Księga grodzka winnicka 1768 (zapisowa) · część 24 z 26
Akty 461–480
Wpisy od 19 listopada 1768 do 9 grudnia 1768
Akt nr 461
Relacja woźnego o intromisji Tomasza Brzostowskiego[?], skarbnika brzeskiego[?], w trzyletnią arendę wsi Pański Most (klucz bosowski Rzewuskich) od Stefana Hrodeckiego
Sygnatura44-1-3 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 3)
Datawpis: 19 listopada 1768, Winnica; intromisja: 16 marca [1768?] (na mocy kontraktu z 30 grudnia 1767)
20Chełm. z iedney a Wiel. Rekwirentem w Dobrach Wsi
21Pańskim Moście
k. 418 (skan 0421, strona prawa)
1Pańskim Moście Dnia Trzydziestego Grudnia Roku Tysiąc
2Siedmset Sześćdziesiąt Siodmego zawartego
3y spisanego, też Dobra Pański Most Wiel. Rekwiren-
4towi ze wszystkiemi onych Poddanemi Ciągłemi y Pie-
5szemi ich powinnościami y daninami, Arędą, Karczmą,
6Karczmo[?], Stawami, Stawkami, Młynami y ich wy-
7miarami, y wszystkiemi w ogulności y szczegulności
8tych Dobr użytkami, Polami, Lasami, Zaroślami,
9Sianożęciami, y wszystkiemi tych Dobr przynależytościa-
10mi tak iako się pomienione Dobra w swoich Mie-
11dzach y Granicach zdawna niały[?] y mieć powinny
12bez żadnego odciągu[?] Kotwich[?] niedopuszczenia w Aktu-
13alną Spokoyną Trzyletnią Arędowną podał y postąpił
14Possessyą, a podawszy y postąpiwszy z tamtąd odiechał
15y tu przedemną prawdziwey Jntromissyi uczynił y Zeznał
16Relacyą. Woźny nieumieiący pisma qui supra Krzyż Swięty
17kładzie +.
Objaśnienia i tłumaczenia
Odczyt Opusa. Pismo średnio staranne. Nazwa wsi zapisana „w Pańskim Most[...]” (tytuł marginalny), „Wsi Pańskim Moście” (dwukrotnie), „Pański Most” i w akcie 462 „Pańskiego Mostu” – odczyt pewny. Rok intromisji: „Roku Tysiąc Siedmset Sześćdziesiąt Osme-go” – 16 III 1768 (relację zeznano dopiero 19 XI 1768, zapewne z powodu przerwy w działaniu grodu w czasie konfederacji barskiej i koliszczyzny); niepewne. Niepewne: nazwiska woźnego (Kondrat Rozyławski[?]), szlachty przytomnej (Sebastian Ossowski[?], Jan Brodzki[?]), urzędy („Skarbn. Brzeskiego[?]”, „Skarbn. Trochim.[?]”) i przydomek Hrodeckiego („z Drużkowa[?]”; w akcie 449 odczytano „z Drohiewa[?]”).
Por. akt 462 – oblata tego samego kontraktu arendownego (30 XII 1767, Pański Most; 4335 zł). Klucz bosowski należał do Rzewuskich (por. akty 443 – asygnacja Hrodeckiego z arendy klucza bosowskiego; 449 – Hrodecki jako plenipotent Rzewuskich).
Wyjaśnienia: intromisja arendowna – wprowadzenie dzierżawcy (arendarza) w posiadanie dóbr na czas kontraktu; maioris evidentiorisque testimonii gratia sibi adhibitos – przybranych dla większego i wyraźniejszego świadectwa; vigore – na mocy; affektacja – żądanie; qui supra – wyżej wymieniony.
Streszczenie
19listopada 1768 przed Antonim Jałowickim[?], ówczesnym namiestnikiem burgrabstwa grodzkiego winnickiego, woźny generalny województwa bracławskiego Kondrat Rozyławski[?] zeznał relację o intromisji. 16 marca 1768[?], na żądanie Tomasza Brzostowskiego[?], skarbnika brzeskiego[?], w obecności szlachty – Sebastiana Ossowskiego[?] i Jana Brodzkiego[?] – był we wsi Pański Most w powiecie winnickim, należącej do klucza bosowskiego. Na mocy trzyletniego kontraktu arendownego, zawartego tam 30 grudnia 1767 ze Stefanem Hrodeckim, regentem grodzkim chełmskim, wprowadził Brzostowskiego w posiadanie wsi. Objęło ono poddanych ciągłych i pieszych z ich powinnościami, arendę, karczmę, stawy, młyny, pola, lasy i łąki. Woźny, niepiśmienny, podpisał relację krzyżem.
Akt nr 462
Oblata trzyletniego kontraktu (sub)arendownego wsi Pański Most między Stefanem Hrodeckim, regentem grodzkim chełmskim, a Tomaszem Brzostowskim[?], skarbnikiem brzeskim[?]
Sygnatura44-1-3 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 3)
Datawpis: 19 listopada 1768, Winnica; kontrakt: Pański Most, 30 grudnia 1767
7skiemu puszcza y podaie, ktora iako się od Dnia Szesnastego Mar-
8ca w Roku da Bog przyszłym Tysiąc Siedmset Sześćdziesiąt
9Osmym Zaczynać ma, tak o takowymże Dniu y Czasie w
10Roku da Bog Tysiąc Siedmset Siedmdziesiątym Pierwszym
11Kończyć się będzie, powinna Jntromissyi Wmey[?] Jmć Pan Re-
12gent Chełmski Jmć Panu Skarbnikowi w pomienioną Wieś
13dopuszczać, a dopuszczoney ani Sam przez się ani przez Subordy-
14nowane Osoby przeszkadzać niema, owszem od wszelkich przeszkod
15prawnych y nieprawnych tegoż Jmć Pana Brzostowskiego zostające-
16go[?] niem wszelkiego Summy Jmportowaney na Dobrach y Summach Swoich
17wszelkich bespieczeństwa w każdym Sądzie y Urzędzie bronić y Zastępować obli-
18guie się. Że zaś na pomienioną Wieś Pański Most czyniący według Jntra-
19ty wyższą[?] na Lat trzy Jmć P. Brzostowski importować by powinien
20Summę, że iednak hinc et nunc nieiest w tey sposobności, zatym
21Jeżeliby repty[?] ad complementum zupełney na lat trzy detruncatą zostać
22provizione należyć będzie, przy obięciu Possessyi Jmć P. Brzostowski do Rąk Jmć
23P. Hrodeckiego wypłacić deklaruie. Cavet sobie Wmć P. Brzostowski casus
24fortuitos iako to broń Boże Ognia Piorunowego lub przechodniowego, Gra-
25bicia[?] Znacznego nieurodzaiu Powietrza na bydło y Ludzi niedobory przez kto-
26reby wylikwidowaney Jntraty mogł szkodować, niemniey gdyby przez
27przechodów Woyskowych iakowe Za poddanstwo czynił zakłady, takowe
28wraz z Jnszemi, ktoreby słuszne y dowodne wyniknąć mogły, pretensya-
29mi Strony obydwie wzaiemnie uspokoić y nadgrodzić sobie przyrzekaią.
30Zasiewy Ozime y Jare iakowe y wielorakie Jmć P. Brzostowski przy
31obięciu Pańskiego Mostu w Roku przeszłym Tysiąc Siedmset Sześćdzie-
32siątym Siodmym[?] Jnwentarzem sobie podanym odebrał, takowe oddać
33y tyleż w Ziarnie na Gruncie zostawić obliguie się. Rumacyi po skończoney
34Possessyi o mil Sześć cum obedientia Subditorum przez niedziel dwie a
35przezimowania bydła na Gruncie do S. Woyciecha z przydaniem Stróża
36Jmć Pan Hrodecki Wmć P. Skarbn. Brzeskiemu pozwala, Stanowienia Arędy
37w tey Wiosce do Wmć P. Regenta należeć będzie, lub in casu nieprzytomności iego
38za Listowną obligacyą Jmć Pan Skarbnik ustanowi, Poddanych do nay
39zwyczaynieyszych, mimo opisy Jnwentarza Czynszów, danin y robocizn Jmć
40Pan Possessor pociągać niema, ponieważ Za takowego ktoryby nie
41[kustosz:] Zwoley[?]
42[na dole karty znak:] c. ß[?]
k. 419 (skan 0422, strona prawa)
1z swoiey własney woli, y hultaystwa, ale z oka-
2zyi uciemiężenia iakowego uyść miał, odpowie-
3dzieć byłby obligowany. Z przychodniów y Słobo-
4dzian Jntrata iakowaby bydź mogła, ta decess[?] z
5uyść mogących zastępować, y Commodo Wiell.
6Dzierżawcy cedere powinna. Decessa, y niedobo-
7ry wszelkie, ktoreby bądź to z Czynszow, bądź z
8Arędy wyniknąć, słuszne, y sprawiedliwe pokaza-
9ły się, te Jmć Pan Regent, mediante amicabili Com-
10positione, ułatwić, y uspokoić, obliguie się, y poty
11tenże Jmć Pan Brzostowski ustąpić niema z Possessyi
12poki w pomienionych niedoborach Czynszowych
13czyli ratnich uspokoiony niezostanie. Szarwarki
14do reparacyi Grobli, y Konserwacyi budowli fol-
15warczney, w dobrym porządku, y należytey Sytua-
16cyi naznacza się. Łowienie ryb w Stawie Mo-
17żdżańskim[?] na szczegulną w dni postne Kuchen-
18ną wygodę, y Drew na opał Folwarczny w La-
19sach Bosowskich, z Drzewa leżącego krzywego
20y do budowli żadney niezdatnego, według swego
21Prawa. Jmć Pan Hrodecki Jmć Panu Brzostowskie-
22mu, po Trzy Fur na tydzień, wywieść pozwala.
