonać dekretu bez pomocy wojskowej – prosi o jej udzielenie (7 VI 1794). Rezolucja gubernatora Berchmana (8 VI 1794, nr 1841): proszący, mając sprawę w sądzie ziemskim kijowskim z hr. Branickim, powinien wystąpić przez sąd, który złoży przedstawienie, i wtedy sprawa zostanie rozpatrzona (odczyt rezolucji częściowo niepewny).
Akt nr 131
Oblata Extraktu z Akt Ziem. Bracł. z upisaniem w nim Opinii względem potrzeby do dania pomocy woyskowey dla JW. Karwickiego Autentycè wydanego
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
Data3 / 14 VII 1794, Żytomierz (rezolucja sądu ziemskiego bracławskiego 9 VI 1794 st. st., Winnica)
Karty / skanyk. 588 (skan 0096, strona prawa – dół) – k. 588v (skan 0097, strona lewa)
Numer wpisu 742 (akt = nr rkp. − 611). Rejestr 2-1-170 (k. 19v, poz. 742): „Obl[at]a Ext[rak]tu z Akt Z. B. [?] z upisaniem w nim …” – „Z. B.” = Ziemskich Bracławskich. Trzeci akt serii Karwickiego (por. akty 129–130): po odmowie gubernatora izasławskiego Szeremietiewa i odesłaniu przez gubernatora bracławskiego Berchmana do sądu, sąd ziemski bracławski (w Winnicy) wydał opinię, że pomoc wojskowa należy się Karwickiemu.
Odczyty niepewne: „Artyleryi Gen. [?] na Zjeździe [?]” (w rkp. skrót podobny do „Pott.”), numer rezolucji gubernatora „Trzydziesto [?] tysięcznym, Setnym, Osiemdziesiątym [?], Pierwszym” (w akcie 130 rezolucja Berchmana nosi nr 1841 – możliwe, że chodzi o ten sam numer: „Tysiąc Ośmset Czterdziesty Pierwszy”), „z aistyd [?] na upor” (może „z ostrzeżeniem na upór” – tzn. dekret zaoczny na wypadek uporu, niestawiennictwa lub odstąpienia), „Oppugnacyi [?]”, adnotacja kancelaryjna „Korygowano [?] ORZB [?]” i podpis „J. Hebelsky [?]”.
Objaśnienia: „W.H.K.” – wielki hetman koronny (F. K. Branicki); „Gnrłt. Artyl.” – generałostwo artylerii (S. Sz. Potocki); „Gm.W. G.J.” – generał major wojsk (rosyjskich), gubernator izasławski (W. Szeremietiew); „P.Z.K.” – podsędek ziemski kijowski (A. Wierzbiński, por. 2-1-171 akty 41–72 – prorogacje podsędka ziemskiego A. Wierzbińskiego); „Sąd Podsędkowski” – sąd zjazdowy podsędka; „Sąd Zupełny” – pełny skład sądu ziemskiego; „prawo 1784 roku” – konstytucja sejmu grodzieńskiego 1784 o pomocy wojskowej do egzekucji wyroków. „Lustracya przez W. Krasnosielskiego 1789” – lustracja starostwa białocerkiewskiego z 1789 r.
Streszczenie
3/ 14 VII 1794 w grodzie kijowskim w Żytomierzu (wicerejent Józef Roszkowski) Józef Drabowicz podał autentyczny ekstrakt z akt ziemskich bracławskich z opinią w sprawie pomocy wojskowej dla Krzysztofa Karwickiego. Sąd ziemski bracławski (protokół 9 VI 1794 st. st., Winnica), odpowiadając na zapytanie gubernatora (rezolucja z 8 VI st. st.), przypomniał: dekret pełnego sądu ziemskiego kijowskiego z 31 III 1794 (Karwicki c/a hetman w. kor. Franciszek Ksawery Branicki oraz Stanisław Szczęsny i Józefa z Mniszchów Potoccy) nakazał zjazd do dóbr klucza rokitniańskiego dla obrachunku z dóbr nieprawnie przyłączonych lustracją Krasnosielskiego z 1789 r. do starostwa białocerkiewskiego, z zastrzeżeniem na wypadek uporu lub niestawiennictwa; sąd podsędkowski ziemski kijowski 24 V 1794 st. st. na gruncie Rokitny, wobec niestawienia się Potockich, odstąpienia Branickiego i przemocnego niedopuszczenia gromad do indagacji, sporządził akt w celu uzyskania pomocy wojskowej, wysłał rekwizycję do gubernatora izasławskiego Szeremietiewa, a podsędek Wierzbiński zaniósł skargę na Branickiego do akt grodzkich; nota Karwickiego z 1 VI 1794 spotkała się z odmową Szeremietiewa (dobra w obcej guberni). Sąd, opierając się na prawie z 1784 r., orzekł, że pomoc wojskowa powinna być Karwickiemu wydana do spędzenia ludzi na indagację i inkwizycję oraz dla bezpieczeństwa sądu zjazdowego, lecz sąd ten nie może jej używać do egzekwowania swoich wyroków.
Akt nr 132
Oblata Zaświadczenia od W. Stockiego Woyskiego Pttu Mozyrskiego w Jnteressie W. Dominika Lewkowskiego wydanego
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
Data3 / 14 VII 1794, Żytomierz (zaświadczenie z tego samego dnia)
Numer wpisu 743 (akt = nr rkp. − 611). Rejestr 2-1-170 (k. 19v, poz. 743): „Obl[at]a Zaświadczenia od W. Stockiego [?] W. R. M. [?]” – tekst potwierdza nazwisko STOCKI i tytuł wojskiego powiatu mozyrskiego (w rejestrze „W. R. M.” – zapewne błędnie odczytane „W. P. M.” = Woyski Powiatu Mozyrskiego). Imię w tytule marginalnym „Witt. [?]”, w podpisie wyraźnie „Adam Stocki”.
Kontekst: dobra pojezuickie po kasacie zakonu (1773) przeszły na Fundusz Edukacyjny; Komisja Edukacji Narodowej rozdawała je dyplomatami (na wieczność) osobom wywodzącym pretensje „prawem natury” (spadkowe pretensje do dóbr zapisanych niegdyś jezuitom), z obowiązkiem spłaty współpretendentów. Tu: Stocki otrzymał klucz Jurewicki w WXL, Krasicki – klucze Kawerowski [?] i Bazarski [?] w pow. owruckim, Ferdynand Wołyniecki – Lucyn i Fedorówkę (Chwedorówkę) w pow. kijowskim; z tych ostatnich należy się spłata Dominikowi Walewskiemu Lewkowskiemu, bratu ciotecznemu Wołynieckiego.
Odczyty niepewne: „Witt. [?]” i „Skar[bnika] [?]” w tytule marginalnym, „JW. Ante-mini [?] Krasickim [?]” (w rkp. inicjał K podobny do „Gr”; dalej wyraźnie „JW. Krasicki”, „JW. Krasickiemu”), „Kawerowski [?]”, „Bazarski [?]”, „z Głowy Teściow [?]”, „W. Jana Kosińskiego [?]”, tytuł Lenkiewicza „Cześnik Pttu Winogr. [?] Sttа [?] Powiato. [?]” (może: cześnik powiatu winogrodzkiego, sędzia/starosta powiatowy). „Jpohorski Lenkiewicz” – por. Lenkiewiczowie Ipohorscy (2-1-1, akt 334). „Ord. S. Stta Kawaler” – kawaler orderu św. Stanisława.
Streszczenie
3/ 14 VII 1794 w grodzie kijowskim w Żytomierzu (wicerejent Józef Roszkowski) Dominik (Walewski) Lewkowski podał do akt zaświadczenie wystawione tego samego dnia w Żytomierzu przez Adama Stockiego, wojskiego powiatu mozyrskiego (z podpisami przyjaciół i trzema pieczęciami na czerwonym laku, na papierze stemplowym 10 kop.). Stocki zaświadcza, że Dominik Walewski Lewkowski, brat cioteczny zmarłego Ferdynanda Wołynieckiego, był w równej linii kompetytorem wraz z Wołynieckim, JW. Krasickim i nim samym w sprawie o dobra pojezuickie (klucze Kawerowski [?], Bazarski [?], Jurewicki i inne oraz Lucyn i Chwedorówka), spadające na nich prawem natury; ponieważ Komisja Edukacyjna postanowiła oddać te dobra dyplomatami na wieczność, a dzielić ich nie było można ze względu na fundusz edukacyjny, pretendenci umówili się, że otrzymujący dyplomaty spłacą współkompetytorów: Krasicki zaspokoił Jana Kosińskiego [?], Stocki – swoich braci, a Ferdynand Wołyniecki przyjął obowiązek spłaty Dominika Lewkowskiego z dóbr Lucyn i Chwedorówka. Na tej podstawie Komisja wydała dyplomaty: Stockiemu na klucz Jurewicki w WXL, Krasickiemu na klucze Kawerowski [?] i Bazarski [?] w pow. owruckim, Wołynieckiemu na Lucyn i Fedorówkę w pow. kijowskim; Lewkowskiemu należy się więc spłata z Lucyna i Fedorówki. Podpisali jako świadkowie Jakub Zawalicz Moczulski, podsędek ziemski żytomierski, i Stanisław Kostka Ipohorski Lenkiewicz, cześnik, kawaler orderu św. Stanisława.
Akt nr 133
Oblata Plenipotencyi ręczney od JOX. Jmci Jabłonowskiey Woiewodziny Nowogrodzkiey W. Krukowiczowi [?] P.W.K. do wszelkich Jnteressow tak Prawnych jako y Ekonomicznych daney
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
Data4 / 15 VII 1794, Żytomierz (plenipotencja: Łachowce 1 V 1794)
Karty / skanyk. 589 (skan 0097, strona prawa – dół) – k. 589v (skan 0098, strona lewa)
Numer wpisu 744 (akt = nr rkp. − 611). Rejestr 2-1-170 (k. 19v, poz. 744): „Obl[at]a Plenipotencyi ręczney od JOX. Jabłonow- / skiego [!] W. H. [?] W. Krukowiczowi [?] Puł[kownikowi] dany” – rejestr potwierdza, że plenipotent jest pułkownikiem (P.W.K. = pułkownik wojsk koronnych), a jego nazwisko czyta jako Krukowicz [?]. W tekście nazwisko pisane niewyraźnie (lekcje: Krukowicz, Krulewicz, Kulewicz); przyjęto lekcję rejestru.
Wystawczyni: Franciszka Wiktoria z książąt Korybutów Wonieckich (Woronieckich) Jabłonowska, wojewodzina nowogródzka, dama Orderu Krzyża Gwiaździstego (D.O.K.G.) – ta sama, która w 2-1-170 występuje w sprawach o klucz stebłowski i Łachowce (akty 81, 347, 490). Plenipotencja dotyczy jej dóbr w Galicji (Królestwa Galicji i Lodomerii pod panowaniem austriackim) i spraw ze skarbem cesarsko-królewskim o rekompensatę za żupy solne; transakcja z 8 X 1792 w Kamionce Strumiłowej [?] z sukcesorami książąt Woronieckich (bratankami) i siostrzeńcem K. Krukowiczem [?], wpisana do akt lwowskich 13 XII 1792 (nr exhibiti 28 060), przekazała im jej substancję z zastrzeżeniem dożywotnich prowentów.
Łacina: „de mense Decima Tertia Decembris” – „z miesiąca (dnia) trzynastego grudnia”; „Numero Exhibiti Viginti Octo millia Sexaginta” – „pod numerem wniesienia 28 060”; „Datt. Prima Mai” – „dano 1 maja”; „L.S.” – locus sigilli (miejsce pieczęci).
Podawca Wincenty PEREKŁADOWSKI – nazwisko potwierdzone podpisem świadka w akcie 139. Odczyty niepewne: „S.R.K. [?]” po nazwisku rodowym (może S.R.I. – Sacri Romani Imperii, księżna Świętego Cesarstwa Rzymskiego), „obciąż [?]”, „Kamionce Strumiłowey [?]”, „wniesionym [?]”, „z prelegatu [?] tadz [?]”, „uskromionych [?]”, „wyreczywałam [?]”, „Dekolacyi [?]”, „na mocy [?]”, nazwiska świadków „Dworzycki [?]” i „Mokosiey [?] Szybiński [?]”.
Streszczenie
4/ 15 VII 1794 w grodzie kijowskim w Żytomierzu (wicerejent Józef Roszkowski) Wincenty Perekładowski podał do zapisania plenipotencję ręczną (na papierze stemplowym rosyjskim 10 kop., z trzema pieczęciami) księżnej Franciszki Wiktorii z książąt Korybutów Woronieckich Jabłonowskiej, wojewodziny nowogródzkiej, damy Orderu Krzyża Gwiaździstego, wystawioną w Łachowcach 1 V 1794. Wystawczyni oświadcza, że swoje dobra w Królestwach Galicji i Lodomerii i w innych państwach oraz sumy należne od skarbu cesarskiego za żupy solne scedowała transakcją z 8 X 1792 (Kamionka Strumiłowa [?]; wpis do akt lwowskich 13 XII 1792, nr 28 060) sukcesorom książąt Woronieckich, swoim bratankom, i siostrzeńcowi Konstantemu Krukowiczowi [?], zastrzegając sobie dożywotnie prowenty z wolnym zarządem; dlatego ustanawia Krukowicza [?], pułkownika wojsk koronnych, generalnym i pełnomocnym plenipotentem do wszelkich spraw prawnych i ekonomicznych: stawania w sądach, przyjmowania i apelowania od dekretów, ugód i sądów polubownych, pilnowania zjazdów, podnoszenia i kwitowania sum, zawierania kontraktów arendownych, odbierania rachunków od oficjalistów, komisarzy i sekwestratorów (z dochodzeniem kaucji), spłacania długów, ustanawiania i odwoływania adwokatów, odbierania archiwów pod przysięgą oraz dochodzenia skutków podstępów (zaocznych dekretów, licytacji). Plenipotencję wolno oblatować i intabulować we wszystkich województwach i powiatach; ważna do czasu ukończenia spraw ze skarbem cesarsko-królewskim. Świadkowie: Franciszek Ksawery Dworzycki [?] i Franciszek Mokosiey [?] Szybiński [?].
Akt nr 134
Oblata Prorogacyi w Sprawie JWW. Rzewuskich z WW. Schabickiemi Terminu Kompromissu na Pierwszy Listopada Dzień Dawnego Stylu oznaczaiący
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
Data4 / 15 VII 1794, Żytomierz (prorogacja: Szeremijowce [?] 13 VII 1794 n.s.)
4Na Urzędzie Grodz. w Mieście Jey Jmperator. Mci Żytomierzu Przedemną
5Jozefem Roszkowskim Vice Regentem Przysięgłym Grodz. Wdztwa Pttu Kijowsk. y
6Xięgami ninieyszemi Grodz. Kijowsk. Osobiście Stawaiący Ur. Felix
7Wołkanowski [?] Prorogacyą w Sprawie JWW. Rzewuskich z WW. Scha-
8bickiemi Termin Kompromissu na Dzień Pierwszy Listopada dawne-
9go Stylu Roku bieżącego oznaczaiącą, Podpisem Super Arbitra
10przy Pieczęci na Laku Czerwonym wyciśnioney zatwierdzoną na Pa-
11pierze Dziesięcio kopiykowym napisaną do Akt Grodz. Kijowsk. w oblatę
12podał w ten Sposob = Jan Nepomucen Trypolski W.O. z mocy Zapisu Kom-
13promissar. w Grodzie Kijowsk. Roku Tysiąc, Siedmset, Dziewięćdziesiątego,
14[reklamant:] Dnia
k. 590 (skan 0098, strona prawa)
1Dnia Czwartego Grudnia Jmieniem JWW. Adama K.W. O.B.K. Sewe-
2ryna Podpułk. Woysk Litt. Rzewuskich Braci między Sobą rodzonych, y Jnnych Suk-
3cessorow niegdy JWW. Stanisława Ferdynanda y Katarzyny z Xiążąt Ra-
4dziwiłłow Rzewuskich Chorąż. Litt. tudzież WW. Ludwika S.D.P. [?] Jana P.W.K. [?]
5y Antoniego Stta Chropt. [?] Schabickich także między Sobą Braci rodzonych
6zeznanego, Stronami między sobą czyniącemi Zapisany Super Arbiter.
7wiadomo czynię, y ninieyszym swoim Listem Jnnotescencyonalnym oznay-
8miuię, komu o tym wiedzieć będzie należało, á osobliwie Stronom między
9sobą czyniącym; Jż stosuiąc się do pomienionego Zapisu Kompromis-
10sar. oraz wydaney pod Dniem Czwartym Sierpnia podług nowego Stylu
11Roku Tysiąc, Siedmset, Dziewięćdziesiąt, Trzeciego, na Żądanie Stron oby-
12dwoch Jnnotescencyi dla rozsądzenia Sprawy tymże Zapisem Kompro-
13missar. objętey y sobie poruczoney miejsce miasto Pohrebyszcze z wolno-
14ścią przeniesienia Juryzdykcyi, y Termin stawienia się Stronom Dzień
15Pierwszy Września przeznaczaiącey, który ten Termin wydanemi Prorogacy-
16ami kilkoma, á osobliwie ostatnią do Dnia Piętnastego Lipca Bie-
17żącego Roku odroczony przezemnie został, na który gdy dla mnogich [?]
18Swoich zatrudnień zjechać niemoże, przeto tenże Termin z Dnia Piętna-
19stego Lipca Bieżącego Roku do Dnia Pierwszego Nowembra dawnego
20Stylu Roku bieżącego Tysiąc, Siedmset, Dziewięćdziesiąt, Czwartego
21odraczam, y na ten Termin Strony obie ku rozprawie Prawney wzywam
22się [?], o takowym to Czasie przez Siebie udeterminowanym stosownie
23do wyrażonego w gorze Zapisu Strony obydwie obwieszczam, y Termin
24Stawienia się w Sądzie swoim zawity dla tychże Stron zachowuię. Dzia-
25ło się w Szeremijowce [?] Dnia Trzynastego Lipca N.S. Roku Tysiąc, Siedm-
26set, Dziewięćdziesiąt, Czwartego, Jan Nepomucen Trypolski W.O. od
27Stron zapisany Super Arbiter (L.S.) Która Prorogacya słowo w słowo jak się
28w sobie ma, do Xiąg ninieyszych Grodzkich Kijowskich iest zapisana.
Objaśnienia i tłumaczenia
Numer wpisu 745 (akt = nr rkp. − 611). Rejestr 2-1-170 (k. 19v, poz. 745): „Obl[at]a Prorogacyi w Sprawie JWW. Rzewuskich z WW. Schabickiemi wydaney”. Sprawa znana z 2-1-170 (akt 254 i 559 – prorogacje superarbitra J. N. TRYPOLSKIEGO, wojskiego owruckiego, w sprawie A. Rzewuskiego, kasztelana witebskiego, c/a Schabiccy – Pohrebyszcze).
Objaśnienia: „W.O.” – wojski owrucki; „K.W. O.B.K.” – kasztelan witebski, Orderu Orła Białego kawaler (Adam Wawrzyniec Rzewuski); „Podpułk. Woysk Litt.” – podpułkownik wojsk litewskich (Seweryn Rzewuski); „Chorąż. Litt.” – chorążostwo litewscy (Stanisław Ferdynand Rzewuski, chorąży wielki litewski, i Katarzyna z Radziwiłłów); „List Jnnotescencyonalny” (innotescencja) – pismo superarbitra zawiadamiające strony o terminie i miejscu sądu kompromisarskiego.
Odczyty niepewne: podawca „Felix Wołkanowski [?]”, tytuły Schabickich „S.D.P. [?]”, „P.W.K. [?]”, „Stta Chropt. [?]”, „dla mnogich [?]”, „wzywam się [?]”, miejsce wystawienia „Szeremijowce [?]” (por. „Szeremowce [?]” w 2-1-170).
Streszczenie
4/ 15 VII 1794 w grodzie kijowskim w Żytomierzu (wicerejent Józef Roszkowski) Feliks Wołkanowski [?] podał prorogację superarbitra Jana Nepomucena Trypolskiego, wojskiego owruckiego, w sprawie kompromisowej sukcesorów Stanisława Ferdynanda i Katarzyny z Radziwiłłów Rzewuskich, chorążostwa litewskich (Adam, kasztelan witebski, i Seweryn, podpułkownik wojsk litewskich, Rzewuscy), z braćmi Ludwikiem, Janem i Antonim Schabickimi, wynikłej z zapisu kompromisarskiego zeznanego w grodzie kijowskim 4 XII 1790. Superarbiter przypomina, że innotescencją z 4 VIII 1793 n.s. wyznaczył miejscem sądu Pohrebyszcze (z prawem przeniesienia) i termin 1 IX, wielokrotnie potem odraczany, ostatnio do 15 VII 1794; ponieważ z powodu zatrudnień nie może przyjechać, odracza termin do 1 XI 1794 st. st. i wzywa strony, zachowując termin zawity. Dano w Szeremijowcach [?] 13 VII 1794 n.s.
Akt nr 135
Oblata Prorogacyi w Sprawie Starozakonnego Nuchyma Szmerkowicza z WW. Trzeciakami od Urzędu Pisarskiego Grodzkiego Kijowskiego w Żytomierzu wydaney
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
Data4 / 15 VII 1794, Żytomierz (prorogacja: Żytomierz 27 VI 1794 st. st.)
Karty / skanyk. 590 (skan 0098, strona prawa – dół) – k. 590v (skan 0099, strona lewa – góra)
Numer wpisu 746 (akt = nr rkp. − 611). Rejestr 2-1-170 (k. 19v, poz. 746): „Obl[at]a Prorogacyi w Sprawie Star[ozakonnego] Nuchima Szmyrkowicza z WW. Trzeciakami wydaney” – rejestr pisze „Szmyrkowicz”, tekst „Szmerkowicz”. Por. 2-1-170, akt 454 – prorogacja zjazdu do Niżgurców [?] Wielkich (Czaykowscy c/a T. Trzeciak) oraz 2-1-171, akt 92 i 120 (prorogacje w sprawach Niżgurców).
Objaśnienia: „K.O.” – kasztelan owrucki (Tomasz Trzeciak); „P.G.Kijow.” – pisarz grodzki kijowski (Franciszek Mikołaj Zielonka); „Veteris Stilli” (łac. veteris styli) – starego stylu (kalendarz juliański); „Urząd Pisarski” – pisarz grodzki jako urzędnik zjazdowy wykonujący dekret grodzki; „Papier Krajowy” – zwykły (niestemplowy) papier; „Termin zawity” – termin ostateczny.
Odczyty niepewne: podawca „Antoni Sadowski [?]”. Partie tekstu na k. 590 dół wyblakłe, z przebiciem – formuły odczytano przez porównanie z innymi prorogacjami Zielonki.
Streszczenie
4/ 15 VII 1794 w grodzie kijowskim w Żytomierzu (wicerejent Józef Roszkowski) Antoni Sadowski [?] podał prorogację pisarza grodzkiego kijowskiego Franciszka Mikołaja Zielonki w sprawie starozakonnego Nuchyma Szmerkowicza z Tomaszem Trzeciakiem, kasztelanem owruckim, i innymi Trzeciakami. Na mocy dekretu grodzkiego kijowskiego z 2 V 1794 st. st. pisarz był wezwany na zjazd (kondescensję) w dobrach Niżgurce 5 VII 1794 st. st. (termin wyznaczony prorogacją z 27 V st. st., oblatowaną 6/17 VI 1794); ponieważ z prawnych przyczyn nie może przybyć, na żądanie Szmerkowicza odracza termin na 21 VII 1794 st. st., zachowując stronom termin zawity pod rygorem dekretu oraz wolność sprowadzenia innego urzędnika, gdyby sam nie zjechał. Dano w Żytomierzu 27 VI 1794 st. st.
Akt nr 136
Oblata Rewersu od W. Janowskiego w myśli, że miary więkrzey nad Kontrakt pretendować niebędzie W. Pruszyńskiemu P.K. danego
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
Data5 / 16 VII 1794, Żytomierz (rewers: Chrystynówka [?] 18 VIII 1793)
4Na Urzędzie Grodz. w Mieście Jey Jmperator. Mci Żytomierzu Przedemną
5Jozefem Roszkowskim Vice Regentem Przysięgłym Grodz. Wdztwa Pttu Kijowsk. y
6Xięgami ninieyszemi Grodz. Kijowsk. Osobiście Stawaiący W. Benedykt
7Poczętowski [?] Ten Rewers od W. Janowskiego w myśli, że miary więkrzey
8nad Kontrakt pretendować niebędzie W. Pruszyńskiemu P.K. dany na Pa-
9pierze Ordynaryinym napisany z przyłączonym Arkuszem Ceny kopiiek Dziesię-
10ciu do Akt Grodz. Kijowsk. w Oblatę podał w ten Sposob = Tysiąc, Siedmset, Dziewię-
11dziesiąt, Trzeciego, Dnia Osmnastego Augusti w Chrystynowce [?] lubo
12W. Pruszyński P.K. przyrzec że Dawał mi miarą [?] Baruk [?] więkrzą nad Kon-
13trakt z Nami uczyniony, á ztąd dla pomocy do Jnnych Kontraktow, Je-
14dnak Ja przy odbieraniu Owsa od W. Podczaszego więkrzey miary nad
15Kontrakt pretendować niebędę. Janowski mp. Który Rewers słowo w słowo jak się
16w sobie ma do Xiąg ninieyszych Grodz. Kijowsk. iest zapisany.
Objaśnienia i tłumaczenia
Numer wpisu 747 (akt = nr rkp. − 611). Rejestr 2-1-170 (k. 19v, poz. 747): „Obl[at]a Rewersu od W. Janowskiego że Miary większey nad Kontrakt pretędować nie będzie W. Pruszyńskiemu danego” – zgodny z tekstem.
Objaśnienia: „P.K.” przy Pruszyńskim – w tekście rewersu „od W. Podczaszego”, a więc zapewne podczaszy kijowski [?]; „miara” – miara zboża (owsa) odbieranego na podstawie kontraktu (zapewne dostawy dla wojska lub gorzelni); „Augusti” – sierpnia.
Odczyty niepewne: podawca „Benedykt Poczętowski [?]”, miejsce „Chrystynowce [?]” (Chrystynówka), „przyrzec że Dawał mi miarą [?] Baruk [?]” – sens: chociaż Pruszyński przyrzekł dawać miarę większą niż w kontrakcie (dla pomocy przy innych kontraktach); wyraz „Baruk [?]” niejasny (może imię arendarza lub nazwa miary).
Streszczenie
5/ 16 VII 1794 w grodzie kijowskim w Żytomierzu (wicerejent Józef Roszkowski) Benedykt Poczętowski [?] podał do akt rewers Janowskiego dany Pruszyńskiemu, podczaszemu [kijowskiemu?] (Chrystynówka [?] 18 VIII 1793): choć Pruszyński przyrzekł dawać mu miarę większą niż przewidziana w zawartym z nimi kontrakcie (dla pomocy przy innych kontraktach), Janowski przy odbiorze owsa od podczaszego nie będzie się domagał miary większej niż kontraktowa.
Akt nr 137
Plenipotencya W. Staszkiewicza Vice Regenta Ziemskiego Żytomierskiego Wielmożnym Jchmć Panom Patronom do Spraw dana
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
24dliwe akceptować, od uciążliwych do wyższego Sądu odwoływać się,
25Terminow Kondescensyi attentować, w Kompromissa y Ugody Przy-
26iacielskie wchodzić, Summy Przysądy y Luity Dekretami przysądzo-
27ne odbierać, z odebranych kwitować, Processem szkodzić, y zarzucać [?],
28á co kolwiek przez wyż wyrażonych Plenipotentow Prawnie y Sprawie-
29dliwie uczyniono będzie, to Zeznawaiący wszystko za Rzecz mocną
30y niewzruszoną przyiąć obowiązuie się zawieraiąc tey Plenipoten-
31cyi moc y ważność do lat Trzech y niewięcey tyleż mocą zeznania
32swego. Marcin Staszkiewicz Vice Regent Ziemski Żytomierski.
Objaśnienia i tłumaczenia
Numer wpisu 748 (akt = nr rkp. − 611). Rejestr 2-1-170 (k. 19v, poz. 748): „Plenipotencya W. Haszkiewicza [?] V. R. Z. Ż. [?] WW. PP. Patronom do Spraw dana” – tekst daje nazwisko STASZKIEWICZ i potwierdza rozwinięcie V.R.Z.Ż. = wicerejent ziemski żytomierski. W tytule marginalnym nazwisko pisane „Staszkiewicza”, w tekście „Staszkiewicz”.
Objaśnienia: „Podstto Halic.” – podstoli halicki (Jan Staszkiewicz); „Regent Ziem. Owruc.” – rejent ziemski owrucki; „Komparycya” – stawiennictwo strony zapisane w aktach; „Kontrowerstować” – spierać się, wnosić kontrowersje; „Luita” – wykup (opłata) od grzywien; „Processem szkodzić” – w formułach tej księgi = „chodzić” (prowadzić proces), por. 2-1-170, akt 488.
Formuła poddania się jurysdykcji („Prawa Forum, Pttu y Wdztwa”) i zakończenie („do lat Trzech y niewięcey”) odczytane przez porównanie z bliźniaczą plenipotencją A. Zaleskiego (akt 138). Odczyty niepewne: nazwiska plenipotentów oznaczone [?] (Kosinośka, Groski, Rybczyński, Rotkunowski, Baylewski, Kompacki, Kielecki). BORZKOWSKI potwierdzony w akcie 138 („Jozefa Borzkowskiego R.Z.Ż. [?]”).
Streszczenie
5/ 16 VII 1794 w grodzie kijowskim w Żytomierzu (wicerejent Józef Roszkowski) Marcin Staszkiewicz, wicerejent ziemski żytomierski, poddając się jurysdykcji grodzkiej, zeznał, że mając różne sprawy w sądach powiatu owruckiego oraz kijowskiego, żytomierskiego i winnickiego, a nie mogąc ich osobiście pilnować, ustanawia plenipotentami: Jana Staszkiewicza, podstolego halickiego, Jakuba Kosinośkę [?], rejenta ziemskiego owruckiego, Andrzeja Groskiego [?], Tomasza Rybczyńskiego [?], Jakuba Rotkunowskiego [?], Aleksandra Dziedzińskiego, Kazimierza Stefańskiego, Józefa Borzkowskiego, Stanisława Jarockiego, Józefa Kalińskiego, Jana Stebłowskiego, Wojciecha Baylewskiego [?], Feliksa Kompackiego [?], Ludwika Czachorskiego, Stanisława Kieleckiego [?], Michała Ostaszewskiego i Bogdana Krechowieckiego, z pełną mocą stawania, prowadzenia spraw, przyjmowania dekretów i apelacji, pilnowania zjazdów, zawierania kompromisów i ugód, odbierania i kwitowania sum; plenipotencja ważna przez trzy lata.
Akt nr 138
Plenipotencya od W. Antoniego Zaleskiego Cześnika Przemyskiego WW. Patronom do Spraw przyznana
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
15się, Dekreta sprawiedliwie nastąpione akceptować, od uciążli-
16wych do wyższego Sądu odwoływać się, Summy Dekretami
17przysądzone, Luity y Grzywny odbierać, z odebranych Jmieniem
18W. Zeznawaiącego kwitować, Processami szkodzić, y wszelkich
19Dobrodzieystw Prawnych używać, á co kolwiek przez Tychże
20Plenipotentow Prawnie y Sprawiedliwie postąpiono będzie, to W.
21Zeznawaiący za Rzecz Ważną y nigdy nieporuszoną przyiąć się
22obowiązuie się, zawieraiąc tey Plenipotencyi moc y ważność
23do Lat Trzech y niewięcey tyleż mocą dobrowolnego zezna-
24nia swego. Antoni Zaleski Cześnik Przemyski.
Objaśnienia i tłumaczenia
Numer wpisu 749 (akt = nr rkp. − 611). Rejestr 2-1-170 (k. 19v, poz. 749): „Plenipotencya od W. Zaleskiego C. P. [?] WW. Patronom do Spraw służąca” – „C. P.” = cześnik przemyski (tekst: „Cześnik Przemysk.”, podpis „Antoni Zaleski Cześnik Przemyski”).
Formularz bliźniaczy z aktem 137 (plenipotencja M. Staszkiewicza) – wspólni plenipotenci: Józef BORZKOWSKI. Objaśnienia: „Prawa, Forum, Pttu y Wdztwa” – zrzeczenie się własnego forum sądowego (powiatu i województwa) i poddanie jurysdykcji grodu kijowskiego; „Processami szkodzić” = „chodzić” (prowadzić procesy); „Luity y Grzywny” – opłaty wykupne i kary pieniężne.
Odczyty niepewne: skróty urzędów plenipotentów „W.Ż.Ż. [?]” (Romański – może woźny/wojski żytomierski) i „R.Z.Ż. [?]” (Borzkowski – może rejent ziemski żytomierski), nazwiska „Swirszewski [?]”, „Truskolowski [?]” (może Truskolaski).