23Ktory to Kontrakt, y w nim zawarte obowiązki
24Strony obydwie, ziścić y dopełnić, pod Zakładem
25podobney że Czterech Tysięcy Złotych Poll. Summy
26obliguią się. Jn Casu Contraventionis Forum
27Ziemstwa czyli Grodu Bracławskiego, lub Try-
28bunału Koronnego, a w czasie bezkrólewia Sądow
29[kustosz:] Kapturowych
k. 419v (skan 0423, strona lewa)
1Kapturowych Woiewództwa Bracławskiego, so-
2bie, y Sukcessorom swoim, do odpowiadania, na-
3znaczaią, y ten Kontrakt, dla tym większey wiary
4y pewności, ręką własnemi, przy zwykłych pie-
5częciach podpisuią. Działo się w Pańskim Moście
6Dnia Trzydziestego Grudnia, Roku Tysiąc,
7Siedmset, Sześćdziesiątego Siodmego. U tego
8Kontraktu per oblatam podanego, podpisy rąk
9przy Pieczęciach Dwoch, na Laku Czerwonym wy-
10ciśnionych, temi słowy: S. Hrodecki mp. (L. S.)
11T. L.[?] Brzostowski mp. (L. S.) Ktory to Kontrakt
12iako się w sobie ma słowo w słowo, do Xiąg ninieyszych Grodz. Winn. iest Zapisany.
Objaśnienia i tłumaczenia
Odczyt Opusa. Pismo kontraktu (k. 418v–419v) staranne, odczyt w większości pewny; niepewne: przydomek Hrodeckiego („z Drużkowa[?]”), urząd Hrodeckiego („Skarbn. Trochim.[?]”), urząd Brzostowskiego („Skarbn. Brzeskim[?]” – w k. 419 „Skarbn. Brzeskiemu” czytelne), nazwisko podawcy („Ossowski[?]”), nazwa stawu („Możdżańskim[?]”) i kilka wyrazów w klauzuli o sumie i prowizji (k. 418v, w. 26–30). W tytule marginalnym nazwisko arendarza zapisano „Brzozowskim[?]”, w tekście konsekwentnie „Brzostowski”. Inicjały w podpisie „T. L.[?] Brzostowski” – zapewne „T[omasz] … Brzostowski”.
Rachunek: kontrakt na trzy lata (16 III 1768 – 16 III 1771) za sumę 4335 zł; Brzostowski miał ewentualnie dopłacić brakującą część sumy przy objęciu posesji. Zakład za niedotrzymanie – 4000 zł. Por. akt 461 – relacja intromisji Brzostowskiego (16 III 1768) oraz akt 463 – skrypt Szabickiego[?] dla Brzostowskiego.
Wyjaśnienia: kontrakt arendowny (subarendowny) – umowa dzierżawy; Hrodecki był dożywotnim arendarzem (posesorem) wsi od Rzewuskich, więc Brzostowskiemu oddawał ją w subarendę; casus fortuiti – przypadki losowe (pożar od pioruna lub „przechodni”, grad, nieurodzaj, mór bydła i ludzi, przemarsze wojsk); decessa – ubytki, niedobory; słobodzianie – osadnicy na wolnizny; szarwark – robocizna przy grobli i budynkach; rumacja – opuszczenie dzierżawy (6 mil, z pomocą poddanych przez dwie niedziele), z prawem przezimowania bydła do św. Wojciecha; sądy kapturowe – sądy w czasie bezkrólewia.
Tłumaczenia łaciny: ratione intro contentorum – z powodu treści wewnątrz zawartej; de tenore tali – takiej treści; hinc et nunc – tu i teraz; ad complementum – do uzupełnienia; cavet sibi – zastrzega sobie; commodo – na pożytek; cedere – przypadać; mediante amicabili compositione – w drodze polubownej ugody; in casu contraventionis – w razie naruszenia (umowy); forum – sąd właściwy.
Streszczenie
19listopada 1768 przed Antonim Jałowickim[?], ówczesnym namiestnikiem burgrabstwa grodzkiego winnickiego, Sebastian Ossowski[?] podał do oblaty kontrakt arendowny zawarty 30 grudnia 1767 w Pańskim Moście. Stefan Makary Hrodecki, regent grodzki chełmski, dożywotni arendarz wsi Pański Most (pow. winnicki, klucz bosowski Rzewuskich, chorążych wielkich litewskich), po otrzymaniu 4335 zł oddał tę wieś Tomaszowi Brzostowskiemu, skarbnikowi brzeskiemu[?], w trzyletnią subarendę od 16 marca 1768 do 16 marca 1771. Dzierżawa obejmowała poddanych, czynsze, daniny i inwentarz. Kontrakt regulował przypadki losowe i niedobory, zakaz obciążania poddanych ponad inwentarz, szarwarki, połów ryb i drewno z lasów bosowskich oraz zwrot zasiewów i warunki rumacji. Zakład za niedotrzymanie umowy wynosił 4000 zł. Podpisali S. Hrodecki i T. Brzostowski.
Akt nr 463
Oblata skryptu (cesji) Szabickiego[?] dla Tomasza Brzostowskiego[?], skarbnika brzeskiego[?], na wieś Pański Most w zastawie 6000 zł
Sygnatura44-1-3 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 3)
Datawpis: 19 listopada 1768, Winnica; skrypt: Pohrebyszcze, 15 marca 1768
33Anno. U tego Skryptu per Oblatam podanego podpis
34taki: W. Szabicki[?] mp. Ktory to Skrypt iako się w sobie
35ma, do Xiąg ninieyszych iest Zapisany.
Objaśnienia i tłumaczenia
Odczyt Opusa. Pismo staranne, odczyt w większości pewny. Nazwisko wystawcy: w tytule marginalnym „Szcha-/bickiego”, w intytulacji „Szabickiego” (z kreską), w podpisie „W. Schabicki” – przyjęto Szabicki[?]. Niepewne: „rzeczym[?]” (w. 11 – może „rzetelnym”), urząd Hrodeckiego („Skarbn. Trochi.[?]” – ten sam skrót co w akcie 462), „subarędującego[?]”.
Treść zawiła: Szabicki pożyczył Rzewuskim 6000 zł (27 III 1765) i za to dostał w „ekstenuację” (spłatę z dochodów) wieś Pański Most, ustąpioną mu przez Hrodeckiego, generalnego komisarza dóbr Rzewuskich, 17 VII 1766 w zamian za odstąpienie klucza białojezierskiego (dołączonego do jego kontraktu arendownego na klucz pohrebyski). W 1768 na kontraktach lwowskich przejął jeszcze dług Dzięciołowskiego wobec Rzewuskiego i otrzymał od dziedzica prawo zastawne na Pański Most. Nie mogąc teraz spłacić Brzostowskiego, oddał mu wieś w ekstenuację wg dawnego inwentarza – po wybraniu sumy Brzostowski nie będzie miał pretensji. Por. akt 462 (subarenda Pańskiego Mostu dla Brzostowskiego od 16 III 1768 – dzień po wystawieniu skryptu).
Wyjaśnienia: ekstenuacja (in extenuationem) – oddanie dóbr wierzycielowi do użytkowania, aż z dochodów spłaci się dług; obligacja – zobowiązanie, prośba; inwentarz – spis poddanych i powinności; Kontrakty Lwowskie – coroczne zjazdy szlachty we Lwowie na zawieranie umów.
Tłumaczenia łaciny: die vigesima septima Martii – 27 marca; die decima septima Julii millesimo septingentesimo sexagesimo sexto anno – 17 lipca 1766 r.; in statu – w stanie; Datt w Pohrebyszczach die decima quinta Martii millesimo septingentesimo sexagesimo octavo anno – dan w Pohrebyszczach 15 marca 1768 r.
Streszczenie
19listopada 1768 przed Antonim Jałowickim[?], ówczesnym namiestnikiem burgrabstwa grodzkiego winnickiego, Sebastian Ossowski[?] podał do oblaty skrypt wystawiony w Pohrebyszczach 15 marca 1768 przez Szabickiego[?] dla Tomasza Brzostowskiego[?]. Wystawca wyjaśnił, że 27 marca 1765 pożyczył Rzewuskim, chorążym wielkim litewskim, 6000 zł. Za to, a także za odstąpienie Hrodeckiemu klucza białojezierskiego, otrzymał 17 lipca 1766 wieś Pański Most w województwie bracławskim do użytkowania na spłatę długu. W 1768 przejął na kontraktach lwowskich dług Dzięciołowskiego i otrzymał od dziedzica prawo zastawne na tę wieś. Ponieważ nie mógł spłacić Brzostowskiego, oddał mu Pański Most według dawnego inwentarza, do zupełnego wybrania należnej sumy. Po jej odebraniu Brzostowski nie będzie miał dalszych pretensji.