Streszczenie
6/ 17 VII 1794 w grodzie kijowskim w Żytomierzu (wicerejent Józef Roszkowski) Antoni Zaleski, cześnik przemyski, poddając się jurysdykcji grodzkiej, ustanowił plenipotentami do swoich spraw w jurysdykcjach województwa kijowskiego Walentego Romańskiego, Józefa Borzkowskiego, Mikołaja Kamieńskiego, Szymona Swirszewskiego [?], Jana Borkowskiego i Franciszka Truskolowskiego [?], z pełną mocą stawania, prowadzenia spraw, przyjmowania dekretów, apelacji, odbierania i kwitowania sum przysądzonych, luit i grzywien oraz używania wszelkich dobrodziejstw prawnych; plenipotencja ważna przez trzy lata.
Akt nr 139
Oblata Kontraktu wieczystey Przedaży o Połowę Wsi Kornina między W. Proskurą Cześnikiem Kijowskim á tymże [?] Ignacym Proskurą Majorem W.P. zawartego
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
Data6 / 17 VII 1794, Żytomierz (kontrakt: Kornin 4 / 15 VII 1794)
Karty / skanyk. 591 (skan 0099, strona prawa – dół) – k. 592 (skan 0100, strona prawa – góra)
8Do Podpisu tego Kontraktu wieczystey Rezygnacyi na Dobra Połowę Wsi Kor-
9nina między WW. Mikołaiem Cześn. Kijowsk. Oycem y Jgnacym Majorem W.P.
10Synem Suszczańskiemi Proskurami spisanego Proszony dla Swiadectwa
11Przyiaciel Jozef Polanowski mp. (L.S.) Do Podpisu tego Kontraktu wieczystey
12Rezygnacyi na Dobra Połowę Wsi Kornina między WW. Mikołajem Cześn.
13Kijowsk. Oycem y Jgnacym Majorem Woysk Pol. Synem Suszczańskiemi Pro-
14skurami spisanego od obydwoch Stron Proszony Przyiaciel Stanisław Jgnacy
15Dioszyński [?] O.B.Z. [?] (L.S.) Do Podpisu tego Kontraktu wieczystey Rezygnacyi na
16Dobra Połowę Wsi Kornina, między WW. Mikołajem Cześn. Kijowsk. y Jgnacym
17Majorem Synem Proskurami spisanego Użyty do Swiadectwa Przyiaciel Win-
18centy Bojałowski [?] mp. (L.S.) Do Podpisu tego Kontraktu wieczystey Rezygnacyi
19na Dobra Połowę Kornina między WW. Mikołaiem Cześn. Kijowsk. Oycem y
20Jgnacym M.W.P. Synem Proskurami spisanego użyty podpisuię się Swiadek
21Wincenty Perekładowski mp. (L.S.) Roku Tysiąc, Siedmset, Dziewięćdziesiąt,
22Czwartego, Dnia Szostego Lipca dawnego, á Siedmnastego nowego Stylu
23Ten Kontrakt za Osobistym Stron stawieniem się iest roborowany Swiadczę
24Jozef Roszkowski Vice Regent Grodz. Kijowsk. Który Kontrakt słowo w słowo jak
25się w sobie ma, do Xiąg ninieyszych Grodzkich Kijowskich iest zapisany.
Objaśnienia i tłumaczenia
Numer wpisu 750 (akt = nr rkp. − 611). Rejestr 2-1-170 (k. 19v, poz. 750): „Obl[at]a Kontraktu Wieczystey Przedaży Połowę Kornina między JW. Proskurą C. K. [?] a W. Proskurą M. W. P.” – „C. K.” = cześnik kijowski, „M. W. P.” = major wojsk polskich. Seria Kornina: akty 139–141 (kontrakt, roborata, donacja) – rejestr poz. 750–752.
Rodzina Suszczańskich Proskurów: Mikołaj, cześnik kijowski (ojciec), jego bracia zm. Teodor, skarbnik żytomierski, i Jan, szambelan JKM; synowie Mikołaja: Ignacy, major wojsk polskich (abszytowany), i Kajetan (młodszy), „sędzia teraz ziemski żytomierski” – por. 2-1-170, akt 45 (dział braci Hipolita i Krzysztofa Suszczańskich Proskurów, Bitki 1792) i akt 227 (Proskurowie Suszczańscy).
Rachunek: wymienione długi przejęte przez Ignacego (11 200 + 5000 + 4666 zł 10 gr + 2000 + 1000 + 10 000 + 4500 + 12 000 = 50 366 zł 10 gr) wraz z gotówką 37 480 zł 14 gr dają 87 846 zł 24 gr, tj. o 4000 zł więcej niż szacunek 83 846 zł 24 gr – któraś z kwot odczytana błędnie (może prowizja „Cztery Tysiące Pięćset” = „Pięćset”) albo pomyłka pisarza. Ofiara dziesiątego grosza 830 zł 18 gr – połowa 415 zł 9 gr.
Odczyty niepewne: „á tymże [?]” w tytule, „Ziemi [?] Korninskiey y Mochnackiey [?]”, tytuł Kajetana „Sttu [?] Lunaskiego [?]”, „Podwodszczyzną [?]”, „Stróżą Dzienną y Nocną [?]”, „o Prawę [?] Rozdziałku”, „Stanowieniem [?]”, „Marszyckiey [?]”, „Czarnińskiemu [?]”, „Chodakowskiey [?]”, „Kierzniewskiemu [?]”, „Roku niedziel [?] Sześć”, „Krwi [?]”, „z Sobie [?]”, świadkowie „Dioszyński [?] O.B.Z. [?]” (w akcie 141 „Dasyński [?] O.G.Z. [?]”) i „Bojałowski [?]”. W formule „z wolnym Stanowieniem” chodzi o prawo osobnego prowadzenia szynku (por. akt 141: „z wolnym onyż na tey Połowie odrębnym stanowieniem”). „Pott.” w skrótach – Polskich (Woysk Pott. = wojsk polskich).
Streszczenie
6/ 17 VII 1794 w grodzie kijowskim w Żytomierzu (wicerejent Józef Roszkowski) Ignacy Suszczański Proskura, major wojsk polskich, podał kontrakt wieczystej sprzedaży połowy wsi Kornin w województwie i powiecie kijowskim, zawarty w Korninie 4 / 15 VII 1794 z ojcem Mikołajem Suszczańskim Proskurą, cześnikiem kijowskim. Mikołaj, który w dziale z braćmi (Teodorem, skarbnikiem żytomierskim, i Janem, szambelanem królewskim) otrzymał Kornin, a jedną połowę scedował już młodszemu synowi Kajetanowi, obecnie sędziemu ziemskiemu żytomierskiemu, oddaje drugą połowę – z poddanymi (także zbiegłymi), powinnościami, polami, młynem, stawami, lasami, dworem, połową arendy karczemnej i prawem prezentowania parochów obu obrządków – starszemu synowi Ignacemu, który kilkanaście lat służył w wojsku, za szacunek 83 846 zł 24 gr. Ignacy przejmuje długi ojcowskie (m.in. wobec Czarnińskiego [?], Dymińskiego, sukcesorów Teodora Proskury, Chodakowskiej [?], zięcia Polanowskiego, Kierzniewskiego [?] oraz posag i prowizję siostry Kunegundy Marszyckiej [?]), resztę 37 480 zł 14 gr płaci ojcu gotówką i przejmuje połowę ofiary dziesiątego grosza (415 zł 9 gr). Ojciec kwituje, zobowiązuje się zeznać donację, kwit i roboratę w aktach grodzkich, dopuszcza posesji i ewinkuje od długów; w razie sprzedaży pierwszeństwo kupna przysługuje najbliższym z rodu Suszczańskich Proskurów. Podpisali strony i świadkowie: Józef Polanowski, Stanisław Ignacy Dasyński [?], Wincenty Bojałowski, Wincenty Perekładowski; kontrakt zroborowany 6 / 17 VII 1794 przez wicerejenta Roszkowskiego.
Akt nr 140
Roborata Kontraktu wieczysto przedażnego o Połowę Dobr Wsi Kornina między Wielmożnemi Proskurami zawartego uczyniona
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
7Kijowsk. Oyciec, y Jgnacy Syn Suszczańscy Proskurowie, Zdrowi będąc na Cia-
8łach, y umysłach odstąpiwszy swey własney należney Ziem. Juryzdykcyi Pra-
9wa, Forum, Pttu y Województwa, á pod teraznieysze dobrowolne zeznanie
10całe się poddaiąc y wlewaiąc, wiadomo jawno czynią, ustnie y dobrowolnie
11zeznaią; Jż Zeznawaiący Kontrakt wieczystey Rezygnacyi na Połowę Dobr
12Wsi Kornina między Sobą Roku teraznieyszego Tysiąc, Siedmset, Dziewięć-
13dziesiąt Czwartego, Dnia podług dawnego Czwartego, á podług nowego
14Stylu Piętnastego Lipca w Korninie spisany, we wszystkich Punktach Opi-
15sach y Obowiązkach approbuią y roboruią mocą ninieyszego dobrowolne-
16go Zeznania. Mikołay Suszcz. Proskura mp. Jgnacy Proskura Major W. Pott.
Objaśnienia i tłumaczenia
Numer wpisu 751 (akt = nr rkp. − 611). Rejestr 2-1-170 (k. 19v, poz. 751): „Roborata Kontraktu wieczysto przedażnego o Połowę Kornina między WW. Proskurami”. Roborata (zatwierdzenie przez osobiste zeznanie przed urzędem) kontraktu z aktu 139; por. akt 141 – donacja.
„Roborować” – umocnić, zatwierdzić; „Major W. Pott.” – major wojsk polskich.
Streszczenie
6/ 17 VII 1794 w grodzie kijowskim w Żytomierzu przed wicerejentem Józefem Roszkowskim Mikołaj Suszczański Proskura, cześnik kijowski (ojciec), i Ignacy Suszczański Proskura, major wojsk polskich (syn), poddając się jurysdykcji grodzkiej, osobiście zatwierdzili (zroborowali) we wszystkich punktach kontrakt wieczystej rezygnacji połowy wsi Kornin, spisany między nimi w Korninie 4 / 15 VII 1794.
Akt nr 141
Zapis wieczystey Darowizny na Połowę Wsi Kornina przez W. Proskurę Cześnika Kijowskiego na rzecz Wiel. Proskury Majora Woysk Polskich sporządzony
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
Data6 / 17 VII 1794, Żytomierz
Karty / skanyk. 592 (skan 0100, strona prawa – dół) – k. 592v (skan 0101, strona lewa)
13wami, wolnym w tych łowieniem Ryb, y spuszczaniem, z Sadzawkami,
14z Młynem nowym, z onego wymiarem z Karczmą, połową Arędy Kar-
15czemney w całey Wsi razem stanowiącey się zwykłey, z wolnym onyż na
16tey Połowie odrębnym stanowieniem, z Polami, Rolami, Sianożęcia-
17mi, Lasami, z Dziewiczą [?] Puszczą z Zapustami, Naostatek ze wszyst-
18kiemi przynależytościami, Jntratami, Dochodami, Pożytkami, nic na
19Siebie, ani kogo Jnnego niewyłączaiąc, tak aby mianowane niemia-
20nowanemu, á niemianowane mianowanemu nieubliżało, z Wol-
21nością prezentowania Parochow obrządku Łacińskiego y Greckiego z Ła-
22cińskim złączonego, z wolną windykacyą zbiegłych Poddanych y wszel-
23kiemi w ogulności y szczegulności własnościami z Państwem y Tytułem
24Temuż W. Jgnacemu Suszczańskiemu Proskurze Majorowi Synowi me-
25mu Starszemu daię, daruię, y wiecznie rezygnuię; wolny tedy już iest
26y będzie Tenże W. Jgnacy Suszczański Proskura teraznieyszy Donata-
27ryusz Dobrami pomienionemi Połową Wsi Kornina, tak jak ona w swo-
28ich Granicach ma, y mieć powinna rządzić, dysponować, y ku nayleprze-
29mu Pożytkowi swemu obrocić, nieoddalaiąc jednak od Jmienia Krwi,
30chybaby nayblizsi Krewni z Jmienia dalekiemi od nabycia byli, á Ja
31Zeznawaiący odtąd do tych Dobr żadnego wstępu y Jnteressu mieć nie-
32mam, y niepowinien będę, wolney wzięcia dziedziczney Possessyi natych-
33miast dozwalam, á dopuszczoney ani Sam przez się, ani przez Subordy-
34nowane Osoby bronić y przeszkadzać niemam, owszem od wszelkich
35przeszkod Prawnych, y nieprawnych, oraz Pretensyi jakich kolwiek Wie-
36rzycielskich bronić y ewinkować obowiązuię się. Który to Zapis wieczystey
37Darowizny ziścić y strzymać wraz z Sukcessorami memi powinien bę-
38dę, á to pod Szkodami Ziemskiemi słownie krom Przysięgi Cielesney Sza-
39cowanemi [?], w przypadku zaś sprzeciwienia się Termin zawity w Każdym
40Sądzie do odpowiedzi naznaczam. Jnato dałem ten moy List dobrowolny
41Zapis wieczystey Darowizny z Podpisem Ręki moiey, tudzież z Podpisa-
42mi Rąk WW. Przyiacioł ustnie y oczywisto do Podpisu tego Zapisu odemnie
43uproszonych. Działo się w Żytomierzu Dnia podług dawnego Szostego,
44á podług nowego Siedmnastego Lipca, Tysiąc, Siedmset, Dziewięćdziesiąt,
45Czwartego Roku. M.S. Proskura mp. Do Podpisu tego Zapisu wieczystey
46Rezygnacyi na Dobra Połowę Wsi Kornina od W. Mikołaja Proskury Cześn. Kij.
47Oyca, na rzecz W. Jgnacego Proskury Majora Syna danego proszony podpi-
48suię się Przyiaciel Jozef Polanowski. Do Podpisu tego Zapisu wieczystey Rezy-
49gnacyi na Dobra Połowę Wsi Kornina od W. Mikołaja Suszczańskiego Pro-
50skury Cześn. Kijowsk. Oyca na rzecz W. Jgnacego Proskury Majora W.P. Syna,
51danego podpisuię się Przyiaciel. Stanisław Jgnacy Dasyński [?] O.G.Z. [?] Do Podpisu
52tego Zapisu wieczystey Rezygnacyi na Dobra Połowę Wsi Kornina od W.
53Mikołaja Suszczańskiego Proskury Cześn. Kijowsk. Oyca na rzecz W. Jgnace-
54go Proskury Majora W.P. Syna danego podpisuię się Przyiaciel Wincenty
55Bojałowski mp. Który Zapis wieczystey Rezygnacyi słowo w słowo jak się
56w sobie ma, do Xiąg ninieyszych Grodzkich Kijowskich iest zapisany.
Objaśnienia i tłumaczenia
Numer wpisu 752 (akt = nr rkp. − 611). Rejestr 2-1-170 (k. 19v, poz. 752): „Zapis wieczystey Darowizny na Połowę Wsi Kornina przez W. Proskurę C. K. [?] na rzecz WW. Proskury M. W. P. sporządzony”. Trzeci akt serii Kornina (por. akty 139 – kontrakt, 140 – roborata). Darowizna formalnie przenosi połowę Kornina na Ignacego; szacunek i rozliczenia określa kontrakt z aktu 139.
Objaśnienia: „z wolnym … stanowieniem” – z prawem osobnego stawiania (prowadzenia) karczmy/szynku na tej połowie; „Szkody Ziemskie słownie krom Przysięgi Cielesney Szacowane” – szkody szacowane na słowo, bez przysięgi; „Donataryusz” – obdarowany; „Szambelan Dworu Pott.” – szambelan dworu polskiego (królewskiego).
6/ 17 VII 1794 w grodzie kijowskim w Żytomierzu (wicerejent Józef Roszkowski) Mikołaj Suszczański Proskura, cześnik kijowski, przyznał zapis wieczystej darowizny: połowę wsi Kornin w województwie i powiecie kijowskim (z działu z braćmi, zm. Teodorem, skarbnikiem żytomierskim, i żyjącym Janem, szambelanem), pozostałą mu po scedowaniu drugiej połowy młodszemu synowi Kajetanowi, obecnie sędziemu ziemskiemu żytomierskiemu, daruje starszemu synowi Ignacemu, majorowi wojsk polskich, który kilkanaście lat służył w wojsku – z poddanymi ciągłymi i pieszymi i ich powinnościami, dworem, oborami, pasiekami, futorami, stawami, młynem, połową arendy karczemnej z prawem osobnego szynku, polami, sianożęciami, lasami i puszczą, prawem prezentowania parochów obu obrządków i windykacji zbiegłych poddanych. Ignacy może dobrami swobodnie rozporządzać, z zastrzeżeniem pierwszeństwa najbliższych krewnych; darczyńca dopuszcza posesji i ewinkuje od wszelkich przeszkód. Świadkowie: Józef Polanowski, Stanisław Ignacy Dasyński [?] i Wincenty Bojałowski.
Akt nr 142
Oblata Plenipotencyi ręczney od Wiel. Steckiey Komornikowey Ziemskiey Owruckiey Ur. Bechowi y Jnnym Panom Patronom do Spraw daney
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
Data6 / 17 VII 1794, Żytomierz (plenipotencja: Szczerbiny [?] 1 III 1794 n.s.)
Numer wpisu 753 (akt = nr rkp. − 611). Rejestr 2-1-170 (k. 19v, poz. 753): „Obl[at]a Plenipotencyi ręczney od W. Steckiey [?] K. Z. O. Ur. Bechowi [?] y Jnnym daney” – tekst potwierdza nazwiska STECKA i BECH (rejestr z [?]). „K. Z. O.” – komornikowa ziemska owrucka. Por. akt 143 – kwit plenipotenta Becha w imieniu Steckiej (z Zapolskich).
„Na mocy Statutu W.X.Litt.” – plenipotencja ręczna (bez zeznania przed urzędem) ważna na mocy Statutu Litewskiego, obowiązującego w województwie kijowskim. Odczyty niepewne: „niewątpliwych [?]”, „Teleżyńskiego [?]”, „Stoważewskiego [?]”, miejsce „Szczerbiny [?]”, świadek „Delingowski [?]”.
Streszczenie
6/ 17 VII 1794 w grodzie kijowskim w Żytomierzu (wicerejent Józef Roszkowski) Bazyli Bech podał plenipotencję ręczną Konstancji (z Zapolskich) Steckiej, komornikowej ziemskiej owruckiej, wystawioną w Szczerbinach [?] 1 III 1794 na mocy Statutu Litewskiego: mając różne sprawy w jurysdykcjach województwa kijowskiego, ustanawia plenipotentami Jana Baranowskiego, Tomasza Teleżyńskiego [?], Józefa Kaleńskiego, Adama Stoważewskiego [?] i Bazylego Becha, z pełną mocą stawania, przyjmowania dekretów, apelowania, odbierania i kwitowania sum, grzywien i luit. Podpisali świadkowie Kajetan Zapolski i Antoni Delingowski [?].
Akt nr 143
Kwit Jmieniem Wiel. Steckiey Komornikowey Ziemskiey Owruckiey z wypłacenia Czerwonych Złotych Trzydziestu na rzecz Ur. Gierżoda [?] dany
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
6y Xięgami ninieyszemi Grodz. Kijowsk. Osobiście Stawaiący Ur.
7Bazyli Bech Jmieniem W. Konstancyi z Zapolskich Steckiey, y z
8mocy Plenipotencyi Roku Tysiąc, Siedmset, Dziewięćdziesiąt, Czwar-
9tego, Dnia Pierwszego Marca Nowego Stylu w Szczerbinach [?] datowa-
10ney, á do Akt Grodz. Kijowsk. na Dniu ninieyszym w Oblatę wniesioney
11czyniący, Zdrowy będąc na Ciele y umyśle odstąpiwszy swey własney
12należney Ziem. Juryzdykcyi, Prawa Forum, Pttu y Województwa á pod
13teraznieyszy Kwit całe się poddaiąc, y wlewaiąc, wiadomo jawno
14czyni, ustnie y dobrowolnie zeznaie. Dekretem w Sądach Grodz.
15Kijowsk. Roku Teraznieyszego Dnia Piątego Nowego Stylu między
16W. Konstancyą Stecką Komor. Ziem. Owruc. z Jedney á Ur. Felixem
17Gierżodem [?] z drugiey Strony wypadłym nakazano zostało, aby
18Ur. Gierżod Summę Czerwonych Złł. Trzydzieści z Prowizyą po
19Siedm od Sta y Luitą Czternastu Grzywien do Rąk W. Steckiey na
20Dniu ninieyszym pod WW. przed Aktami Grodz. Kijowsk. zapłacił,
21Gdy więc W. Felix Gierżod czyniąc zadosyć Dekretowi Czerwonych
22Złł. Trzydzieści z Prowizyą za Pułtrzecia Roku należącą po Dzie-
23więć od Sta zapłacił, y Luitą Czternastu Grzywien do Rąk Ur. Stawaią-
24cego, przeto Ur. Stawaiący z mocy w gorze wyrażoney Plenipotencyi Ur.
25Gierżoda z odebrania nieraz pomienionych Summ Jmieniem Wiel.
26Steckiey K.Z.O. zakwitowawszy żadney Salwy [?] upominania się Wiel.
27Steckiey y Sukcessorom Jey zniszczywszy cały Process w tey Sprawie
28zaszły nie zostawuie mocą dobrowolnego zeznania swego Bazyli Bech.
Objaśnienia i tłumaczenia
Numer wpisu 754 (akt = nr rkp. − 611). Rejestr 2-1-170 (k. 19v, poz. 754): „Kwit Jmieniem W. Steckiey [?] K. Z. O. na rzecz Ur. Gnieda [?] dany” – nazwisko dłużnika w tekście czytane „Gierżod [?]” (rejestr: „Gnied [?]”); lekcja niepewna. Plenipotencja, na której mocy działa Bech – akt 142.
Objaśnienia: „Luita Czternastu Grzywien” – stała opłata (kara) 14 grzywien (por. 2-1-170, akt 387 – „z Kwotą grzywien Czternastu”); „Pułtrzecia Roku” – dwa i pół roku; „Salwa” – zastrzeżenie dalszych roszczeń; „K.Z.O.” – komornikowa ziemska owrucka. W dekrecie zapisano prowizję 7 od sta, w kwicie – 9 od sta (tak w rkp. [?]); w dacie dekretu brak nazwy miesiąca („Dnia Piątego Nowego Stylu”).
Streszczenie
6/ 17 VII 1794 w grodzie kijowskim w Żytomierzu (wicerejent Józef Roszkowski) Bazyli Bech, plenipotent Konstancji z Zapolskich Steckiej, komornikowej ziemskiej owruckiej (plenipotencja ze Szczerbin [?] 1 III 1794 n.s., oblatowana tego dnia – akt 142), zeznał kwit: dekret sądu grodzkiego kijowskiego z bieżącego roku nakazał Feliksowi Gierżodowi [?] zapłacić Steckiej 30 czerwonych złotych z prowizją i luitą 14 grzywien; ponieważ Gierżod zapłacił do rąk Becha 30 czerwonych złotych z prowizją za dwa i pół roku oraz luitę, Bech w imieniu Steckiej kwituje go, unicestwia cały proces i nie zostawia żadnego zastrzeżenia dla niej ani jej sukcesorów.
Akt nr 144
Kwit Jmieniem W. Kamieńskiego Komornika Ziemskiego Kijowskiego W. Woyciechowi Jzbickiemu z wypłacenia Czerwonych Złotych Trzydziestu Jednego dany
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
Data6 / 17 VII 1794, Żytomierz
Karty / skanyk. 593 (skan 0101, strona prawa – dół) – k. 593v (skan 0102, strona lewa – góra)
9ciego, Roku w Żytomierzu danym zaręczone, oraz Dekretem Dnia
10Piętnastego Listopada Roku Tegoż w Sądach Ziem. Żytomier. wypadłym
11do zapłacenia nakazane, Nakoniec po otrzymaney z tegoż Dekretu
12na Dniu Szesnastym Grudnia podług Starego Stylu Tegoż Roku
13przed Aktami Grodz. Żytt. Publikacie, przez osobny Rewers do Summy
14Czerwonych Złł. Trzydzieści Jeden zniesione do Rąk W. Zeznawaiącego
15istotnie na Dniu dzisieyszym oddał y wyliczył, tedy W. Zeznawa-
16iący mocą Plenipotencyi od W. Kamieńskiego z wypłacenia tey że
17całkowitey Summy Czerwonych Złł. Trzydzieści Jeden, tudzież z
18Publikaty wyż wyrażoney, y całego Processu pomienionego W. Woycie-
19cha Jzbickiego na zawsze kwituie, oraz zaręczenie przez W. Antonie-
20go Jzbickiego Biletem do W. Kamieńskiego pisanym dane niszczy,
21y żadney Salwy do upominania się o tę Summę W. Kamieńskie-
22mu nie zostawuie, mocą dobrowolnego zeznania swego Tomasz Kijński [?].
Objaśnienia i tłumaczenia
Numer wpisu 755 (akt = nr rkp. − 611). Rejestr 2-1-170 (k. 19v, poz. 755): „Kwit Jmieniem W. Kamińskiego K. Z. K. Ur. Jzbickiemu z wypłacenia Złł. 31 dany” – tekst precyzuje: 31 czerwonych złotych (14 + 14 dukatów z rewersu z 15 X 1793, podniesione osobnym rewersem do 31 – zapewne z prowizją i kosztami). Stanisław Kostka KAMIEŃSKI, komornik ziemski kijowski – w innych aktach tej księgi i 2-1-170 komornik ziemski kij. występuje jako Michał KAMIEŃSKI/KAMIŃSKI; tu wyraźnie „Stanisława Kostki”.
Objaśnienia: „Publikata” – ogłoszenie dekretu (zaocznego) w aktach jako podstawa egzekucji; „Bilet” – list, tu poręczenie Antoniego Izbickiego; „Salwa” – zastrzeżenie dalszych roszczeń. Odczyty niepewne: nazwisko plenipotenta „Kijński [?]” (może Kiński / Kujński).
Streszczenie
6/ 17 VII 1794 w grodzie kijowskim w Żytomierzu (wicerejent Józef Roszkowski) Tomasz Kijński [?], z polecenia i na mocy plenipotencji Stanisława Kostki Kamieńskiego, komornika ziemskiego kijowskiego, zeznał, że Wojciech Izbicki – dłużny Kamieńskiemu 14 czerwonych złotych pożyczonych oraz 14 czerwonych złotych podjętych od Krzyżanowskiego na jego rzecz (rewers z Żytomierza 15 X 1793, dekret sądu ziemskiego żytomierskiego 15 XI 1793, publikata w grodzie żytomierskim 16 XII 1793 st. st., następnie osobny rewers na 31 czerwonych złotych) – wypłacił mu tego dnia całe 31 czerwonych złotych; w imieniu Kamieńskiego kwituje Izbickiego z sumy, publikaty i całego procesu, unieważnia poręczenie Antoniego Izbickiego dane listem do Kamieńskiego i nie zostawia żadnego zastrzeżenia.
Akt nr 145
Oblata Zalecenia od Gubernij Jzasławskiey do Sądu Grodzkiego Kijowskiego względem sporządzenia jak naydokładnieyszego Raportu o Sprawach wydanego
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
Numer wpisu 756 (akt = nr rkp. − 611). Rejestr 2-1-170 (k. 19v, poz. 756): „Obl[at]a Zalecenia Gubernii Jzasławskiey do S. G. K. w Raporcie o Sprawach danego”. Zalecenie gubernatora izasławskiego (Wasyla Szeremietiewa – nazwisko w odpisie pominięte; tytulatura: generał major armii, premier major lejbgwardii konnego pułku, kawaler) wydane z polecenia generał-gubernatora Tymoteusza Iwanowicza Tutołmina.
Tytulatura w rkp. powtórzona omyłkowo („Primier Majora Leyb Gwardyi Konnego Pułku” dwukrotnie). „Manifest z 20 IX 1793” – manifest Katarzyny II po przyłączeniu ziem II rozbioru, ogłaszający amnestię (kasację spraw karnych i kar). Odczyty niepewne: „od nayewyższey [?] władzy”, „wyrażiwszy pod Sądowych w Kaszy [?] y Sprawie” – sens: z podaniem liczby podsądnych trzymanych pod strażą w kazamacie/areszcie [?].
Streszczenie
6/ 17 VII 1794 w grodzie kijowskim w Żytomierzu (wicerejent Józef Roszkowski) Maciej Chodorkowski podał zalecenie gubernatora izasławskiego (generała majora armii, premier majora lejbgwardii konnej, kawalera) do sądów kijowskich: z polecenia generał-gubernatora Tymoteusza Iwanowicza Tutołmina sąd ma jak najszybciej sporządzić szczegółowy raport, ile spraw kryminalnych toczyło się od przyłączenia kraju pod berło cesarzowej, z opisem istoty spraw i osób pod sądem, datami wszczęcia, osądzenia i egzekucji, liczbą spraw skasowanych lub kar darowanych na mocy manifestu z 20 IX 1793 oraz liczbą podsądnych zatrzymanych pod strażą – dla sporządzenia generalnej specyfikacji całej guberni i przesłania jej Tutołminowi.
Akt nr 146
Oblata Dekretu Kompromissarskiego między JWW. Rybińskim, Nosarzewskim y Jnnemi á W. Michałowskim Porucznikiem W.P. na Gruncie Wsi Rohuźny ferowanego
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
Data6 / 17 VII 1794, Żytomierz (dekret kompromisarski: grunt Rohoźnej, 2 / 13 VI 1794)
Numer wpisu 757 (akt = nr rkp. − 611). Rejestr 2-1-170 (k. 19v, poz. 757): „Obl[at]a Dekretu Kompromisarskiego między JW. Rybińskim y Jnnemi a W. Michałowskim P. W. P. ferowanego”. Por. 2-1-170, akty 75–79 (sprzedaż Rohoźnej i Bilijówki przez kaszt. owr. A. RYBIŃSKIEGO płk. A. NOSARZEWSKIEMU) i akt 119 (ugoda Rybińskiego i Nosarzewskiego z F. Michałowskim o dzierżawę Rohoźnej i Bilijówki).
Odczyty niepewne na k. 593v–594: podawca „Jan Czernecki [?]”, „Zadnego [? dawnego]”, „wzwiązych [?]”, „S. Stta” (tytuł Wendorffa – wg aktu 153 „Ord. S. Stta” = orderu św. Stanisława), „Arędowym [?]”, „w Sterkach [?]” (w stertach), „nadgrodzie [?]”, „przypłodku [?]”, „Prasnego [?] Pułbeczkow [?]”; jeden wiersz na przejściu pasów (y ok. 3170) nieodczytany – […]. „Konniszego” poprawiono na „Koniuszego” – Wołyniecki był koniuszym (wyraźnie na k. 595v: „Ur. Wołynieckiemu Koniuszemu”).
Słowniczek: Super Arbiter – superarbiter (rozjemca rozstrzygający w sądzie polubownym, „kompromisarskim”); Tranzakcya – ugoda; Komplanacya – układ, porozumienie; Remanenta – inwentarz żywy i zapasy pozostawione dzierżawcy do zwrotu; Jabella (tabella) – zestawienie, tabela; Kapitulacya – roczne wynagrodzenie (plenipotenta); Ordynarya – deputat w naturze dla służby; Surżka – mieszanka pszenicy z żytem; Hreczka – gryka; kopa – 60 snopów; korzec – miara zboża (32 garnce); á Flor. – po (tyle) złotych (florenów) za jednostkę; Zaorki – dodatkowa orka poddańcza; Dziesięcina Pszczelna – dziesięcina od pasiek poddanych; Warsztatowe – czynsz od warsztatów (rzemiosła); Motek – motek przędzy; Koniuszy – zarządca stajni i stada; Konował – weterynarz; Omasta – tłuszcz do potraw; Postoły / Chodaki – obuwie łapciowe ze skóry; Przyszwa – przednia część cholewki; Chudek – chudy (nietuczony) wieprz; Podświnek – młody wieprz; Złoty Czerwony – dukat.
Rachunek dekretu (sprawdzony): należności Michałowskiego dla Rybińskiego i Nosarzewskiego (z poddanymi) 26 676 zł 6 gr; należności Rybińskiego dla Michałowskiego 32 871 zł 5 gr; saldo na rzecz Michałowskiego 6194 zł 29 gr (do zapłaty 6 VII st. st. 1794 przed aktami grodzkimi kijowskimi, monetą srebrną lub w dukatach po 18 zł). Kwoty cząstkowe zgadzają się z cenami (np. 1174 korce 24 garnce żyta po 3 zł = 3524 zł 7½ gr; prowizja 8% od 14 653 zł = 1172 zł 24 gr; 8% od 26 533 zł 24 gr za 2 lata = ok. 4244 zł 20 gr).