Akt nr 464
Oblata skryptu Szabickiego[?] dla Tomasza Brzostowskiego, skarbnika brzeskiego[?], na pożyczoną sumę 6000 zł
Sygnatura44-1-3 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 3)
Datawpis: 19 listopada 1768, Winnica; skrypt: Pohrebyszcze, 27 marca 1765
23pieczaiąc, za Rok od Daty ninieyszey Assekuracyi,
24wraz z Prowizyą po Dziesięć od Sta rachuiąc, pomie-
25nionemu Wielmożnemu Jegomości Panu, Brzostow-
26skiemu, lub Jego Sukcessorom, rzetelnie oddać, y pun-
27ktualnie, bez żadnych zwłok, kłotni, y wybiegow, od-
28dać submittuię się, Jn Casu Contraventionis Forum Ziem-
29[kustosz:] stwa
k. 421 (skan 0424, strona prawa)
1stwa lub Grodu Bracławskiego, Kijowskiego, czyli w
2reszcie Latyczowskiego, do odpowiadania sobie, y Suk-
3cessorom moim naznaczam, a dla większey wiary, wagi
4y pewności ten Skrypt moy, ręką własną podpisuię.
5Datt w Pohrebyszczach, Die vigesima Septima Martij
6Roku, Tysiąc, Siedmset, Sześćdziesiątego Piątego. U
7tego Skryptu per Oblatam podanego, podpis ręki temi
8słowy: W. Szabicki[?] mp. Ktory to Skrypt, iako się w so-
9bie ma, de verbo ad verbum do Xiąg ninieyszych
10Grodzkich Winn. iest Zapisany.
Objaśnienia i tłumaczenia
Odczyt Opusa. Pismo staranne (ta sama ręka co akty 462–463), odczyt pewny poza nazwiskiem wystawcy („Schabickiego”, w podpisie „W. Schabicki” – przyjęto Szabicki[?]) i podawcy (Ossowski[?]). Urząd Brzostowskiego zapisany tu w całości „Skarbnikowi Brzeskiemu” – możliwe brzeski kujawski lub litewski; nierozstrzygnięte, stąd [?].
Związek z aktem 463: ten skrypt (27 III 1765) dokumentuje pożyczkę 6000 zł zaciągniętą przez Szabickiego[?] u Brzostowskiego – tego samego dnia, którego według aktu 463 Szabicki[?] pożyczył 6000 zł Rzewuskim; w akcie 463 (15 III 1768) Szabicki[?] oddał Brzostowskiemu na spłatę tego długu wieś Pański Most.
Wyjaśnienia: skrypt – dłużne zobowiązanie; złoto obrączkowe (ważne) – złote monety (dukaty) pełnej wagi; prowizja po dziesięć od sta – 10% rocznie; assekuracja – zabezpieczenie; submittuję się – poddaję się, zobowiązuję się; forum – sąd właściwy; in casu contraventionis – w razie naruszenia.
Tłumaczenia łaciny: ratione introcontentorum ad acta castrensia capitanealia Vinnicensia per oblatam – z powodu treści do akt grodzkich starościńskich winnickich przez oblatę; de tenore tali – takiej treści; Datt w Pohrebyszczach die vigesima septima Martii – dan w Pohrebyszczach 27 marca; de verbo ad verbum – słowo w słowo.
Streszczenie
19listopada 1768 przed Antonim Jałowickim[?], ówczesnym namiestnikiem burgrabstwa grodzkiego winnickiego, Sebastian Ossowski[?] podał do oblaty skrypt wystawiony w Pohrebyszczach 27 marca 1765 przez Szabickiego[?] dla Tomasza Brzostowskiego, skarbnika brzeskiego[?]. Wystawca zeznał, że na pilną potrzebę pożyczył od Brzostowskiego 6000 zł w ważnym złocie. Zabezpieczył je na wszystkich swoich dobrach i sumach i zobowiązał się oddać po roku z prowizją 10%. Na wypadek niedotrzymania umowy poddał się sądom ziemskim lub grodzkim bracławskim, kijowskim albo latyczowskim. Por. akt 463 – spłata tego długu przez oddanie Brzostowskiemu wsi Pański Most.
Akt nr 465
Oblata pozwolenia ks. Wojciecha Bystrzonowskiego, prowincjała jezuitów Prowincji Małopolskiej, dla ks. Antoniego Stawiskiego SI na dysponowanie częścią dziedziczną (cesję i tranzakcje)
Sygnatura44-1-3 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 3)
Datawpis: 19 listopada 1768, Winnica; pozwolenie: Łaszczów[?], 4 września 1768
12strzonowski mp. (L. S.) Ktore to pozwolenie, iako się w sobie
13ma, de verbo, ad verbum do Xiąg ninieyszych Grodzkich
14Winnickich iest ingrossowane.
Objaśnienia i tłumaczenia
Odczyt Opusa. Pismo staranne, odczyt pewny; niepewne tylko nazwisko asystenta („Sliwski[?]”) i miejsce wydania („Laszczovie[?]” – zapewne Łaszczów, gdzie jezuici mieli kolegium/rezydencję; mniej prawdopodobnie inna miejscowość). Prowincjał podpisał się „Adalbertus Bystrzonowski” (Wojciech Bystrzonowski, jezuita, znany pisarz i kaznodzieja, prowincjał małopolski). Generałem zakonu był wówczas Laurentius (Wawrzyniec) Ricci.
Tłumaczenie: Prepozyt prowincjalny Towarzystwa Jezusowego Prowincji Małopolskiej. Ponieważ najdroższy nam w Chrystusie brat Antoni Stawiski, zakonnik naszego Towarzystwa, chce rozporządzić swoją prawną częścią (spadkową), na mocy władzy udzielonej nam przez przewielebnego ojca naszego, prepozyta generalnego Wawrzyńca Ricciego, udzielamy wspomnianemu bratu pozwolenia na rozporządzanie dobrami dotyczącymi jego prawnej części, przy asystencji ojca Jana Śliwskiego[?] TJ, nie pozostawiając swej osobie prywatnie żadnej własności ani prawa w tej części, tak jak mu się w Panu wyda, na większą chwałę Bożą. Na dowód czego niniejsze, ręką naszą podpisane i pieczęcią naszego urzędu opatrzone, daliśmy w Łaszczowie[?] roku 1768, miesiąca września, dnia 4.
Wyjaśnienia: legitima sors – część dziedziczna (spadkowa) zakonnika, którą przed ślubami lub za zgodą przełożonych mógł rozporządzić; zakonnik nie mógł bez zgody przełożonych dokonywać czynności majątkowych; opłatek – krążek opłatka (wafla) pod pieczęć. Por. akt 466 – cesja dworku przez ks. Stawiskiego (na mocy tego pozwolenia).
Streszczenie
19listopada 1768 przed Antonim Jałowickim[?], ówczesnym namiestnikiem burgrabstwa grodzkiego winnickiego, ks. Antoni Stawiski, jezuita, podał do oblaty łacińskie pozwolenie wystawione mu 4 września 1768 w Łaszczowie[?] przez ks. Wojciecha (Adalbertusa) Bystrzonowskiego, prowincjała jezuitów Prowincji Małopolskiej. Na mocy władzy otrzymanej od generała zakonu Wawrzyńca Ricciego prowincjał pozwolił Stawiskiemu rozporządzić jego częścią dziedziczną – przy asystencji o. Jana Śliwskiego[?] – tak, by nie zachował dla siebie żadnej własności. Pozwolenie uprawniało do cesji i innych transakcji.
Akt nr 466
Zapis cesji dworku w Winnicy przez ks. Antoniego Stawiskiego SI na rzecz siostry Ewy i szwagra Franciszka Mondwida Iżykiewicza[?]
Sygnatura44-1-3 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 3)
18siątego Osmego Roku. Xiądz AAA[?] Stawiski Societa-
19tis JESU. Xiądz Jan Sliwski[?] Societatis JESU iako assy-
20stent podpisuię się. Proszony Przyiaciel od Jegomości
21Xiędza zeznawaiącego do tego Zapisu Cessionis podpisu-
22ię się Tomasz Mokrzycki[?] Woyski[?] Winnicki manu propria.
23Jako proszony Przyiaciel od Jegomości Xiędza zeznawaią-
24cego, do tego Zapisu Cessionis, podpisuię się Michał Je-
25dlecki mp.
Objaśnienia i tłumaczenia
Odczyt Opusa. Pismo staranne, odczyt w większości pewny. Niepewne: nazwisko obdarowanych („Jżykiewiczom / Jżykiewiczowie” – może Iżykiewicz lub Iżykiewicz-Mondwid; „Franciszkowi Mondwidowi” – Mondwid to zapewne imię/przydomek, nie odrębna osoba), nazwisko asystenta („Sliwski[?]”), „AAA[?]” w podpisie ks. Stawiskiego (zapewne monogram imienia Antoni), nazwisko i urząd świadka („Tomasz Mokrzycki[?] Woyski[?] Winnicki”). Słowa „Chorążemu Jaśnie Oświeconego Poniatowskiego Generała Woysk Austryackich” – Franciszek był chorążym znaku pancernego księcia Poniatowskiego, generała wojsk austriackich (zapewne Andrzeja Poniatowskiego, brata króla). Ewa i Franciszek – siostra i szwagier ks. Stawiskiego.
Por. akt 465 – pozwolenie prowincjała Bystrzonowskiego na rozporządzenie częścią dziedziczną (Łaszczów[?], 4 IX 1768). Ks. Jan Śliwski[?] był ministrem kolegium jezuickiego w Winnicy.
Wyjaśnienia: cesja – odstąpienie prawa; dworek w mieście – dom z placem; Jan Gozdawa Stawiski – ojciec ks. Antoniego, cześnik sochaczewski (herbu Gozdawa); minister kolegium – zarządca gospodarczy w domu zakonnym; regres, rekurs – prawo dochodzenia zwrotu; prepedycja – przeszkoda; vigore praesentis recognitionis – mocą niniejszego zeznania; Datum w Winnicy die decima nona Novembris – dan w Winnicy 19 listopada.