Na k. 595 pisarz powtórzył (dittografia) frazę „Czwartego Roku po Dni Dwa, á zaś od Dwudziestego Trzeciego Aprilis” – pańszczyzna liczona: 19 IX – 12 X 1793 po 3 dni, 12 X 1793 – 23 IV 1794 po 2 dni, 23 IV – 24 VI 1794 po 3 dni w tygodniu.
Odczyty niepewne na k. 594v–596v: „w Possessyi Łowcz. [?] Ostaszewskiego”, „Ocitowe [?]” / „Ocitowego [?] od Tyłko [?]” (jakaś danina, może od pasiek), „Fakcyą [?]”, „z Jnteressow K[…] [?] wina Oxoft [?]” (okseft = beczka wina), „Pułspustu [?]”, „Jałowic [?]”, „Owsa [?]”, „Decesta [?]”, „Kłodowe [?]”, „opławnego [?]”, „dalszego [?]”, nazwiska i przezwiska poddanych (Bezrzeczny, Suski, Łitaj, Szerzytny, Hayeda, Serada, Czerpinek, Piliperuk/Pilipczuk, Horszypij, Onyszczuk, Harasymczuk, Pałamarowy, Kurtala, Łitayczuk, Flucki, Wołtyszyn, Mimik, Marczuk, Łuczek, Zakorczmiuk – wszystkie [?] poza Cehelnym i Mielnikami), „w Sprawie R[…]” (wiersz nieodczytany), „Dembkowi [?]”, „Zdzienickiego [?]”, „przez Swadora [?]”, „Dzieżę [?]”, „Soli Harmanow [?]”, „Podświnkow [?]”, „Pałkorca [?]”, „Szpiginar [?]” (środek od robaków dla koni), „Groszy Siedm [?]”, „Groszy Szesnaście [?]”, „Dziewiętnaście [?]”, „oboiętney / obliczywie [?]”.
Streszczenie
6/ 17 VII 1794 Jan Czernecki [?] podał do akt grodzkich kijowskich dekret kompromisarski (polubowny) wydany 2 / 13 VI 1794 na gruncie wsi Rohoźnej przez superarbitra Józefa Polanowskiego, stolnika przemyskiego, w sporze JW. Antoniego Rybińskiego, kasztelana owruckiego, kawalera orderu św. Stanisława, Ignacego Wendorffa, kawalera maltańskiego, i Antoniego Nosarzewskiego, pułkownika wojsk polskich, obecnego dziedzica Rohoźnej i Bilijówki (zastępowanego przez Wierzbickiego) z W. Fortunatem Michałowskim, porucznikiem wojsk polskich, byłym dzierżawcą tych dóbr. Podstawą była tranzakcja żytomierska z 4 / 15 II 1794. Michałowski wziął Rohoźną i Bilijówkę w 3-letnią dzierżawę kontraktem z Kamiennego Brodu z 20 VI 1793 (intrata roczna 14 430 zł 12 gr, po potrąceniu podatku dziesiątego grosza i pensji dyspozytora 13 266 zł 12 gr). Część sumy zabezpieczył skryptem na 11 000 zł, a prowizję za dwa lata wziął z góry. Przejął remanenty: stado pod dozorem koniuszego Wołynieckiego, pasiekę, oborę i zboże w stertach. Gdy Rybiński sprzedał dobra Nosarzewskiemu, Michałowski zrezygnował z dzierżawy z dniem 24 VI 1794. Superarbiter szczegółowo rozliczył obie strony. Na rzecz właścicieli i poddanych policzył: niedopłaconą sumę dzierżawną, prowizje, zboże wymłócone i zużyte, braki remanentów (pasieka 170 pni, woły, jałowniki, drzewo), dochody z części wsi wykupionej z zastawu od Ostaszewskiego (pańszczyzna, zaorki, czynsze poddanych wymienionych z imienia, dziesięcina pszczelna, warsztatowe) oraz niepłacony podatek dziesiątego grosza – razem 26 676 zł 6 gr. Na rzecz Michałowskiego: zwrot kapitału 26 533 zł 24 gr, spłacone za Rybińskiego długi (S. Dankowskiemu, plenipotentom F. Czaplicowi, W. Sikorskiemu, Baczkowskiemu, A. Podgórskiemu), ordynarię i pensje służby stada, koszty zjazdów, poczty, konowała i lekarstw, zaległą pańszczyznę, pożyczki zboża dla poddanych, zasiewy i reparacje – razem 32 871 zł 5 gr. Saldo 6194 zł 29 gr Rybiński albo Nosarzewski, albo Wendorff mieli zapłacić Michałowskiemu 6 VII st. st. 1794 przed aktami grodzkimi kijowskimi. Michałowski ma przy tym oddać kwity, kontrakt, komplanacje i dokumenty dotyczące dóbr (m.in. procesy z Ostaszewskim i z Sawickim, byłym posesorem). Za remanenty, z których się rozliczył, został uwolniony od dalszej odpowiedzialności.
Akt nr 147
Oblata Prorogacyi w Sprawie JmX. Mosakowskiego z JW. Rybińskim Kaszt. Owruc. y W. Michałowskim od Urzędu Vices ger. Grodz. Kijowsk. wydaney
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
Data6 / 17 VII 1794, Żytomierz (prorogacja: Żytomierz, 1 / 12 VII 1794)
14Otwartym komu o tym będzie wiedzieć należało, á mianowicie Stronom
15między Sobą czyniącym, Jż Ja będąc rekwirowanym z Strony W. JX. Xiędza
16Stefana Mosakowskiego Parocha Bilijowskiego na Termin Kondescensyi Dnia
17Szostego Lipca, Roku Teraznieyszego w Dobrach Wsi w Bilijowce przy-
18padaiący, na mocy Dekretu Grodz. Kijowsk. Roku Teraznieyszego, Dnia
19Trzeciego dawnego, á Czternastego nowego Stylu miesiąca Maja między
20WJX. Mosakowskim z Jedney, á JW. Antonim Rybińskim K.O. W. Anto-
21nim Nosarzewskim Pułk. W. Fortunatem Michałowskim PWP. Ur. Obrębskim,
22y Jnnemi z Drugiey Strony ferowanym wskazana została Kondescen-
23sya do Dobr Wsi Bilijowki na Dzień Szosty Lipca Veteris Stili Roku
24Teraznieyszego, na ktory Termin Kondescensyi, gdy dla zatrudnień
25moich, y legalnych przyczyn ziechać niemogę. Przeto ten Termin Zjazdu
26z Dnia Szostego Lipca Veteris Stili, na Dzień Dwudziesty Szosty Września
27Veteris Stili, Roku Teraznieyszego proroguię, zachowuiąc Stronom
28Termin Stawienia się zawity, z wolnością prowadzenia Jnnego
29Officyalisty, w przypadku niezjechania mego. Datum w Żytomierzu
30Dnia Pierwszego Lipca dawnego, á Dwunastego nowego Stylu, Roku
31Tysiąc, Siedmset, Dziewięćdziesiąt, Czwartego. Tę Prorogacyą w Sprawie
32Xiędza Mosakowskiego z W. Fortunatem Michałowskim PWP. podpisuię.
33Fedor [?] Michałowski Vices ger. G. Kijow. Ktora Prorogacya Słowo w Słowo
34jak się w sobie ma, do Xiąg ninieyszych Grodz. Kijowsk. iest zapisana.
Objaśnienia i tłumaczenia
Numer wpisu 758 (akt = nr rkp. − 611). Rejestr 2-1-170 (k. 19v, poz. 758) – por. „Następny krok” S1440: „prorogacja w sprawie JX. Mosakowskiego [?] z JW. Rybińskim”; nazwisko potwierdza tekst: ks. Stefan MOSAKOWSKI, paroch (duchowny unicki) bilijowski.
Słowniczek: Prorogacya – odroczenie terminu; Kondescensya – zjazd sądowy na grunt (wizja lokalna); Vices gerent – wicegerent (zastępca urzędnika grodzkiego); Paroch – proboszcz obrządku wschodniego (unickiego lub prawosławnego); termin zawity – termin ostateczny; Officyalista – urzędnik (tu: inny urzędnik grodzki).
Odczyty niepewne: stawający „Gabryel Sokot [?]”; imię wicegerenta „Fedor [?]” (może Teodor) Michałowski – zbieżność nazwiska ze stroną (Fortunat Michałowski) odnotowana bez rozstrzygnięcia.
Streszczenie
6/ 17 VII 1794 Gabriel Sokot [?] oblatował prorogację wicegerenta grodzkiego kijowskiego Fedora [?] Michałowskiego (Żytomierz, 1 / 12 VII 1794). Odracza ona do 26 IX st. st. 1794 zjazd (kondescensję) do wsi Bilijówki, wyznaczony dekretem grodzkim kijowskim z 3 / 14 V 1794 na 6 VII st. st. 1794 w sprawie ks. Stefana Mosakowskiego, parocha bilijowskiego, z JW. Antonim Rybińskim, kasztelanem owruckim, Antonim Nosarzewskim, pułkownikiem, Fortunatem Michałowskim, porucznikiem wojsk polskich, Ur. Obrębskim i innymi. Powodem były zajęcia urzędnika i „legalne przyczyny”. Stronom zachowano termin zawity i prawo sprowadzenia innego urzędnika.
Akt nr 148
Oblata Prorogacyi w Sprawie W. Bukoiemskiego z W. Trzeciakiem Kasztellanem Owruckim od Urzędu Vices Gerenckiego Grodz. Kijowsk. wydaney
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
Data6 / 17 VII 1794, Żytomierz (prorogacja: Jaropowicze [?], 2 VII 1794 st. st.)
Karty / skanyk. 596v (skan 0105, strona lewa – dół) – k. 597 (skan 0105, strona prawa – góra)
8Termin pod ow czas Stawienia się zawity, oraz wolność sprowadzenia Jn-
9nego Urzędu, w przypadku niezjechania swego. Działo się w Jaropowcach [?]
10Dnia Drugiego Lipca V.S. Tysiąc, Siedmset, Dziewięćdziesiąt, Czwartego Ro-
11ku. Tę Prorogacyą Terminu Kondescensyi podpisuię. Daniel Wołochowicz
12Vices Ger. G. Kijowsk. Ktora to Prorogacya Słowo w Słowo jak się w so-
13bie ma, do Xiąg ninieyszych Grodzkich Kijowskich iest zapisana.
Objaśnienia i tłumaczenia
Numer wpisu 759 (akt = nr rkp. − 611). „Dnia Dnia” – powtórzenie pisarza. Stawający: „Floryan Jasieński [?]”. Miejsce wystawienia „w Jaropowcach [?]” – może Jaropowicze (por. akt 122).
Por. akty 96 i 119 (Karczmiska, K. TRZECIAK, kasztelan owrucki) oraz prorogacje wicegerenta D. WOŁOCHOWICZA (akty 97–98, 118). Słowniczek: prorogacja – odroczenie; kondescensja – zjazd urzędu na grunt; termin zawity – ostateczny.
Streszczenie
6/ 17 VII 1794 Florian Jasieński [?] oblatował prorogację wicegerenta grodzkiego kijowskiego Daniela Wołochowicza (Jaropowicze [?], 2 VII st. st. 1794). Na podstawie dekretu grodzkiego kijowskiego z 2 V st. st. 1794 w sprawie W. Bukojemskiego z W. Kajetanem Trzeciakiem, kasztelanem owruckim, oraz wcześniejszej prorogacji oblatowanej 2 VI 1794 zjazd do dóbr Karczmiska był wyznaczony na 18 VII n. st. Wicegerent przełożył go na 4 VIII st. st. 1794, z zachowaniem terminu zawitego i prawa sprowadzenia innego urzędu.
Akt nr 149
Oblata Cessyi od Urod. Jozefa Dubiskiego na rzecz Osoby Żony swoiey y Dzieci swoich własnych sporządzoney
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
Data7 / 18 VII 1794, Żytomierz (cesja: Gawrońszczyzna [?], 10 VII 1794)
31Roku. Kazimierz Jozef Dubiski Sekr. [?] (L.S.) Na tey Cessyi Proszony Przy-
32iaciel podpisuię się Jan Stęplowski [?] mp. Proszony na tey Cessyi podpisu-
33ię się Przyjaciel Erasm Jezierski mp. Ktora Cessya Słowo w Słowo
34iak się w Sobie ma, do Xiąg ninieyszych Grodz. Kijowsk. iest zapisana.
Objaśnienia i tłumaczenia
Numer wpisu 760 (akt = nr rkp. − 611). W tytule i w tekście imiona w różnej kolejności: „Jozef Kazimierz” / „Kazimierz Jozef” Dubiski.
Tekst cesji jest stylistycznie nieporadny i miejscami niejasny (długie, urwane okresy). Sens: Dubiski od ponad 30 lat (35 [?]) służył ks. Rościszewskiemu jako sekretarz, regent i archiwista; obecny chlebodawca, ks. Kajetan Rościszewski, nie chce go zwolnić ani zapłacić zasług („pożyczoney y krwawey pracy”). Dubiski, czując się „niewinnie jako w areszcie”, ceduje żonie i dzieciom wszystkie swoje prawa i należności i z góry akceptuje wszystko, co żona w tej sprawie uczyni.
Odczyty niepewne: „Leon Skrobański [?]”, „Papierze zaświadczonym [?]”, „Lat Trzydzieści Pięć [?]”, „Kustosza [?] Łck.” (godność ks. K. Rościszewskiego – może kustosz łucki), „Opisow [?]”, „porzucać [?]”, „widzący [?]”, „Wysługą [?]”, „zamowne [?]”, „Gawrońszczyznie [?]”, „Sekr. [?]”, „Jan Stęplowski [?]”. Data cesji (10 VII) późniejsza niż data oblaty według starego stylu (7 VII) – prawdopodobnie data według nowego stylu (oblata 18 VII n. st.). Por. akt 71 (ks. K. ROŚCISZEWSKI).
Streszczenie
7/ 18 VII 1794 Leon Skrobański [?] oblatował cesję Józefa Kazimierza Dubiskiego (Gawrońszczyzna [?], 10 VII 1794) na rzecz jego żony Kunegundy oraz dzieci Józefa, Piotra i Anny. Dubiski skarży się, że od ponad trzydziestu lat służy jako sekretarz, regent i archiwista u ks. Rościszewskich, a obecny pan, JW. ks. Kajetan Rościszewski, kustosz łucki [?], nie zwalnia go ze służby i nie wypłaca zarobionych pieniędzy. Dlatego przekazuje żonie i dzieciom wszystkie prawa, należności i dochodzenie zasług wynikające z dokumentów i tranzakcji. Z góry zatwierdza wszystko, co żona w tej sprawie uczyni. Jako proszeni przyjaciele podpisali Jan Stęplowski [?] i Erazm Jezierski.
Akt nr 150
Oblata Kwitu od W. Meyznera na rzecz W. Wojciecha Izbickiego z odebrania Czerwonych Złł. Sta z Prowizyą danego
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
Data7 / 18 VII 1794, Żytomierz (kwit: Dubno, 27 I 1794)
Karty / skanyk. 597 (skan 0105, strona prawa – dół) – k. 597v (skan 0106, strona lewa – góra)
2sądzoną za Tradycyą z Dobr Piatki [?] przez Siebie odebraną, po po-
3trąceniu Expens Prawnych Czerwonych Złł. Sto Trzydzieści wynoszą-
4cą, na Dniu dzisieyszym do Rąk moich oddał, tedy Go z oddania
5onych na zawsze kwituię. Dan w Dubnie Dnia Dwudziestego Siod-
6mego Stycznia, Tysiąc, Siedmset, Dziewięćdziesiąt, Czwartego Roku.
7Jan Meyzner mp. Ktory to Kwit Słowo w Słowo jak się w sobie
8ma, do Xiąg ninieyszych Grodzkich Kijowskich iest zaingrossowany.
Objaśnienia i tłumaczenia
Numer wpisu 761 (akt = nr rkp. − 611). Por. akt 144 (kwit dla Wojciecha IZBICKIEGO od plenipotenta Stanisława Kostki Kamieńskiego). Kasztelanowa żytomierska Bierzyńska – por. akt 64 (Poniyńska 1° Bierzyńska, kasztelanowa żytomierska).
Słowniczek: Rewers – tu: pokwitowanie, zobowiązanie; Tradycya – wprowadzenie w posiadanie (egzekucja) dóbr na mocy dekretu; Expensa Prawne – koszty procesowe; Złoty Czerwony – dukat.