Streszczenie
19listopada 1768 przed Antonim Jałowickim[?], ówczesnym namiestnikiem burgrabstwa grodzkiego winnickiego, ks. Antoni Stawiski, jezuita, zeznał zapis cesji. Uczynił to na mocy pozwolenia prowincjała Wojciecha Bystrzonowskiego (por. akt 465) i przy asystencji ks. Jana Śliwskiego[?], ministra kolegium winnickiego. Dworek w królewskim mieście Winnicy, który przypadł mu po ojcu, Janie Gozdawie Stawiskim, cześniku sochaczewskim, z prawa natury i z testamentu, wieczyście odstąpił i darował siostrze Ewie ze Stawiskich i szwagrowi Franciszkowi Mondwidowi Iżykiewiczowi[?], chorążemu znaku pancernego księcia Poniatowskiego, generała wojsk austriackich. Wyzbył się wszelkich praw do dworku. Podpisali: ks. Stawiski, ks. Śliwski[?] jako asystent oraz świadkowie Tomasz Mokrzycki[?] i Michał Jedlecki.
Akt nr 467
Oblata kwitu z kalkulacji (rozliczenia) Stanisława Peretiatkowicza, sędziego ziemskiego owruckiego, dla Józefa Pogorzelskiego, gubernatora stojańskiego[?]
Sygnatura44-1-3 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 3)
Datawpis: 19 listopada 1768, Winnica; kwit: Horoszki[?], 26 listopada 1766
25die vigesima sexta Novembris, u tego Kwitu per Oblatam
26podanego, podpis ręki temi słowy, Stanisław Peretiatko-
27wicz Sędzia Ziemski Owrucki DEWK[?]. Ktory to Skrypt
28iako się w sobie ma, de verbo ad verbum, do Xiąg Grodzkich
29Winnickich iest Zapisany.
Objaśnienia i tłumaczenia
Odczyt Opusa. Pismo staranne, odczyt pewny poza nazwami miejscowymi: „Gubernatora Stojańskiego[?]”, „Wsiow Ułyki[?] y Stoian[?]” (dobra Peretiatkowicza – możliwe Stojanów/Stojany i Ułyki/Uły), miejsce wystawienia „w Horoszkach[?]” (zapewne Horoszki w pow. owruckim) oraz skrót po podpisie „DEWK[?]” (nierozwiązany, może monogram). Kwit nazwany na końcu „Skryptem”.
Wyjaśnienia: kwit z kalkulacji – pokwitowanie z rozliczenia rachunków zarządcy; percepta – wpływy, dochody; gubernator – zarządca (rządca) majątku; arendarze – dzierżawcy karczm i propinacji; wylikwidować się – rozliczyć się dokładnie.
Tłumaczenia łaciny: Anno millesimo septingentesimo sexagesimo sexto die vigesima sexta Novembris – roku 1766 dnia 26 listopada; tenoris sequentis – następującej treści; de verbo ad verbum – słowo w słowo.
Streszczenie
19listopada 1768 przed Antonim Jałowickim[?], ówczesnym namiestnikiem burgrabstwa grodzkiego winnickiego, Józef Pogorzelski podał do oblaty kwit wystawiony mu 26 listopada 1766 w Horoszkach[?] przez Stanisława Peretiatkowicza, sędziego ziemskiego owruckiego. Pogorzelski był gubernatorem (rządcą) dóbr Peretiatkowicza, zapewne w Stojanach[?]. Peretiatkowicz zaświadczył, że Pogorzelski rozliczył się w pełni z dochodów pobranych od 13 sierpnia 1765 do 26 listopada 1766. Wynosiły one 10 064 zł 19 gr i pochodziły od arendarzy wsi Ułyki[?] i Stojany[?], z czynszów i ze sprzedaży zboża według regestru. Za ten okres sędzia go pokwitował.
Akt nr 468
Relacja woźnego o intromisji braci Marcina i Franciszka Grocholskich w dobra klucza trościanieckiego (Trościaniec, Szandyrów[?], Kalniszówka[?], Szklarówka[?], Chwedorówka[?], Markówka) na mocy prawa natury po ojcu
Sygnatura44-1-3 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 3)
Datawpis: 19 listopada 1768, Winnica; intromisja: 18 listopada 1768
16rum Crucem Sanctam posuit, Jan Łamanowski[?] (+).
Objaśnienia i tłumaczenia
Odczyt Opusa. Pismo staranne, odczyt pewny poza nazwiskiem woźnego (Łamanowski[?] – „Lamanowski”, z „w” nad linią) i nazwami części klucza: „Trościanca” (pewne; por. akty 374–376, 380 – Trościaniec), „Szandyrowa[?]”, „Kalniszowki[?]”, „Szklarowki[?]”, „Potaszy[?]” (może „Potasznia” – osada potażowa) oraz wsie „Chwedorowce[?]” i „Markowce” (Markówka).
Por. akt 458 – Marcin Grocholski, chorąży winnicki; akty 374–376, 380 – wcześniejsze transakcje dotyczące Trościańca (Dorożyński → Zalescy). Michał Grocholski, sędzia ziemski bracławski, ojciec rekwirentów – zmarły przed listopadem 1768; matka Anna z Radzimińskich („Sędziowie Ziemscy Bracławscy Małżonkowie” – tytuł męża przeniesiony na oboje).
Wyjaśnienia: intromisja – urzędowe wwiązanie w posiadanie; prawo natury – dziedziczenie ustawowe (po ojcu); post fata – po śmierci; attynencje i pertynencje – przynależności; nemine contradicente ac impugnante – bez czyjegokolwiek sprzeciwu; ministerialis ignarus literarum crucem sanctam posuit – woźny, nieumiejący pisać, postawił święty krzyż; rotmistrz pancerny – dowódca chorągwi (znaku) pancernej.
Streszczenie
19listopada 1768 przed Antonim Jałowickim[?], ówczesnym namiestnikiem burgrabstwa grodzkiego winnickiego, woźny generalny województwa bracławskiego Jan Łamanowski[?] zeznał relację o intromisji. 18 listopada 1768, na żądanie braci rodzonych Marcina z Grabowa Grocholskiego, chorążego winnickiego i rotmistrza pancernego wojsk koronnych, oraz Franciszka, podstolego bracławskiego i podstarościego grodzkiego winnickiego, synów zmarłych Michała Grocholskiego, sędziego ziemskiego bracławskiego, i Anny z Radzimińskich, w obecności szlachty – Jana Kozłowskiego i Tomasza Iwanowskiego – wwiązał ich w części dóbr Trościańca, Szandyrowa[?], Kalniszówki[?], Szklarówki[?], Potaszy[?] oraz wsi Chwedorówka[?] i Markówka w powiecie winnickim. Bracia odziedziczyli je po ojcu z prawa natury. Intromisja objęła dwory, folwarki, karczmy, browary, młyny, stawy, poddanych, lasy i pola. Zwołanym gromadom ogłosił nowych dziedziców, a poddani od razu zaczęli odrabiać powinności. Nikt się nie sprzeciwił. Woźny, niepiśmienny, podpisał relację krzyżem.
Akt nr 469
Relacja woźnego o intromisji braci Marcina i Franciszka Grocholskich w dobra Komarów[?] i Michałówka na mocy prawa natury po ojcu
Sygnatura44-1-3 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 3)
Datawpis: 19 listopada 1768, Winnica; intromisja: 18 listopada 1768
10im teraznieyszym, odbywać poczęli, w czym On Woźny
11Szlachtą sobie przytomną oświadczywszy się, zosta-
12wuiąc tychże Wielmożnych Rekwirentow, w Spokoy-
13ney Dobr pomienionych Possessyi, ztamtąd odiechał, y
14o tym tę swoię prawdziwą Relacyą zeznał, Ministe-
15rialis ignarus Literarum Crucem Sanctam posuit,
16Gabryel Gilowski[?] (+).
Objaśnienia i tłumaczenia
Odczyt Opusa. Pismo staranne, odczyt pewny poza nazwiskami woźnego (Gilowski[?] – „Gilowski” lub „Pilowski”) i świadka (Brzowski[?]) oraz nazwą „Komarów[?]” („Ko-/marow” w tytule, „Komarowie” w tekście – możliwe Komarowie/Komarówka). Formuła identyczna z aktem 468 (ta sama rodzina, ten sam dzień intromisji, inny woźny i inni świadkowie). Dobra Komarów[?] i Michałówka leżą „na nierozdzielnym gruncie z sobą” – mają wspólne, niepodzielone grunty.
Wyjaśnienia: jak w akcie 468 (intromisja z prawa natury po zmarłym ojcu Michale Grocholskim, sędzim ziemskim bracławskim); nemine impugnante ac contradicente – bez czyjegokolwiek sprzeciwu; ministerialis ignarus literarum crucem sanctam posuit – woźny, nieumiejący pisać, postawił święty krzyż.
Streszczenie
19listopada 1768 przed Antonim Jałowickim[?], ówczesnym namiestnikiem burgrabstwa grodzkiego winnickiego, woźny generalny województwa bracławskiego Gabriel Gilowski[?] zeznał relację o intromisji. 18 listopada 1768, na żądanie braci Marcina z Grabowa Grocholskiego, chorążego winnickiego i rotmistrza pancernego, oraz Franciszka, podstolego bracławskiego i podstarościego grodzkiego winnickiego, w obecności szlachty – Marcina Brzowskiego[?] i Józefa Jakubowskiego – wwiązał ich w dobra Komarów[?] i Michałówka w powiecie winnickim, mające wspólne, niepodzielone grunty. Bracia odziedziczyli te dobra po ojcu, Michale Grocholskim, sędzim ziemskim bracławskim. Intromisja objęła dwory, folwarki, karczmy, browary, młyny, stawy, poddanych, lasy i pola. Poddani od razu zaczęli odrabiać powinności nowym panom. Nikt się nie sprzeciwił. Woźny, niepiśmienny, podpisał relację krzyżem. Por. akt 468.