Odczyty niepewne: stawający „Tomasz Potrykowski [?]” (pierwsza litera może być L); „JeyMci [?]” (skrót); „Dobr Piatki [?]”. W tekście kwota przysądzona i odebrana 130 dukatów po potrąceniu kosztów, w tytule „Sto” – tytuł podaje sumę główną 100 dukatów z prowizją.
Streszczenie
7/ 18 VII 1794 Tomasz Potrykowski [?] oblatował kwit Jana Meyznera (Dubno, 27 I 1794) dla Wojciecha Izbickiego. Izbicki odebrał od kasztelanowej żytomierskiej Bierzyńskiej sumę 100 dukatów z prowizją, przysądzoną Meyznerowi dekretem grodzkim żytomierskim, przez tradycję (egzekucję) z dóbr Piatki [?]. Po potrąceniu kosztów prawnych suma wyniosła 130 dukatów. Izbicki oddał ją Meyznerowi, który pokwitował go na zawsze.
Akt nr 151
Oblata Rewersu od JW. Zaleskiego Jmieniem JO. X. Lubomirskiego Generała Woysk Francuzkich Wielm. Tomaszowi Borowieckiemu danego
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
Data7 / 18 VII 1794, Żytomierz (rewers: Dubno, 24 I 1794)
31tego Roku. Floryan Zaleski. Ktory Rewers Słowo w Słowo jak się
32w Sobie ma, do Xiąg ninieyszych Grodz. Kijowsk. iest zapisany.
Objaśnienia i tłumaczenia
Numer wpisu 762 (akt = nr rkp. − 611). Kontrakty – kontrakty dubieńskie (styczeń 1794). „Numero” – gotówką (liczbą monet).
JO. X. Aleksander Lubomirski, „Generał Woysk Francuzkich” – książę Aleksander Lubomirski (zm. 1804), generał w służbie francuskiej; dobra „Poberezkie” – klucz Pobereże (identyfikacja wg tytułu w tekście; bez rozstrzygania położenia).
7/ 18 VII 1794 Jakub Łuniewski [?] oblatował rewers Floriana Zaleskiego, wystawiony w imieniu JO. ks. Aleksandra Lubomirskiego, generała wojsk francuskich (Dubno, 24 I 1794), dla Tomasza Borowieckiego. Podczas kontraktów Borowiecki wpłacił do kasy księcia 11 000 zł gotówką, za co dostał osobny skrypt księcia, aby uzyskać dzierżawę w dziedzicznych dobrach poberezkich. Zaleski zobowiązał się, że gdy przyjedzie do Pobereża, wypuści Borowieckiemu w arendę wieś, którą ten sobie upatrzy w którymkolwiek kluczu, odpowiednio do sumy wpłaconej i jeszcze dopłacanej. Borowiecki miał mu dać znać najpóźniej do 24 II 1794.
Akt nr 152
Oblata Dyplomatu od Nayiaśnieyszego Stanisława Krola Polskiego Pana Naszego Miłościwego Wolnemu Miastu Smotryczowi wydanego
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
Data7 / 18 VII 1794, Żytomierz (dyplomat: Warszawa, 5 VII 1792; ekstrakt z Metryki Koronnej: Warszawa, 12 II 1792; przywilej Kazimierza Jagiellończyka: Kamieniec, 15 VIII 1448)
Karty / skanyk. 597v (skan 0106, strona lewa – dół) – k. 600 (skan 0108, strona prawa – góra)
Numer wpisu 763 (akt = nr rkp. − 611). Dyplom Stanisława Augusta z 5 VII 1792 odnawia i potwierdza prawa Smotrycza jako „miasta wolnego Rzeczypospolitej” na podstawie ustaw Sejmu Czteroletniego o miastach (Miasta nasze królewskie wolne w państwach Rzeczypospolitej, 18 IV 1791, i ustawy towarzyszące). Przytoczono w nim dokumenty przedstawione przez mieszczan: (1) przywilej lokacyjny na prawie niemieckim (magdeburskim) Kazimierza („Tertius” – tj. Kazimierza Jagiellończyka) z 15 VIII 1448 w ekstrakcie z Metryki Koronnej z 12 II 1792 (podpis H. Kołłątaja, podkanclerzego); (2) rewizję z 1564 r.; (3) dekret sądów asesorskich z 1585 r. (wójt dziedziczny Maciej NADOLSKI c/a Mikołaj BRZESKI, starosta kamieniecki); (4) lustracje z 1616, 1665 i 1765 r.; (5) dekret Komisji Skarbu Koronnego z 14 II 1791 (c/a Teodor POTOCKI, wojewodzic bełski), który unieważnił zamianę starostwa smotryckiego na dobra Jaruga (konstytucje 1768 i 1775).
Tłumaczenie fragmentów łacińskich: (k. 598) „Stanisław August z Bożej łaski król polski, wielki książę litewski, ruski, pruski, mazowiecki, żmudzki, kijowski, wołyński, podolski, podlaski, inflancki, smoleński, siewierski i czernihowski. Oznajmiamy niniejszym listem naszym wszystkim i każdemu, komu na tym zależy, że w Archiwum Metryki Koronnej znajduje się księga akt Kancelarii Większej Koronnej z czasów panowania niegdyś Najjaśniejszego Kazimierza, króla polskiego, naszego poprzednika, oznaczona literą G, a w niej na karcie trzydziestej przywilej prawa niemieckiego dla miasta Smotrycza, w niektórych miejscach z powodu starości i zniszczenia nieczytelny, w następującym brzmieniu: W imię Pańskie, amen. Na wieczną rzeczy pamiątkę. Aby błąd zapomnienia nie wyrządził w przyszłości szkody sprawom dziejącym się w czasie, postanowiły wzniosłe rady królów i książąt utrwalać je literami pisma i zapisem świadków, by z upływem czasu nie zanikły. Przeto my, Kazimierz Trzeci [sic], z Bożej łaski król Polski, a także ziem krakowskiej [w rkp. ‘Camenecie’], sandomierskiej, sieradzkiej, łęczyckiej, kujawskiej, wielki książę Litwy i dziedzic Rusi, oznajmiamy treścią niniejszego wszystkim, którym należy, obecnym i przyszłym, że ze strony mieszczan smotryckich pokornie wniesiono do naszego majestatu prośbę, abyśmy raczyli łaskawie przenieść wspomniane miasto Smotrycz wraz z całym przyległym przedmieściem z prawa polskiego na prawo niemieckie. My zaś, przychyleni łaskawie do takich ich próśb jako słusznych, pragnąc polepszyć położenie wspomnianego naszego miasta, aby za czasów naszego szczęśliwego panowania odczuło wzrost i mogło obfitować w mnogość ludu, samo miasto z całym jego przedmieściem, położone w ziemi podolskiej i powiecie kamienieckim, tak jak jest wytyczone i odgraniczone w swych starych miedzach i granicach wzdłuż, wszerz i wokoło, przenieśliśmy i przenosimy z prawa polskiego i wszelkiego innego na prawo niemieckie, na wieczne czasy, usuwając tam prawa polskie, zwyczaje i obyczaje wszelkie, które zwykły zakłócać to prawo niemieckie. Ponadto wyjmujemy i na zawsze uwalniamy wszystkich i każdego z mieszczan i mieszkańców wspomnianego miasta i jego przedmieścia spod wszelkiej jurysdykcji i władzy wszystkich wojewodów, kasztelanów, starostów, sędziów, podsędków, komorników i innych dygnitarzy, urzędników i sług naszego Królestwa, tak że przed nimi albo którymkolwiek z nich w sprawach wielkich czy małych, mianowicie kradzieży, podpalenia, zabójstwa i okaleczenia członków oraz w innych ciężkich występkach, pozwani nie będą odpowiadać ani płacić żadnych kar. Lecz wspomniani mieszczanie mają odpowiadać przed swoim wójtem, który będzie na ten czas, wójt zaś przed nami albo naszym sędzią generalnym, gdy zostanie wezwany i pozwany naszym listem opieczętowanym naszą pieczęcią – i to tylko wtedy, gdy będzie niedbały i opieszały w wymierzaniu sprawiedliwości. Wówczas ma odpowiadać wszystkim, którzy się na niego skarżą, nie inaczej, jak według swego prawa niemieckiego. W sprawach zaś kryminalnych, czyli gardłowych, wyżej wymienionych, dajemy i udzielamy treścią niniejszego wójtowi wspomnianego miasta, który będzie na ten czas, pełną i wszelką władzę sądzenia, wyrokowania, karania, poprawiania i wymierzania kar, tak jak tego samo prawo niemieckie we wszystkich swych warunkach, artykułach, punktach i klauzulach wymaga, z zachowaniem jednak zawsze naszych praw królewskich. Działo się w Kamieńcu w czwartek, w dzień Wniebowzięcia chwalebnej Maryi Panny, roku Pańskiego 1448. Przy obecności wielmożnych i urodzonych: Jana z Czyżowa, kasztelana i starosty krakowskiego, Piotra z Szamotuł [?], kaliskiego, Dobrogosta z Ostroroga [?], kamienieckiego [?], Hinczy z Rogowa […] [?] – kasztelanów, Bartłomieja z Bon [?], sędziego, Jana […] [?], chorążego krakowskiego, i wielu innych godnych wiary świadków. Dane ręką wielmożnych Jana z Koniecpola, kanclerza, i Piotra ze Szczekocin, podkanclerzego Królestwa Polskiego, szczerze nam miłych. Relacja wielmożnego Jana z Koniecpola, kanclerza Królestwa Polskiego i starosty sieradzkiego. Który to przywilej pozwoliliśmy wiernie przepisać z wspomnianej księgi i autentycznie wydać stronie proszącej. Na wiarę czego przyłożono do niniejszego pieczęć Królestwa. Dan w Warszawie dnia 12 lutego roku Pańskiego 1792, panowania zaś naszego roku 28. Hugo Kołłątaj, podkanclerzy Królestwa Polskiego. Relacja jaśnie oświeconego i przewielebnego pana Hugona ze Sztumberga Kołłątaja, podkanclerzego Królestwa, kanonika katedralnego krakowskiego. Stanisław Benedykt Kuczewski [?], prefekt Metryki Koronnej. Miejsce pieczęci mniejszej Kancelarii Królestwa”. (k. 600) „Miejsce pieczęci Kancelarii Większej Królestwa. Za kanclerstwa jaśnie oświeconego, jaśnie wielmożnego pana, pana Jacka hrabiego Nałęcza z Małachowic Małachowskiego, najwyższego kanclerza Królestwa, starosty radoszyckiego [?], grodeckiego, […] [?] itd., opieczętowano. Akta”.
Uwagi do tekstu łacińskiego: w intytulacji Kazimierza Jagiellończyka zamiast „Cracoviae” pisarz napisał „Camenecie”; nazwiska świadków z 1448 r. w kopii z XVIII w. są zniekształcone (Petro de Szamotuli [?], Dobrogostio de Ostrorog [?] Camenecensi [?], Hincza de Rogowo Raspinensi [?], Bartholomaeo de Bon [?], Johanne Beyhradh [?] de Moszko [?]) – zostawiono je w brzmieniu rękopisu ze znakami [?].
Słowniczek: Dyplomat (Dyploma) – dokument królewski; Renowacya, Konfirmacya – odnowienie, potwierdzenie; Prawo Niemieckie Maydeburskie – prawo magdeburskie; Advocatus – wójt; Trzeciennik – miara zboża (owsa), ⅓ korca [?]; Słodowe, Warowe – opłaty od słodowania i warzenia piwa; Szeląg – drobna moneta; Propinacya – prawo wyrobu i szynku trunków; Futory – chutory, osady; Miasto wydziałowe – siedziba sądu apelacyjnego miast wolnych w województwie (tu Kamieniec Podolski); Kommissya Policyi Oboyga Narodow – Komisja Policji Obojga Narodów (1791).
U dołu k. 598v adnotacja kontrolna „Czytałem Stefański [?] mp.” (por. „Czytał Łoziński” w aktach 47, 57, 92). Stawający „Maciey Gogolewski [?]”. Herb miejski nadany w dyplomie („Swiętego [?] Jerzego [?]”) w księdze nie został odmalowany. Odczyty niepewne także: „w Kamieniu [?]”, „Lokalnego [?]”, „prze-[…] [?]” (zwrot wprowadzający przytoczenie), „w Wałonę [?]”, „Karczmarze [?] Gołotaczany [?]”, „Szelążkich [?]”, „Obcym [?]”, „wedle […]cyi [?]”, „zapadłe [?]”, „tak dalece [?]”, „Janiszewski [?]”, „Radoszycensis [?]”, „Sannicensis [?]”.
Streszczenie
7/ 18 VII 1794 Maciej Gogolewski [?] oblatował dyplom króla Stanisława Augusta (Warszawa, 5 VII 1792), który odnawia i potwierdza prawa wolnego miasta Smotrycza w województwie podolskim, w ziemi kamienieckiej. W imieniu wójta, burmistrza, rajców, sędziów, ławników i całego ludu miasta przedstawiono królowi: przywilej Kazimierza Jagiellończyka (Kamieniec, 15 VIII 1448), który przeniósł Smotrycz z przedmieściem na prawo niemieckie (magdeburskie) i wyjął mieszczan spod sądów urzędników ziemskich i starościńskich – w ekstrakcie z Metryki Koronnej z 12 II 1792 (tekst łaciński w całości); rewizję z 1564 r. (70 domów, czynsze, owies, opłaty od gorzałki, słodowe i warowe); dekret sądów asesorskich z 1585 r. w sporze wójta dziedzicznego Macieja Nadolskiego ze starostą kamienieckim Mikołajem Brzeskim (o jurysdykcję, dochody i młyn wójtowski); lustracje z 1616, 1665 i 1765 r.; dekret Komisji Skarbu Koronnego z 14 II 1791, który unieważnił zamianę starostwa smotryckiego na dobra Jaruga uzyskaną przez Teodora Potockiego, wojewodzica bełskiego. Na podstawie ustaw Sejmu Czteroletniego o miastach król uznał Smotrycz za miasto wolne Rzeczypospolitej. Ziemię lokacyjną, domy, place, ogrody, lasy, niwy, chutory i łąki przyznał mieszczanom na własność dziedziczną, z zastrzeżeniem cudzych spraw granicznych. Wszystkich mieszkańców poddał jurysdykcji miejskiej i wyjął spod sądów ziemiańskich i zamkowych. Apelacje skierował do sądów apelacyjnych w Kamieńcu Podolskim (mieście wydziałowym) lub do sądów asesorskich. Nadał miastu herb (św. Jerzego [?]), uregulował daniny gruntowe i podatki, pozwolił osiedlać się chrześcijanom wszystkich wyznań i budować cerkwie i kościoły, a także wolno obierać magistrat. Pod dyplomem kontrasygnata sekretarza Ignacego Janiszewskiego [?] i pieczęć kanclerza wielkiego Jacka Małachowskiego.
Akt nr 153
Cessya wraz z Kwitem od W. Michałowskiego P.W.P. na rzecz JW. Morzkowskiego Ch[orążego Podl.] z Summy Sześć Tysięcy Sto Dziewięćdziesiąt Cztery Złł. zeznana
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
Data7 / 18 VII 1794, Żytomierz (zeznanie przed aktami)
2cego kwituie. A sobie Dekretem przysądzoną Summę y Publikatą
3ewinkowaną Sześć Tysięcy, Sto, Dziewięćdziesiąt, Cztery Złł. Groszy
4Dwadzieścia Dziewięć od JWW. Rybińskiego, Nosarzewskiego, y Wendorffa
5należącą wraz z Winami za sprzeciwienie się Dekretowi y Publikatą
6na rzecz y osobę pomienionego JW. Morzkowskiego przelewa, y ustępu-
7ie, mocen tedy iest y będzie Tenże JW. Morzkowski wspomnioną Sum-
8mą y Processa sobie ustąpionemi rządzić, y ku naylepszemu pożytkowi
9obrocić, komu chcieć ustąpić, á W. Zeznawaiący odtąd pretextu do tey-
10że Summy mieć niema, owszem od wszelkich przeszkod bronić y za-
11stępować, obowiązuie się, mocą dobrowolnego zeznania swoiego.
12Fortunat Michałowski Porucznik Woysk Kor. Polskich mp.