Akt nr 470
Relacja woźnego o intromisji braci Marcina i Franciszka Grocholskich w dobra klucza zozowskiego (Zozów, Zozówka, Selewkowce[?], Oczeretna, Lulińce, Parysówka[?], Strzelniki) – dożywotnie i zastawne, po ojcu
Sygnatura44-1-3 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 3)
Datawpis: 19 listopada 1768, Winnica; intromisja: 17 listopada 1768
23tow, y o tym tę swoią relacyą zeznał. Mlis[?] ignarus Literar. Cru-
24cem S. posuit Jan Wiszniowski (+).
Objaśnienia i tłumaczenia
Odczyt Opusa. Pismo staranne, odczyt w większości pewny. Niepewne nazwy: „Selewkowce[?]” i „Parysowce[?]”; Zozów, Zozówka, Oczeretna, Lulińce i Strzelniki – odczyt dobry (wsie w okolicy Lipowca). „Mlis” = skrót od „Ministerialis”.
Podstawa prawna intromisji: (1) wcześniejsza intromisja zeznana w grodzie winnickim 25 IX 1767 (tu „reasumowana”); (2) prawo (dożywocie) ks. Janusza Aleksandra Lubartowicza Sanguszki, marszałka nadwornego litewskiego, wydane w Lublinie 4 VI 1751, roborowane w Trybunale Koronnym lubelskim w poniedziałek nazajutrz po św. Trójcy 1751 i oblatowane w Winnicy 11 IX 1751; (3) suma zastawna 75 500 zł zapisana na tych dobrach, która po śmierci Michała Grocholskiego przeszła na synów prawem natury. Stąd posesja „dożywotnia i zastawna”, a nie dziedziczna (por. akty 468–469 – dobra dziedziczne).
Wyjaśnienia: reassumpta intromissione – po ponowieniu (wznowieniu) intromisji; roborowany – potwierdzony wpisem do akt; feria secunda in crastino festi Sanctae et Individuae Trinitatis – w poniedziałek, nazajutrz po święcie Trójcy Przenajświętszej i Nierozdzielnej; nemine impugnante et contradicente – bez sprzeciwu; ministerialis ignarus literarum crucem sanctam posuit – woźny, nieumiejący pisać, postawił święty krzyż; poddani ciągli i nieciągli – z zaprzęgiem i bez.
Streszczenie
19listopada 1768 przed Antonim Jałowickim[?], ówczesnym namiestnikiem burgrabstwa grodzkiego winnickiego, woźny generalny województwa bracławskiego Jan Wiszniowski zeznał relację o intromisji. 17 listopada 1768, na żądanie braci Marcina z Grabowa Grocholskiego, chorążego winnickiego i rotmistrza pancernego, oraz Franciszka, podstolego bracławskiego i podstarościego grodzkiego winnickiego, w obecności szlachty – Andrzeja Wróblewskiego i Wojciecha Jaworskiego – wwiązał ich w dobra klucza zozowskiego w powiecie winnickim: Zozów, Zozówkę, Selewkowce[?], Oczeretną, Lulińce, Parysówkę[?] i Strzelniki. Podstawą było dożywocie od ks. Janusza Aleksandra Sanguszki, marszałka nadwornego litewskiego (Lublin, 4 czerwca 1751), oraz zapisana na tych dobrach suma zastawna 75 500 zł. Po śmierci ojca, Michała Grocholskiego, sędziego ziemskiego bracławskiego, prawa te przeszły na synów. Wprowadził ich w spokojną posesję dożywotnią i zastawną ze wszystkimi przynależnościami i poddanymi. Gromadom ogłosił nowych panów. Nikt się nie sprzeciwił. Woźny, niepiśmienny, podpisał relację krzyżem.
Akt nr 471
Oblata autentyku (przywileju) króla Stanisława Augusta na urząd woźnego generalnego dla Jakuba Chyżynieckiego
Sygnatura44-1-3 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 3)
Datawpis: 23 listopada 1768, Winnica; przywilej: Warszawa (w kancelarii), 3 listopada 1768
23niensis Supremi Cancellarij Rni, ktory to Autentyk słowo w sło-
24wo, iak się w sobie ma do Xiąg ninieyszych Grod. Winn.
25iest zapisany.
Objaśnienia i tłumaczenia
Odczyt Opusa. Pismo staranne; formuła przywileju typowa (por. akt 442 – przywilej na woźnego dla P. Gurzyckiego), co potwierdza odczyt łaciny. Niepewne: nazwiska świadków przysięgi („Jakuba Burskiego[?]”, „Woyciecha Bielskiego[?]”), woźnego generalnego („Błażeia Sinieckiego[?]”) i fragment „per Curiam[?] Grodem” (zapewne opis obrzędu „postrzyżyn” – tonsura – po złożeniu przysięgi). Andrzej Stanisław Kostka Młodziejowski, biskup nominat poznański, kanclerz wielki koronny.
Tłumaczenie: Stanisław August z Bożej łaski król polski, wielki książę litewski, ruski, pruski, mazowiecki, żmudzki, kijowski, wołyński, podolski, podlaski, inflancki, smoleński, siewierski i czernihowski. Oznajmiamy niniejszym listem wszystkim i każdemu z osobna, komu to wiedzieć należy, że opatrznego Jakuba Chyżynieckiego uznaliśmy za stosowne ustanowić woźnym generalnym Królestwa wszystkich i poszczególnych województw, ziem i powiatów Królestwa naszego, jakoż niniejszym go ustanawiamy, dając mu pełną władzę wykonywania wszelkich czynności woźnego generalnego, z tym że najpierw złoży przed właściwym sądem lub urzędem przysięgę wierności wg roty opisanej w Statucie Królestwa i zostanie według zwyczaju postrzyżony. Polecamy, by go – po złożeniu przysięgi i postrzyżynach – uważano za prawdziwego i prawnego woźnego generalnego. Na dowód czego przyłożono pieczęć Królestwa. Dan w Kancelarii Królestwa 3 listopada 1768. Podpis: Andrzej Stanisław Młodziejowski, biskup nominat poznański, kanclerz wielki koronny. Relacja (wpis na polecenie) tegoż.
Wyjaśnienia: autentyk – oryginał dokumentu (tu przywileju królewskiego); woźny generalny (ministerialis regni generalis) – urzędnik doręczający pozwy i dokonujący intromisji, oględzin; tonsura (postrzyżyny) – zwyczajowe obcięcie włosów przy obejmowaniu urzędu woźnego po przysiędze; massa – masa woskowa pieczęci; relatio – wpis z polecenia kanclerza.
Streszczenie
23listopada 1768 przed Antonim Jałowickim[?], ówczesnym namiestnikiem burgrabstwa grodzkiego winnickiego, opatrzny Jakub Chyżyniecki podał do oblaty swój autentyk – przywilej króla Stanisława Augusta z 3 listopada 1768 (wydany w kancelarii koronnej, podpisany przez kanclerza wielkiego koronnego Andrzeja Stanisława Młodziejowskiego) mianujący go woźnym generalnym Królestwa ze wszystkimi uprawnieniami tego urzędu. Wcześniej, w obecności Jakuba Burskiego[?], Wojciecha Bielskiego[?] i woźnego generalnego Błażeja Sinieckiego[?], złożył przysięgę na ten urząd i został według zwyczaju postrzyżony.
Akt nr 472
Oblata paletu (asygnacji) na furaż od Suhaka[?] do dóbr klucza raszkowskiego i krutiańskiego[?]
Sygnatura44-1-3 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 3)
Datawpis: 23 listopada 1768, Winnica; palet: Raszków, 1 listopada 1768
Odczyt Opusa. Pismo pośpieszne, średnio czytelne. Niepewne: nazwisko podawcy (Kazimierz Sypiński[?]), wystawcy („W. Suhaka / J. Suhak[?]” – może to dowódca oddziału konfederackiego lub rosyjskiego/tureckiego; tytułu brak), nazwa drugiego klucza („Krutiańskie[go][?]”), słowa „Ktory zas[?] ktoren[?]” i „zalecaszę[?]”. Raszków – miasteczko nad Dniestrem (dobra Lubomirskich/Potockich), na granicy z Mołdawią; zwrot „na tamtę Stronę” może oznaczać „za Dniestr”.
Kontekst: jesień 1768 – początek wojny rosyjsko-tureckiej i działania konfederatów barskich nad Dniestrem; palet (asygnacja, nakaz) na dostawę furażu i żywności dla wojska z dóbr prywatnych – oblatowany zapewne jako dowód poniesionych ciężarów. Wielkość dostawy: 1000 korców owsa, 100 baranów, 50 jałowic, 50 wieprzy, 50 korców jagieł i kaszy, 1000 bochenków chleba – w ciągu 3 dni.
Wyjaśnienia: palet (polet) – pisemny nakaz, asygnacja (zwł. wojskowa) na dostawy lub kwaterę; furaż – pasza i prowiant dla wojska; jagły – kasza jaglana; krupy – kasza; Die prima Novembris millesimo septingentesimo sexagesimo octavo anno – dnia 1 listopada 1768 r.
Streszczenie
23listopada 1768 przed Antonim Jałowickim[?], ówczesnym namiestnikiem burgrabstwa grodzkiego winnickiego, Kazimierz Sypiński[?] podał do oblaty palet wystawiony 1 listopada 1768 w Raszkowie przez J. Suhaka[?]. Nakazywał on dobrom klucza raszkowskiego i krutiańskiego[?] dostarczyć do Raszkowa w ciągu trzech dni furaż: 1000 korców owsa, 100 baranów, 50 jałowic, 50 wieprzy, 50 korców jagieł i krup oraz 1000 bochenków chleba – pod surową karą za sprzeciw lub niedostarczenie.
Akt nr 473
Zeznanie osobiste donacji części wsi Kordyszówki[?] przez Jana Antoniego i Józefa Kwiecińskich na rzecz Baltazara Zielińskiego
Sygnatura44-1-3 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 3)
Data23 listopada 1768, Winnica
Karty / skanyk. 427 (skan 0430, strona prawa)
Językpl (wtrącenia łac.)
Transkrypcja
k. 427 (skan 0430, strona prawa)
1Roku Tysiąc Siedmset Sześćdziesiąt Osmego
2Miesiąca Novembris Dwudziestego Trzeciego Dnia
3Przed Urzędem y Aktami ninieyszemi Grodzkiemi Winnickiemi y
Odczyt Opusa. Pismo pośpieszne, inną ręką niż poprzednie akty; odczyt w większości dobry. Niepewne: nazwa wsi (w tytule „Kordaszowki[?]”, w tekście „Kordyszowki[?]” / „Hordyszowki[?]”; w akcie 474 – ta sama wieś), skrót „Pliter[?]” (personaliter), „Burgrabią[?]” (zapewne skrót „Burgrabstwa”), nazwisko matki Józefa („Sasimowską[?]”) i wyrazy „miedzikami[?], Cieniami[?] karczemnymi[?]”. Wpis bez podpisów, kończy się formułą zeznania.
Por. akt 474 – donacja innej części tej samej wsi przez Ignacego Rybałtowskiego[?] dla tego samego Baltazara Zielińskiego (ten sam dzień).
Tłumaczenia łaciny: nihil pro se aut alio quopiam reservando vel excipiendo – nic dla siebie ani dla kogokolwiek innego nie zastrzegając ani nie wyłączając; ita late, longe circumferentialiterque prout praefatorum bonorum … – tak szeroko, daleko i wokoło, jak wspomniane dobra z dawnych czasów w sobie zawierają; in rem et personam – na rzecz i osobę; modo puri, meri, veri ac irrevocabilis donationis – sposobem czystej, prostej, prawdziwej i nieodwołalnej darowizny.
Wyjaśnienia: zeznanie osobiste – czynność prawna dokonana osobiście przed urzędem grodzkim; donacja – darowizna; intromisja – wwiązanie w posiadanie; szkody ziemskie konstytucjami obwarowane – kary przewidziane w konstytucjach sejmowych za przeszkadzanie w posiadaniu.
Streszczenie
23listopada 1768 przed Antonim Jałowickim[?], ówczesnym namiestnikiem burgrabstwa grodzkiego winnickiego, stawili się osobiście ojciec Jan Antoni Kwieciński, syn Wojciecha, i jego syn Józef Kwieciński, zrodzony z Elżbiety Sasimowskiej[?]. Zeznali dobrowolnie, że swoją dziedziczną część wsi Kordyszówki[?] w województwie bracławskim, ze wszystkimi przynależnościami, polami, lasami, wodami, zabudowaniami dworskimi i folwarcznymi oraz poddanymi z ich powinnościami, niczego sobie nie zastrzegając, dają, darują i rezygnują czystą i nieodwołalną donacją Baltazarowi Zielińskiemu i jego następcom. Zobowiązali się dopuścić go do intromisji i nie przeszkadzać w posiadaniu pod karami przewidzianymi w konstytucjach.
Akt nr 474
Zeznanie osobiste donacji części wsi Kordyszówki[?] przez Ignacego Rybałtowskiego, stolnika drohickiego, na rzecz Baltazara Zielińskiego
Sygnatura44-1-3 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 3)
17płci ich żonami, dziećmi, robociznami, daniami, daninami, czyn-
18szami, tak aby mianowane niemianowanemu, a niemianowa-
19ne mianowanemu wcale nic nieszkodziło[?]. Jn rem et personam
20Ur. Jmć Pana Baltazara Zielińskiego y iego prawnym następcom
21daię, daruię, przedaię y na wieczne czasy odrezygnował. Jntromi-
22ssyi wolney równo z datą tego prawa temuż Jmć Panu prawo naby-
23waiącemu dopuszcza, a dopuszczoney ani sam przez siebie, ani per quasvis
24alias subordinatas personas non impediet. Wolny zatem będzie
25Jmć Pan Baltazar Zieliński dobrami temi Częścią Wsi Kordyszow-
26ki[?] iak chcieć zarządzić, komu chcieć przedać, dać, darować y odrezygno-
27wać bez żadney tak ze strony Comparenta iako też iego Sukcesso-
28row impetycyi. Od wszelkich prawnych y nieprawnych impety-
29cyi w każdym Sądzie y Urzędzie swoim kosztem zastępować y obra-
30niać obowiązuie się, a na wypadek sprzeciwienia się tey dobrowol-
31ney Donacyi forum Ziemstwa lub Grodu Albo Trybunału Kronne-
32go ad respondendum sobie naznacza. Siłą ninieyszego dobrowolnego
33zeznania.
Objaśnienia i tłumaczenia
Odczyt Opusa. Pismo tej samej ręki co akt 473, pośpieszne; odczyt w większości dobry. Niepewne: nazwa wsi („Kordyszowki / Kordyszowki / Kordyszow-ki” – przyjęto Kordyszówka[?]), „sadzkami[?]” (sadzawkami?), „nieszkodziło[?]”. Ignacy Rybałtowski, stolnik drohicki, syn Baltazara Rybałtowskiego, stolnika ciechanowskiego. Tekst wewnętrznie niekonsekwentny co do osoby („zeznał … daię, daruię … odrezygnował”) – jak w oryginale.
Por. akt 473 – donacja drugiej części tej samej wsi przez Kwiecińskich dla tego samego Baltazara Zielińskiego.
Tłumaczenia łaciny: comparens personaliter – stawający osobiście; attinentiae et pertinentiae – przynależności; in rem et personam – na rzecz i osobę; per quasvis alias subordinatas personas non impediet – nie będzie przeszkadzał przez jakiekolwiek inne osoby podporządkowane; ad respondendum – do odpowiadania.
Wyjaśnienia: impetycja – zaczepka prawna, roszczenie; exympować – wyłączać; mianowane niemianowanemu… – formuła, by wymienienie lub pominięcie jakiejś przynależności nie szkodziło ważności darowizny; forum – sąd właściwy.
Streszczenie
23listopada 1768 przed Antonim Jałowickim[?], ówczesnym namiestnikiem burgrabstwa grodzkiego winnickiego, Ignacy Rybałtowski, stolnik drohicki, syn Baltazara Rybałtowskiego, stolnika ciechanowskiego, zeznał dobrowolnie donację. Swoją dziedziczną część wsi Kordyszówki[?] w województwie bracławskim ze wszystkimi przynależnościami – sadzawkami[?], ogrodami, polami, łąkami, lasami, wodami, młynami, arendą karczemną, poddanymi i ich powinnościami – niczego nie wyłączając, darował wieczyście Baltazarowi Zielińskiemu i jego następcom. Dopuścił go od razu do intromisji, zobowiązał się bronić go od wszelkich roszczeń, a na wypadek sporu poddał się sądowi ziemskiemu, grodzkiemu albo Trybunałowi Koronnemu.
Akt nr 475
Oblata donacji części wsi Kopestyrzyn[?] przez Rogawieckich (Aleksandra Tomasza w imieniu własnym, syna i braci) na rzecz Gwidona Wierzbickiego
Sygnatura44-1-3 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 3)
Datawpis: 26 listopada 1768, Winnica; donacja: 15 listopada 1768
26młynami, karczmami, karczmiskami, poddanemi ciągłemi y
27pieszemi ich powinnościami, daniami, daninami, robocizna-
28[mi][?] et cum jure praesentandorum Parochorum, zgoła we wszystkich
29miedzach y granicach tak iak ta część we władaniu przodkow
30Jmć Panow była, ze wszelakiemi Attinentiami y pertinentiami
31nic na siebie ani Sukcessorow swoich nie exympuiąc ani wyłą-
32czaiąc Jmć Panu Gwidonowi Wierzbickiemu daią, daruią y
33ustępuią na wieczne y nieodzowne czasy. Jntromissyi wolney
34w pomienioną część Wsi Kopestyrzyna Jmć Panu prawo nabywa-
35iącemu dopuszczaią, a dopuszczoney ani sami przez siebie ani przez inne
36subordynowane osoby bronić niebędą. Owszem od wszelkich
37prawnych y nieprawnych impetycyi tego Jmć Pana prawo nabywa-
38iącego w każdym Sądzie y Urzędzie bronić y zastępować obowiązuią
39[kustosz:] się
k. 428v (skan 0432, strona lewa)
1się, a to pod strafami Ziemskiemi. Naco wydaiąc tę dona-
2cyę przy uproszonych Jmć Panach świadkach y przyiacielach włas-
3noręcznie podpisuię. Datt. dnia piętnastego Novembris Anno Dni
4Tysiąc Siedmset Sześćdziesiąt Osmego. U tey donacyi podpisy tymi[?]