Objaśnienia i tłumaczenia
Numer wpisu 764 (akt = nr rkp. − 611). Ciąg dalszy sprawy z aktu 146: dekret kompromisarski J. POLANOWSKIEGO z 2 / 13 VI 1794 przysądził Michałowskiemu 6194 zł 29 gr, płatne 6 VII st. st. 1794. Rybiński, Nosarzewski i Wendorff nie zapłacili, więc ogłoszono na nich publikatę (rygor). 7 / 18 VII 1794 J. MORZKOWSKI zapłacił Michałowskiemu tę sumę (z której Michałowski pozostawił 631 zł 9 gr na zasługi sług Rybińskiego – w akcie 146 ta pozycja odczytana „631 zł 19 [?] gr”) i przejął od niego całe roszczenie.
Słowniczek: Zapis Wlewkowy – zapis przelewu (cesji) prawa; Publikata – ogłoszenie strony za nieposłuszną dekretowi (rygor), Ewinkowana – wywalczona prawnie; Wina – kara umowna lub sądowa; Ch.P. S.H. V.S.G.Żytt. – chorąży podlaski, starosta hermanowski, wicestarosta grodzki żytomierski (por. akty 108, 120); Ord. S. Stwa – orderu św. Stanisława; OSK – orderu św. Stanisława kawaler; P.W.P. – porucznik wojsk polskich.
Odczyty niepewne: „Zapis Wlewkowy [?]”, „wzwiey [?]” (= wyż wspomnianey), końcówka tytułu na marginesie.
Streszczenie
7/ 18 VII 1794 W. Fortunat Michałowski, porucznik wojsk polskich, zeznał przed aktami grodzkimi kijowskimi cesję połączoną z kwitem. Dekret kompromisarski z 2 / 13 VI 1794 na gruncie Rohoźnej (zob. akt 146) nakazał JWW. Antoniemu Rybińskiemu, kasztelanowi owruckiemu, Ignacemu Wendorffowi i Antoniemu Nosarzewskiemu, dziedzicowi Rohoźnej i Bilijówki, zapłacić mu 6194 zł 29 gr do 6 VII st. st. 1794. Nie zapłacili i ogłoszono na nich publikatę. Wtedy JW. Józef Morzkowski, chorąży podlaski, starosta hermanowski, wicestarosta grodzki żytomierski, wypłacił Michałowskiemu całą sumę w srebrnej monecie polskiej. Michałowski zostawił z niej 631 zł 9 gr na zasługi sług Rybińskiego, które miał zapłacić według dekretu. Pokwitował Morzkowskiego i przelał na niego swoje prawa do sumy wraz z karami za sprzeciw wobec dekretu i publikaty. Zobowiązał się też bronić Morzkowskiego przed wszelkimi przeszkodami.
Akt nr 154
Kwit Jmieniem W. Webera na rzecz W. Charlęskiego S.S.C. z wypłaconych Czerwonych Złł. Sta z Prowizyą y Liitą [?] Czternastu Grzywien zeznany
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
Data7 / 18 VII 1794, Żytomierz (zeznanie przed aktami)
7Karol Teodor Meysner Jmieniem W. Jana Webera Kupca y Obywa-
8tela Lubel. y na mocy Plenipotencyi sobie do wszelkich czynności przed
9Aktami Grodz. Lubel. Roku Tysiąc, Siedmset, Dziewięćdziesiąt, Trzeciego
10Dnia Dwudziestego Osmego Octobris przyznaney, á do Akt Kontrakto-
11wych Zasławskich [?] Roku teraznieyszego Tysiąc, Siedmset, Dziewięć-
12dziesiąt, Czwartego, Dnia Piętnastego Stycznia w Sposob Oblaty
13wniesioney czyniący. Zdrowy będąc na Ciele y umyśle, szczerze y dobro-
14wolnie zeznie [?]. Gdy W. Leon Charlęski Szambel. JKMci [?] czyniąc dosyć
15Dekretowi w Sądach Ziem. Kijowsk. Roku teraznieyszego Tysiąc, Siedmset,
16Dziewięćdziesiąt, Czwartego, Dnia Trzydziestego Marca dawnego,
17á Dziesiątego Kwietnia nowego Stylu między W. Stawaiącego Pryn-
18cypałem z Jedney, á W. Leonem Charlęskim z Drugiey Strony zapa-
19dłemu Summę Czerwonych Złł. Sto z Prowizyą y Liitą [?] do zapłace-
20nia na rzecz W. Stawaiącego Pryncypała na Dniu Osmnastym Czerwca
21Veteris Stili nakazuiącemu. Chociaż po upłynionym Terminie,
22y na nim nastąpioney Publikacyi na Dniu dzisieyszym tak Sum-
23mę Czerwonych Złł. Sto jakoteż Prowizyi Złł. Dwieście Pięć, oraz Liitę [?]
24Czternastu Grzywien wypłacił, przeto z wypłaconey W. Stawaiący y do
25Rąk swoich odebraney Jmieniem W. Webera wiecznemi y nigdy
26nieodzownemi kwituię oraz y Publikatę na Dniu Osmnastym Czerwca
27Veteris Stili w Aktach umieszczoną niszczy, y umarza y cały Process
28w tey Sprawie toczony Kassuie. Żadnego Zwrotu tak do tey Summy
29jako y Processu niezostawuiąc mocą dobrowolnego zeznania swoie-
30go. Karol Teodor Meysner.
Objaśnienia i tłumaczenia
Numer wpisu 765 (akt = nr rkp. − 611). „S.S.C.” w tytule (tytuł L. Charlęskiego) – w tekście „Szambel. JKMci [?]” (szambelan JKMci); może „S.J.K.M.” – zostawiono jak w rkp. ze znakiem [?].
„Liita [?]” – wyraz niejasny; zapewne „lita” (ryczałtowa należność, kara; por. „lito” – wyrok o karę pieniężną) w kwocie 14 grzywien. Słowniczek: Pryncypał – mocodawca; Publikata – ogłoszenie strony za nieposłuszną dekretowi; Kassować – unieważnić.
7/ 18 VII 1794 Karol Teodor Meysner, działając w imieniu Jana Webera, kupca i obywatela lubelskiego, na podstawie plenipotencji zeznanej w grodzie lubelskim 28 X 1793 i oblatowanej w aktach kontraktowych 15 I 1794, zeznał kwit dla Leona Charlęskiego, szambelana JKMci [?]. Dekret sądu ziemskiego kijowskiego z 30 III / 10 IV 1794 nakazał Charlęskiemu zapłacić Weberowi do 18 VI st. st. 100 dukatów z prowizją i litą [?]. Po upływie terminu i ogłoszeniu publikaty Charlęski zapłacił 100 dukatów, 205 zł prowizji i 14 grzywien. Meysner pokwitował go na zawsze, umorzył publikatę z 18 VI i skasował cały proces.
Akt nr 155
Oblata Extraktu z Akt Grodz. Żytom. z wpisaniem w nim Rell. P[ozwu] od WW. Peszyńskich WO. [?] po JW. Trzeciakowę Kasztt. Owruc. y W. Melchiora Trzeciaka S.D.P. autentycznie wydanego
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
Data8 / 19 VII 1794, Żytomierz (relacja przed roczkami grodzkimi żytomierskimi 21 VI / 2 VII 1794; pozew: Żytomierz, 24 VI 1794 n. st.)
Numer wpisu 766 (akt = nr rkp. − 611). Sprawa spadkowa po śp. JW. Michale TRZECIAKU, kasztelanie owruckim (zmarłym nagle): córka Zuzanna z Trzeciaków i jej mąż Józef PESZYŃSKI, podstarościna owrucka (Podstt. Owruc. Matt. = podstarościcowie owruccy, małżonkowie), pozywają wdowę Franciszkę z Dzierzbickich [?] TRZECIAKOWĄ, kasztelanową owrucką, i syna Melchiora TRZECIAKA o wydanie dokumentów i inwentarza spadku i wydzielenie powódce czwartej części (kwarty) majątku. Por. akty 96, 119, 148 (Kajetan Trzeciak, kasztelan owrucki).
Słowniczek: Rell. P. (Relacya Pozwu) – zeznanie woźnego o doręczeniu pozwu; Jnstygator – oskarżyciel publiczny sądu; Donoszący – strona wnosząca sprawę za pośrednictwem instygatora; Komportować – przedłożyć; Miedzie Potaszowe y Browarne – kotły miedziane do potażu i do browaru; Kwarta – czwarta część spadku należna córkom według prawa; Kryżyk – krzyżyk (podpis niepiśmiennego woźnego); S.D.P. [?] – może „Skarbnik/Stolnik Dobrzyński/Podolski” – nierozstrzygnięte.
Odczyty niepewne: tytuł stawającego „Cześn. Płoc. [?]” (w akcie 156 wyraźniej: „Cześn. Płocki”), „Opatt. [?]” (Opatrzny – tytuł woźnego), „Borszczowa [?]” / „Borszczajowskiego [?]” (może Borszczów / Borszczajówka; por. akt 128 – Borszczajówka), „Dzierzbickich [?]”, „Sukcessyi [?]”, „w Kwartę [?]”, „WO. [?]” w tytule. W formule datacyjnej pisarz powtórzył „Siedmset”.
Streszczenie
8/ 19 VII 1794 Stanisław Peszyński oblatował wypis z akt grodzkich żytomierskich. 21 VI / 2 VII 1794 na roczkach grodzkich żytomierskich przed wicestarostą Józefem Ignacym Korwin Morzkowskim, chorążym podlaskim, woźny Maciej Lewicki zeznał, że 30 VI n. st. 1794 doręczył dwa pozwy do dworu w dobrach Borszczów [?]. Pozwy wzywały JW. Franciszkę z Dzierzbickich [?] Trzeciakową, kasztelanową owrucką, i jej syna Melchiora Trzeciaka przed sąd grodzki kijowski. Sprawę wniósł instygator z doniesienia Józefa i Zuzanny z Trzeciaków Peszyńskich, podstarościców owruckich. Powodowie żądali przedłożenia dokumentów spadku po nagle zmarłym kasztelanie owruckim Michale Trzeciaku – zwłaszcza dotyczących spłat długów z dóbr i rejestrów wydatków na ograniczenie i reparację klucza borszczajowskiego [?] – oraz ujawnienia całej masy spadkowej (klejnoty, srebra, sprzęty, kotły potażowe i browarne, bydło, zboże). Domagali się też wydzielenia powódce czwartej części (kwarty) majątku z unieważnieniem czynności krzywdzących jej prawo spadkowe. Pozew wydano w Żytomierzu 24 VI n. st. 1794 na podstawie rezolucji gubernialnej. Wypis podpisali Mokłak i wicerejent Woronicz.
Akt nr 156
Oblata Extraktu z Akt Grod. Żyt. z zapisaniem w nim Rell. P[ozwu] od WW. Peszyńskich Podstt. Owruc. po W. Łazarskiego Woy. Wędz. [?] autentycznie wydanego
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
Data8 / 19 VII 1794, Żytomierz (relacja przed roczkami grodzkimi żytomierskimi 21 VI / 2 VII 1794; pozew: Żytomierz, 24 VI 1794 n. st.)
Karty / skanyk. 601 (skan 0109, strona prawa – dół) – k. 601v (skan 0110, strona lewa)
47Żytomierski (L.S.) Ktory to Extrakt Słowo w Słowo jak się w sobie
48ma do Xiąg ninieyszych Grodzkich Kijowskich iest zapisany.
Objaśnienia i tłumaczenia
Numer wpisu 767 (akt = nr rkp. − 611). Pozew równoległy do aktu 155 (ten sam woźny, ta sama data doręczenia 30 VI n. st. 1794 i wystawienia 24 VI n. st. 1794): tym razem przeciw Karolowi ŁAZARSKIEMU, który miał przechowywać dokumenty lub majątek po śp. Michale TRZECIAKU, kasztelanie owruckim. Por. akt 96 (K. TRZECIAK – dożywocie dla J. ŁAZARSKIEGO, N.G.Ż.).
Odczyty niepewne: tytuł Łazarskiego „Woy. Wędz. [?]” (wojski …), „Łachowiec [?]” (miejsce doręczenia), „W. Stę [?]” (zapewne skrót grzecznościowy), „Braci [?] in ten-[…]wanego [?]” (fragment niejasny: zapewne „przeciwko JWW. Trzeciakom … w tenże czas rozpoczętego”), „Ścisłości [?]”, „attentować [?]”, „nie wieniom [?]”.
Słowniczek: Rell. P. – relacja woźnego o doręczeniu pozwu; N.S.P. – niegdy świętej pamięci; komportować – przedłożyć; część czwarta (kwarta) – udział córki w spadku; Opatt. – Opatrzny (tytuł woźnego).
Streszczenie
8/ 19 VII 1794 Stanisław Peszyński, cześnik płocki, oblatował wypis z akt grodzkich żytomierskich. 21 VI / 2 VII 1794 na roczkach przed wicestarostą J. I. Korwin Morzkowskim woźny Maciej Lewicki zeznał, że 30 VI n. st. 1794 zostawił w izbie dworu we wsi Łachowce [?] pozew dla W. Karola Łazarskiego, wojskiego … [?]. Pozew wzywał go przed sąd grodzki kijowski z instancji instygatora i doniesienia Józefa i Zuzanny z Trzeciaków Peszyńskich, podstarościców owruckich. Łazarski miał przedłożyć dokumenty i papiery spadku po śp. Michale Trzeciaku, kasztelanie owruckim, będące w jego ręku, i zwrócić sumy, dobra lub remanenty ojcowskie, które posiadał bezprawnie na mocy nieprawnych tranzakcji. Powodowie żądali ustalenia i oszacowania majątku ojcowskiego oraz wydzielenia im czwartej części. Pozew wystawiono w Żytomierzu 24 VI n. st. 1794 na podstawie rezolucji gubernialnej. Wypis podpisali Mokłak i wicerejent Woronicz.
Akt nr 157
Oblata Rezolucyi JW. de Szeremeteff Gubernatora Jzasławsk. na Memoryał Jaśnie Wielm. Walewskiey W.S. [?] wyszłey
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
Data8 / 19 VII 1794, Żytomierz (memoriał: Żytomierz, 13 VII 1794)
7Ur. Jozef Drabowicz Rezolucyą JW. de Szeremeteff Gubernatora
8[reklamant:] Jzasławskiego
k. 602 (skan 0110, strona prawa)
1Jzasławskiego na Memoryał JW. Walewskiey WS. [?] wyszłą, wstrzy-
2muiącą Dekret Executionis między W. Sadomskim z Jedney á Sukcessorkami
3Xiążęcia Kaspra Lubomirskiego w Sądach Jzasławsk. wypadły. Podpisem
4Tegoż JW. Gubernatora utwierdzoną, z przyszytym Arkuszem Papie-
5ru Dziesięcio Kopiykowego do Akt Grodz. Kijowsk. w oblatę podał w
6ten Sposob. W. Sadomski Cześnik Płocki maiąc Dług jakowyś, zy-
7skał Dekret w Sądach Jzasławsk. nakazuiący Tradowanie Dobr
8Wsi Brajłynce [?] w Kluczu Nowopotockim [?] Dziedziczney JW. Jozefy
9z Xiążąt Lubomirskich Walewskiey, z mocy ktorego gdy się prowa-
10dził [?] Officyalista, y chciał zatradować tę Wieś, tedy Rządca ta-
11meyszy osłaniaiąc [?] Dobra takowey Tradycyi niedopuścił. Że więc
12ten Dług wcale nie ściąga się do Potomszczyzny [?], ale iest wła-
13snym JOX. Ponińskiego, y z Dobr Jego poszukiwany być powinien, tudzież
14ponieważ ani przy Dekrecie Kompromissar. między tymże Xiążęciem Po-
15nińskim, á Sukcessorkami JOX. Kaspra Lubomirskiego, ani przy
16Działach nie iest do spłacenia przyięty, á ztąd własności Jch obcią-
17żać nie powinien, tedy żąda JW. Walewska Brygadyerowa, Jżby
18wzmiankowany Dekret Sądu Jzasławskiego, jako na Szkodę Trze-
19ciey Strony wyiednany został zatrzymany, y Dobra Wieś Brajłynce [?]
20od Tradycyi były uwolnione. Dnia Trzynastego Julij, Tysiąc, Siedm-
21set, Dziewięćdziesiąt, Czwartego, Roku w Żytomierzu. M. Walewski.
22Rezolucya JW. Gubernatora. Ponieważ Dekretem Sądu kompromissar.
23ten Dług nie przyięty, więc już y Sukcessorki nie odpowiadaią Xięcia
24Lubomirskiego, przeto y Tradycya na maiątku iest niesprawiedli-
25wa, y Dekret takowy powinien być wstrzymany, przeciwna zaś Strona
26o tym powinna być uwiadomiona, ażeby ona mogła poszukiwać
27swego od kogo należy na fundamencie Praw. Gubernator Bazyli
28de Szeremetow. Ktora Rezolucya Słowo w Słowo jak się w Sobie
29ma do Xiąg ninieyszych Grodzkich Kijowskich iest zapisana.