5słowy: Alexander Tomasz dwoch imion Rogawiecki swoim y w
6imieniu syna swego Jozefa, a rownie y braci rodzonych Piotra, An-
7toniego y Grzegorza Rogawieckich działaiący podpisuię się mp miey-
8sce pieczęci. Przy wydaniu tey transakcyi przytomny byłem y iako
9świadek podpisuię się Jan Królikowski[?] mp mieysce pieczęci. Jako
10świadek y przyiaciel wezwany do podpisania tey Donacyi podpisuię
11się Hieronim Kwiatkowski mp. Jako świadek y przyiaciel pod-
12pisuię się Pantaleon Dębiński[?] mp mieysce pieczęci. Ktora to
13Donacya słowo w słowo iak się w sobie ma do Xiąg ninieyszych
14Grodzkich Winnickich iest Zapisana.
Objaśnienia i tłumaczenia
Odczyt Opusa. Pismo pośpieszne (ta sama ręka co akty 473–474), odczyt dobry. Niepewne: nazwa wsi („Kopestyrzyna” – zapisana jednakowo kilkakrotnie, forma nietypowa; może Kopystyrzyn), nazwiska świadków Królikowski[?] i Dębiński[?], „tymi[?]”. W tekście miejsce wystawienia donacji nie podane („Datt. dnia piętnastego Novembris”), brak też podpisów pozostałych braci – działał za nich Aleksander Tomasz na mocy plenipotencji.
Wyjaśnienia: donacja wieczysta (perpetua donatio) – darowizna na wieczność; ius praesentandorum parochorum – prawo prezenty (przedstawiania kandydatów na) proboszczów cerkiewnych/kościelnych we wsi; strafy (kary) ziemskie – kary przewidziane prawem ziemskim; za którego pokój i dotrzymanie rzeczy – Aleksander ręczy, że syn Józef nie będzie kwestionował darowizny (tzw. ewikcja).
Streszczenie
26listopada 1768 przed Antonim Jałowickim[?], ówczesnym namiestnikiem burgrabstwa grodzkiego winnickiego, Aleksander Rogawiecki podał do oblaty donację wieczystą datowaną 15 listopada 1768. Aleksander Tomasz Rogawiecki – działający w imieniu własnym, syna Józefa oraz, na mocy plenipotencji, braci rodzonych Piotra, Antoniego i Grzegorza, synów Teodora Rogawieckiego – dobrowolnie darował Gwidonowi Wierzbickiemu odziedziczoną po przodkach część wsi Kopestyrzyn[?]. Darowizna objęła zabudowania, ogrody, pola, łąki, lasy, stawy, młyny, karczmy i poddanych z ich powinnościami, a także prawo prezenty proboszczów, w dawnych granicach i niczego nie wyłączając. Darczyńcy zobowiązali się dopuścić obdarowanego do intromisji i bronić go od wszelkich roszczeń. Świadkami byli Jan Królikowski[?], Hieronim Kwiatkowski i Pantaleon Dębiński[?].
Akt nr 476
Zeznanie cesji (wieczystej darowizny) części wsi Kiełbasna[?] przez Ludwika Jastrzębskiego na rzecz Fabiana Moszyńskiego[?]
Sygnatura44-1-3 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 3)
Odczyt Opusa. Pismo tej samej ręki co akty 473–475; odczyt dobry poza nazwami: wieś „Kiełbasney[?]” (może Kiełbasin, Kiełbasna), nabywca „Moszyńskiemu[?]” (zapisane „Moszyńskiemu”/„Mozzyńskiego”), urząd ojca „Podczaszego Lubaczowskiego[?]” i nazwisko matki „Łabińskiey[?]”. Tytuł marginalny nazywa akt „Cessyą”, a treść – donacją (darowizną) wieczystą; w tekście użyto także słowa „przedaie”.
Tłumaczenia łaciny: comparens personaliter – stawający osobiście; modo puri, meri, veri ac irrevocabilis donationis titulo perpetuo ac in aevum – sposobem czystej, prostej, prawdziwej i nieodwołalnej darowizny, tytułem wieczystym i na zawsze; ex nunc – od teraz; per quasvis alias subordinatas personas – przez jakiekolwiek inne osoby podległe.
26listopada 1768 przed Antonim Jałowickim[?], ówczesnym namiestnikiem burgrabstwa grodzkiego winnickiego, Ludwik Jastrzębski, syn Antoniego Jastrzębskiego, podczaszego lubaczowskiego[?], i Franciszki Łabińskiej[?], zeznał osobiście, że swoją dziedziczną część wsi Kiełbasna[?] w województwie bracławskim, widząc w tym dla siebie korzyść, przekazuje (sprzedaje, daruje i rezygnuje) wieczyście Fabianowi Moszyńskiemu[?] i jego następcom. Objęło to zabudowania dworskie i folwarczne, pola, łąki, lasy oraz poddanych z ich powinnościami, niczego nie wyłączając. Zobowiązał się dopuścić nabywcę do intromisji i nie przeszkadzać mu w swobodnym rozporządzaniu dobrami, pod karami ziemskimi.
Akt nr 477
Zeznanie cesji (wieczystej darowizny) części wsi Worobijówki przez braci Antoniego, Wojciecha i Macieja Wróblewskich na rzecz Antoniego Winarskiego
Sygnatura44-1-3 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 3)
Odczyt Opusa. Pismo staranne, odczyt w większości pewny. Nazwa wsi zapisana wyraźnie „Worobijowki” (Worobijówka). Formuła o pochodzeniu dóbr („y iż bezpośred-/niemu władaniu uległe”) odczytana dzięki tekstowi równoległemu w akcie 480 (ta sama ręka i formuła). Niepewne: „lasem graborowem[?]” (zapewne „grabowem”), „myślimy[?]”, dwa nieodczytane wyrazy przed „przysięgi cielesney”, „odwodzijstwa[?]” (zapewne „odwłoki/wykręty prawne”). W tytule marginalnym „zeznaney” (forma jak w rękopisie). Kustosz „dai[?]” nie zgadza się z początkiem k. 429v („y iego”) – jak w oryginale. Tekst przechodzi z 3. osoby („zeznali… daią”) na 1. osobę („dopuszczamy… będziemy… naszym”) – jak w rękopisie.
Tłumaczenia łaciny: comparentes personaliter – stawający osobiście; tam in fundo residentibus quam profugis – tak osiadłymi na gruncie, jak zbiegłymi; cum omnibus attinentiis et pertinentiis – ze wszystkimi przynależnościami; nihil ex praemissis bonis pro usu suo reservando vel excipiendo – niczego z wymienionych dóbr dla własnego użytku nie zastrzegając ani nie wyłączając; modo puro, mero, vero ac irrevocabili donationis titulo perpetuo ac in aevum – sposobem czystej, prostej, prawdziwej i nieodwołalnej darowizny, tytułem wieczystym i na zawsze; nec soli per se nec per quamvis subordinatas personas – ani sami przez siebie, ani przez jakiekolwiek osoby podstawione; idque sub damnis terrestribus – i to pod karami ziemskimi.
Wyjaśnienia: miecznik trembowelski – urząd ziemski ziemi trembowelskiej (woj. ruskie); lewady – łąki nadrzeczne; windykacja zbiegłych poddanych – prawo dochodzenia ich zwrotu; sądy kapturowe – sądy działające w czasie bezkrólewia; dylacja – odroczenie; ekscepcja – zarzut procesowy.
Streszczenie
26listopada 1768 przed Antonim Jałowickim, ówczesnym namiestnikiem burgrabstwa grodzkiego winnickiego, bracia rodzeni Antoni, Wojciech i Maciej Wróblewscy, synowie Piotra Wróblewskiego, miecznika trembowelskiego, zeznali osobiście, że swoją dziedziczną część wsi Worobijówki w województwie bracławskim (pozostającą w ich bezpośrednim władaniu), naradziwszy się i widząc w tym korzyść, przekazują wieczyście (darują i rezygnują) Antoniemu Winarskiemu i jego następcom – z polami, łąkami, lasem, nieużytkami, poddanymi osiadłymi i zbiegłymi (z prawem windykacji), ich robocizną, daninami i czynszami, w granicach, w jakich sami ją posiadali, niczego nie zastrzegając. Dopuścili nabywcę do intromisji, zobowiązali się nie przeszkadzać mu pod karami ziemskimi i obowiązkiem przysięgi, a na wypadek sporu poddali się każdemu sądowi (także kapturowemu w bezkrólewiu), bez ekscepcji i dylacji.
Akt nr 478
Oblata donacji części wsi Werbki Wołoskiej przez Zubrzyckich na rzecz Leona Kalinowskiego, komornika granicznego przemyskiego
Sygnatura44-1-3 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 3)
Data26 listopada 1768, Winnica (donacja dat. w Werbce Wołoskiej 20 XI 1768)
24to nasze Wieczyste prawo Własnemi rękami przy uprosz-
25onych do tego Aktu JmćPanach przyiaciołach y świadkach pod-
26pisniemy[?] rękami. Datt. w Werbce Wołoskiey dnia dwu-
27dziestego Novembris Anno Domini Tysiąc Siedmset Sześć-
28dziesiąt Osmego. U tey donacyi podpisy rąk takowe: Jan
29Zubrzycki mp. Pantalemon Zubrzycki mp. Jan Zubrzycki
30mp. Antoni Zubrzycki mp. Jan Zubrzycki mp. mieysce[?]
31pieczęci. Uproszony od JmćPanow Zubrzyckich do podpisania
32tey Donacyi iako świadek y przyiaciel podpisuię się Ambroży
k. 430v (skan 0434, strona lewa, góra)
1Kalinowski mp. mieysce pieczęci. Jako przytomny świadek
2wydania tey donacyi na część Wsi Werbki Wołoskiey podpi-
3suię się Jan Grabowski Rot. Woysk. Polsk.[?] mp. mieysce pieczęci.