Objaśnienia i tłumaczenia
Numer wpisu 768 (akt = nr rkp. − 611). Gubernator izasławski Bazyli (Wasilij) SZEREMETIEW – por. akty 26, 58, 131. Memoriał podpisał M. WALEWSKI (zapewne mąż, brygadier), w imieniu żony Józefy z ks. Lubomirskich WALEWSKIEJ, brygadierowej. Tytuł „W.S.” / „WS.” niejasny (może „Wojewodzina Sieradzka” albo skrót grzecznościowy).
Odczyty niepewne: „Brajłynce [?]” (wieś), „Nowopotockim [?]” (klucz), „się prowadził [?]”, „osłaniaiąc [?]”, „Potomszczyzny [?]”. Słowniczek: Dekret Executionis – dekret egzekucyjny; Tradowanie / Tradycya – wprowadzenie wierzyciela w posiadanie dóbr dłużnika; Officyalista – urzędnik (egzekutor); Działy – akt podziału spadku.
Streszczenie
8/ 19 VII 1794 Józef Drabowicz oblatował rezolucję gubernatora izasławskiego Bazylego Szeremietiewa w odpowiedzi na memoriał Józefy z ks. Lubomirskich Walewskiej, brygadierowej (Żytomierz, 13 VII 1794, podpisany „M. Walewski”). W. Sadomski, cześnik płocki, uzyskał w sądach izasławskich dekret egzekucyjny nakazujący tradycję dziedzicznej wsi Walewskiej Brajłynce [?] w kluczu nowopotockim [?] za dług, którego zapłaty dochodził od sukcesorek ks. Kaspra Lubomirskiego. Rządca wsi nie dopuścił urzędnika do egzekucji. Walewska argumentowała, że dług był osobistym długiem ks. Ponińskiego i nie został przyjęty do spłaty ani w dekrecie kompromisarskim między ks. Ponińskim a sukcesorkami ks. Lubomirskiego, ani w działach. Prosiła o wstrzymanie dekretu i uwolnienie wsi od tradycji. Gubernator orzekł, że skoro dekret kompromisarski nie przyjął długu, sukcesorki za niego nie odpowiadają, tradycja jest niesprawiedliwa i dekret należy wstrzymać. Przeciwną stronę miano zawiadomić, aby dochodziła swego od właściwej osoby.
Akt nr 158
Oblata Rewersu od W. Zielińskiego S.K.W. [?] Wielm. Antoniemu Skrzyńskiemu Staroście Zawichoskiemu względem windykowania Summy danego
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
Data8 / 19 VII 1794, Żytomierz (rewers: Rozdanówka [?], 20 IV 1792)
Karty / skanyk. 602 (skan 0110, strona prawa – dół) – k. 602v (skan 0111, strona lewa – góra)
7Michał Swiętochowski [?] ORK. [?] Rewers od W. Zielińskiego S.K.W. [?] W.
8Antoniemu Skrzyńskiemu Sttcie Zawichoskiemu z obowiązkiem windyko-
9wania Summy Osmdziesiąt, Jeden Tysięcy Dziewięćset, Sześćdzie-
10siąt, Osm Złł. Groszy Dwadzieścia Trzy Pott. Substancyą Teleżyńskich [?]
11ciążącey dany, Podpisem tegoż W. Zielińskiego y Przyiacioł przy Pie-
12częciach Dwuch na Laku Czerwonym wyciśnionych zatwierdzony, na Pa-
13pierze Pott. Srebrnogr. Spisany, do Xiąg Grodz. Kijowsk. w Oblatę podał w
14ten Sposob = Znam tym Rewersem w Ręce W. Antoniego Skrzyńskiego Stty
15Zawichoskiego danym ręcznym moc autentycznego zeznania maiącym.
16Jż lubo od W. Skrzyńskiego Summ z Prawa natury y nabycia od W.
17Skrzyńskiego Rotm. Kawal. Narod. Brata rodzonego przez Zeznaną Zno-
18downą [?] Cessyą przed Aktami Kontraktowemi Dubieńskiemi Dnia Dwudzie-
19stego Trzeciego Stycznia, Roku teraznieyszego Tysiąc, Siedmset,
20Dziewięćdziesiąt, Drugiego tego własnych Kapitału do Osmi-
21dziesiąt Jeden Tysięcy, Dziewięćset, Sześćdziesiąt, Osmiu Złł. Groszy
22Dwudziestu Trzech Pott. wynoszącego z Procentem Kapitał przewyższa-
23iącym na Substancyi Teleżyńskiey [?] należących, na Rzecz y Osobę
24moią nastąpiła Cessya, ta iednak jako bez żadnego datku uczynio-
25na, nic innego iest znaczenia, jak tylko specyalney Plenipotencyi, na
26[reklamant:] mocy ktorey
k. 602v (skan 0111, strona lewa)
1mocy ktorey w Juryzdykcyach gdzie z Prawa należy będzie czynić y Pra-
2wem upominać się będę, po przekonaniu Prawem, gdy do odebrania
3tych Summ przyidę, Summy te zupełne, oprocz Dziesięciu Tysięcy
4Złł. ktore mnie samemu należyć będą, Jle że ustąpione od W. Ś[?]
5Skrzyńskiego za wypromowowanie y obowiązanie do pilnowania tey
6Sprawy, jakoteż podięcia wydatkow Prawnych, W. Skrzyńskiemu
7oddać powinienem, gdy zaś Dobra w Summach wyżrzeczonych za-
8traduię, natychmiast W. Skrzyńskiego uwiadomię y zatradowanych
9Wiewcu [?] zrobię, kompromissu, komplanacyi, ani żadney Przyia-
10cielskiey ugody czynić y zapisywać bez uwiadomienia y wyraźne-
11go na Piśmie Zlecenia niebędę, y na to wszystko teraznieyszym
12Rewersem obowiązuię się. Działo się w Rozdanowce [?] Dnia Dwudzie-
13stego Kwietnia, Tysiąc, Siedmset, Dziewięćdziesiąt, Drugiego Roku.
14Pieniądze na Koszta Prawne u W. Skrzyńskiego brać będę, y ten W.
15Antoni Skrzyński za każdą Rekwizycyą dać mi Je obowiązany,
16za moiemi Rewersami, ktore to Pieniądze z Summy Dziesięciu
17Tysięcy Złł. moiey mnie będą potrącanemi tym Rewersem ubespie-
18czoney. Jgnacy Zieliński S.K.W. [?] (L.S.) Proszony Przyiaciel do tego Re-
19wersu podpisuię się Jan Wiażowski [?] mp. Jako Przyiaciel proszony
20podpisuię się Ludwik Skrzyński mp. (L.S.) Ktory Rewers Słowo w Słowo
21jak się w Sobie ma, do Xiąg ninieyszych Grodz. Kijowskich iest zapisany.
Objaśnienia i tłumaczenia
Numer wpisu 769 (akt = nr rkp. − 611). „Roku teraznieyszego … Drugiego” – cesja zeznana przed aktami kontraktowymi dubieńskimi 23 I 1792, w roku wystawienia rewersu (20 IV 1792).
Sens: Antoni SKRZYŃSKI, starosta zawichojski, z prawa natury i z cesji brata rodzonego (… SKRZYŃSKIEGO, rotmistrza kawalerii narodowej) miał na „substancji Teleżyńskich [?]” sumy kapitałowe 81 968 zł 23 gr wraz z procentem. Przekazał je Ignacemu ZIELIŃSKIEMU cesją bez wynagrodzenia, która w istocie była tylko specjalną plenipotencją. Zieliński zobowiązał się dochodzić tych sum, oddać je Skrzyńskiemu z wyjątkiem 10 000 zł należnych sobie za prowadzenie sprawy, uwiadamiać go o tradycjach dóbr i bez jego pisemnego zlecenia nie zawierać kompromisów ani ugód. Koszty prawne pobiera od Skrzyńskiego na rewersy i potrąca je ze swoich 10 000 zł.
8/ 19 VII 1794 Michał Świętochowski [?] oblatował rewers Ignacego Zielińskiego (Rozdanówka [?], 20 IV 1792) dla Antoniego Skrzyńskiego, starosty zawichojskiego. Skrzyński, z prawa naturalnego i z cesji brata rodzonego, rotmistrza kawalerii narodowej, zeznanej w aktach kontraktowych dubieńskich 23 I 1792, przelał na Zielińskiego sumy 81 968 zł 23 gr z procentem ciążące na substancji Teleżyńskich [?]. Zieliński przyznał, że cesja była nieodpłatna i ma jedynie moc specjalnej plenipotencji do windykacji. Zobowiązał się prowadzić sprawy, oddać Skrzyńskiemu odzyskane sumy z wyjątkiem 10 000 zł dla siebie, informować go o tradycjach i bez pisemnej zgody nie zawierać kompromisów ani ugód. Koszty prawne miał pobierać od Skrzyńskiego na rewersy i potrącać z 10 000 zł. Podpisali świadkowie Jan Wiażowski [?] i Ludwik Skrzyński.
Akt nr 159
Oblata Prorogacyi w Sprawie W. Hołowińskiego Mk. [?] z JW. Rostockim Mett. Kijowsk. przez Urząd Ziemski Kijowski wydaney
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
Data10 / 21 VII 1794, Żytomierz (prorogacja: Kotołówka [?], 14 / 3 VII 1794)
24tego. Franciszek Goszczycki Komor. Ziem. Kijowsk. mp. Ktora Prorogacya Słowo
25w Słowo jak się w Sobie ma, do Xiąg ninieyszych Grodz. Kijowsk. iest zapisana.
Objaśnienia i tłumaczenia
Numer wpisu 770 (akt = nr rkp. − 611). JW. Teodozy ROSTOCKI – unicki metropolita kijowski („Mett. Kijowsk.”; w tekście także skrót „Mk. OSK.” – zapewne metropolita, kawaler orderu św. Stanisława). Komornik ziemski kijowski Franciszek GOSZCZYCKI – por. akt 59.
10/ 21 VII 1794 Bartłomiej Dobrosielski [?] oblatował prorogację komornika ziemskiego kijowskiego Franciszka Goszczyckiego (Kotołówka [?], 14 / 3 VII 1794). Na podstawie dekretu sądu ziemskiego kijowskiego w sprawie W. Onufrego Hołowińskiego, miecznika … [?], z JW. Teodozym Rostockim, metropolitą kijowskim, i innymi zjazd do dóbr Michałówka był wyznaczony na 15 / 26 VII 1794. Komornik, z powodu własnych przeszkód, odroczył go na 4 / 15 VIII 1794.
Akt nr 160
Oblata Extraktu Rell. P[ozwu] na S. Kr. [?] od JW. Lubowidzkiego G.M.W.R. [?] po JW. Ostrowskiego P.W.K.P. [?] z Xiąg Grodz. Bracławskich autentycznie wydanego
Sygnatura2-1-171 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 171)
Data10 / 21 VII 1794, Żytomierz (relacja przed sądem grodzkim bracławskim 5 V st. st. 1794; pozew: Winnica, 15 IV 1794)
25ktorzy stosuiąc się do Prawa Pospolitego, Sprawiedliwości, y wszelkich
26dowodow WS. za nienależyte do Prawa pociągnienie JW. Powoda
27o wydanie Motry Hryćka Hołubenka Żony, ktora iest prawdziwa
28Poddanka z Dziadow y Pradziadow Morozowska [?], ukarawszy, w Akto-
29racie tym WS. nienależytą czynność uznawszy, owszem za przyięcie
30Prawowitego Hryćka Hołubenka Poddanego Morozowskiego [?], y onego do
31tych czas w Tetyiowie przetrzymanie osobno ukarać, jakoteż tegoż
32Prawowitego Hryćka Hołubenka Lustracyą Kominowego w Morozow-
33ce [?] zasiedziałego, y Roku teraznieyszego do Tetyiowa zbiegłego z za-
34płaceniem Dni Roboczych JW. Powodowi wydać, oraz wydatki Prawne
35powrocić nakazać, na wyż oznaczony Termin do wpisu WS. uczynio-
36nego Rekonwencyonalnie, lub uczynić się maiącego, albo też ała-
37snego [sic] Pozywaią, y Przypozywaią, bądź tedy gotow do usprawiedli-
38wienia się. Działo się w Winnicy Dnia Piętnastego Kwietnia, Ty-
39siąc, Siedmset, Dziewięćdziesiąt, Czwartego, Roku. Oczym Woźnego
40Zeznanie Kryżykiem stwierdzone Sawa Dydiuk +. Z ktorych Xiąg
41y ten Wypis pod Pieczęcią Grodz. Herbu Imperyi Ross. iest wydany, pisa-
42ny w Mieście Jey Imperatorskiey Mci w Winnicy. (L.S.) Correxi Kozakiewicz [?]
43R.G.W.B.P. [?] Legi Stephanus Godlewski. Ktory Extrakt Słowo w Słowo
44jak się w sobie ma, do Xiąg ninieyszych Grodz. Kijowsk. iest zapisany.
Objaśnienia i tłumaczenia
Numer wpisu 771 (akt = nr rkp. − 611). Gen.-mjr Stefan LUBOWIDZKI, dziedzic klucza bereziańskiego (por. akty 107, 124 – areszt Żydów żytomierskich, arendarz w kluczu bereziańskim). Tomasz OSTROWSKI – posesor (dziedzic [?]) Tetiowa.
Słowniczek: Rell. P. – relacja woźnego o doręczeniu pozwu; „na S. Kr. [?]” – może „na Sądy Kryminalne” albo „na Sądy Kr[ajowe]”; Dellator – donosiciel (strona wnosząca sprawę przez instygatora); Kominowe – podatek podymny; Lustracyą Kominowego – według lustracji podymnego; Rekonwencyonalnie – w trybie powództwa wzajemnego; Correxi – poprawiłem (kolacjonował); Legi – czytałem; Membrana – arkusz pozwu.
Odczyty niepewne: „S. Kr. [?]”, „G.M.W.R. [?]” / „G.M.W.R.O.S.S.K. [?]” (w akcie 124 Lubowidzki tytułowany „G.M.W.K.” – generał-major wojsk koronnych; tu odczyt „R” niepewny; „O.S.S.K.” – orderu św. Stanisława kawaler), „P.W.K.P. [?]” (tytuł Ostrowskiego – może pisarz wielki koronny … lub pułkownik), starosta bracławski „Gabryel Porzyński [?]” i „Pisarzem [?]”, „Bereziańskiego [?]”, „S.D.P. [?]”, „Morozowskiego [?] / Morozowce [?]”, „Staruszka [?] Chmila [?]” (wójt), „Kozakiewicz [?]”, „R.G.W.B.P. [?]”.
Streszczenie
10/ 21 VII 1794 Kazimierz Biernacki oblatował wypis z akt grodzkich bracławskich. 5 V st. st. 1794 na roczkach grodzkich bracławskich przed Gabrielem Porzyńskim [?], starostą bracławskim, woźny generalny Sawa Dydiuk zeznał, że 4 V st. st. 1794 zostawił pozew w izbie dworu w miasteczku Tetiów. Pozew wzywał JW. Tomasza Ostrowskiego przed sąd grodzki kijowski w Żytomierzu z instancji instygatora i doniesienia JW. Stefana Lubowidzkiego, generała-majora [?], dziedzica klucza bereziańskiego, W. Adama Potockiego, posesora Morozówki [?], oraz wójta morozowskiego [?] Chmila [?]. Powodowie zarzucali Ostrowskiemu bezprawne pozwanie Lubowidzkiego o wydanie Motry, żony Hryćka Hołubenki, dziedzicznej poddanki z Morozówki [?], oraz przyjęcie i przetrzymywanie w Tetiowie samego Hryćka Hołubenki – poddanego zapisanego w lustracji podymnego w Morozówce [?], który w tym roku zbiegł do Tetiowa. Żądali ukarania Ostrowskiego, wydania zbiega z zapłatą za dni robocze i zwrotu kosztów prawnych. Pozew wystawiono w Winnicy 15 IV 1794.
Podcast do tej części
UWAGA: TEN PODCAST WYGENEROWAŁA SZTUCZNA INTELIGENCJA. JEJ INTERPRETACJE NIE SĄ OPINIĄ HISTORYKA I ZAWIERAJĄ BŁĘDY — ZWŁASZCZA WNIOSKI I OCENY TŁA HISTORYCZNEGO. Służy tylko do przybliżenia treści dokumentu. Rozstrzygające są teksty transkrypcji i skany; pytania kieruj do ludzi znających epokę.