4Jako świadek y przyiaciel podpisuię się Floryan Zadębski[?] mp.
5Ktora to Donacya słowo w słowo iak się w sobie ma do Xiąg
6ninieyszych Grodz. Winn. iest zapisana.
Objaśnienia i tłumaczenia
Odczyt Opusa. Pismo staranne, odczyt w większości pewny; nazwa wsi zapisana konsekwentnie „Werbki Wołoskiey / w Werbce Wołoskiey” (Werbka Wołoska). Niepewne: „przedsięwzieliśmy[?]” (zapis „prawdzięwzieliśmy”), „wenżywami[?]” (wyraz niezrozumiały w wyliczeniu przynależności – może wiśniakami/węgnicami?), „zapisać[?]”, „wsz-/ucie[?]” (zakończenie wyrazu po „bronić” – sens: nie będziemy bronić), „podpisniemy[?]” (zapewne „podpisanemi”), „mieysce[?] pieczęci” (na k. 430v ten sam skrót czytelny: „mieysce pieczęci”), tytuł świadka J. Grabowskiego „Rot. Woysk. Polsk.[?]” (zapewne rotmistrz wojsk polskich), nazwisko „Zadębski[?]”.
Wstęp donacji (k. 429v) ma postać formuły poddania się karom i jurysdykcji, po czym tekst przechodzi na k. 430 do zeznania („iawnie, ustnie y dobrowolnie zeznaiemy”); na k. 429v po „incorporuiąc” zakończenie strony ozdobnikiem – mimo to tekst jest ciągły.
Skrót „forum Ziemstwa y Wdztwa” = Ziemstwa y Województwa – potwierdza tekst równoległy w akcie 482 („forum Ziemstwa Grodu albo Woiewodztwa”).
Tłumaczenia łaciny: ad acta praesentia castrensia capitanealia Vinnicensia per oblatam – do niniejszych akt grodzkich starościńskich winnickich przez oblatę (do wpisania); de tenore tali – tej treści; perpetuae donationis – wieczystej darowizny; post fata olim antecessorum – po śmierci niegdyś poprzedników (przodków); Anno Domini – roku Pańskiego; mp. (manu propria) – ręką własną.
Wyjaśnienia: Pantalemon – forma imienia Pantelejmon (Pantaleon); dworzyska – miejsca po dawnych dworach; lewady – łąki nadrzeczne; komornik graniczny – urzędnik ziemski do rozgraniczeń dóbr, tu ziemi przemyskiej. Darczyńcy to drobna szlachta (trzy linie wnuków Grzegorza Zubrzyckiego), świadkiem – Ambroży Kalinowski, zapewne krewny obdarowanego.
Streszczenie
26listopada 1768 przed Antonim Jałowickim, ówczesnym namiestnikiem burgrabstwa grodzkiego winnickiego, Jan Zubrzycki podał do akt grodzkich winnickich (oblata) dokument donacji wystawiony w Werbce Wołoskiej 20 listopada 1768. W nim wnukowie Grzegorza Zubrzyckiego – Jan syn Aleksandra, Pantalemon syn Bazylego oraz trzej bracia rodzeni, synowie Tomasza: Jan, Antoni i Jan – oświadczyli, że swoją dziedziczną, odziedziczoną po przodkach część wsi Werbki Wołoskiej w województwie bracławskim, ze wszystkimi zabudowaniami, dworzyskami, ogrodami, sadami, gorzelnią, młynem, polami, lasami, łąkami i poddanymi z ich powinnościami, niczego nie wyłączając, dają i ustępują wieczyście Leonowi Kalinowskiemu, komornikowi granicznemu przemyskiemu, i jego następcom z pełnym prawem dziedzictwa. Pozwolili mu na wolną intromisję i zobowiązali się nie przeszkadzać pod karami ziemskimi. Dokument podpisali wszyscy darczyńcy, a jako świadkowie – Ambroży Kalinowski, Jan Grabowski (rotmistrz wojsk polskich[?]) i Florian Zadębski[?]; donację wpisano słowo w słowo do ksiąg grodzkich winnickich.
Akt nr 479
Zeznanie (relacja) woźnego o intromisji Franciszka Mierzwińskiego, komornikowicza bracławskiego, we wsi Raszkówka Wielka[?]
Sygnatura44-1-3 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 3)
Data9 grudnia 1768, Winnica (intromisja 5 XII 1768)
6Woźny Generał Wdztwa Bracł. y innych opatrzny Błażey Ta-
7szycki authenticus iuratus officio praesentis bene notus in
8vim suae verae ac fidelis relationis palam publice libereque
9ac per expressum zeznał, iż on Roku teraźnieyszego Tysiąc
10Siedmset Sześćdziesiąt Osmego Miesiąca Decembris piątego
11dnia na Affektacyą y prawną requizycyą WJmćPana Fran-
12ciszka Mierzwińskiego Komornikowicza Bracł. maiąc przy
13sobie strony szlachty ludzi wiary godnych Ur. Jana Wołańskie-
14go y Pawła Sebestyańskiego[?] maioris ac evidentioris tes-
15timonii gracia sobie przydanych był w dobrach Wsi Rasz-
16kowce[?] wielkiey w Wdztwie Bracł. Klucza Zewodoskim[?] sytu-
17owanych, gdzie będąc tegoż JmćPana Franciszka Mierzwińskie-
18go prawem dziedzicznym y niewątpliwym po zmarłym
19[...] iako na iedynego Sukcessora ściągaiącym się
20wpomienioną wieś Raszkowkę wielką cale intromittował,
21poddanym tamecznym iako odtąd dziedzicowi swoiemu
22powinne nakazał posłuszeństwo, y te dobra z należytemi
23wszelkiemi granicami, użytkami, pożytkami y intratą
24w Actualną y istotną temuż Wdze Mierzwińskiemu podał
k. 431 (skan 0434, strona prawa, góra)
1posessyą. Ktory to Jntromissyi swoiey prawnie przez
2siebie odprawioney rzetelną uczynił y zeznał relacyą.
3Woźny ut supra Jgnarus scribendi Crucem S. posuit
4Błażey Taszycki ✠
Objaśnienia i tłumaczenia
Odczyt Opusa. Pismo staranne, odczyt w większości pewny. Nazwisko woźnego potwierdza podpis na k. 431 („Błażey Taszycki” ze znakiem krzyża – woźny niepiśmienny). Niepewne: świadka „Sebestyańskiego[?]”, forma nazwy wsi (w tytule marginalnym i w tekście „Raszkowkę wielką”, w jednym miejscu „Wsi Rasz-/kowce[?] wielkiey” – przyjęto Raszkówka Wielka[?]), nazwa klucza „Zewodoskim[?]” (może zozowskim – por. klucz zozowski w akcie 470), wyraz po „po zmarłym” (zapis podobny do „Oymoweyzi” – zapewne imię lub określenie poprzednika, od którego Mierzwiński dziedziczył jako jedyny sukcesor) – oznaczony [...].
Od 9 XII 1768 namiestnikiem burgrabstwa grodzkiego winnickiego jest Tomasz Czarkowski (nazwisko wyraźne; por. plenipotencje T. Czarkowskiego w aktach 446 i 451). „Wdze” = Wielmożnemu (skrót).
Tłumaczenia łaciny: ut supra – jak wyżej; ignarus scribendi crucem sanctam posuit – nie umiejąc pisać, postawił znak świętego krzyża; authenticus iuratus officio praesentis bene notus – autentyczny, przysięgły, dobrze znany niniejszemu urzędowi; in vim suae verae ac fidelis relationis – mocą swej prawdziwej i wiernej relacji; palam publice libereque ac per expressum – jawnie, publicznie, swobodnie i wyraźnie; maioris ac evidentioris testimonii gratia – dla większego i wyraźniejszego świadectwa.
Wyjaśnienia: intromisja – urzędowe wprowadzenie w posiadanie dóbr przez woźnego; komornikowicz – syn komornika (granicznego); woźny generał – urzędnik doręczający pozwy i wprowadzający w posiadanie; actualna y istotna possessya – rzeczywiste posiadanie.
Streszczenie
9grudnia 1768 przed Tomaszem Czarkowskim, namiestnikiem burgrabstwa grodzkiego winnickiego, woźny generał województwa bracławskiego Błażej Taszycki zeznał, że 5 grudnia 1768 na żądanie Franciszka Mierzwińskiego, komornikowicza bracławskiego, w obecności szlachty – Jana Wołańskiego i Pawła Sebestyańskiego[?] – wprowadził go (intromisja) we wieś Raszkówkę Wielką[?] w województwie bracławskim, w kluczu „zewodoskim”[?], którą Mierzwiński dziedziczył jako jedyny sukcesor po zmarłym poprzedniku (imię nieodczytane). Nakazał poddanym posłuszeństwo nowemu dziedzicowi i oddał mu dobra z granicami, pożytkami i dochodami w rzeczywiste posiadanie. Woźny, niepiśmienny, postawił znak krzyża.
Akt nr 480
Zeznanie cesji (sprzedaży i darowizny wieczystej) części wsi Fedorówki przez Krzeczkowskich na rzecz Szymona Zawadzkiego
Sygnatura44-1-3 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 3)
22Karczemną, poddanemi pieszemi y ciągłemi ich powinno-
23ściami, daniami, daninami y robocizną, ze Strożem no-
24cnym y dziennym, zgoła cum omnibus attinentiis et per-
25tinentiis, nihil pro se aut alio quopiam reservando vel
26excipiendo, lecz w takich granicach w iakich te dobra
27[kustosz:] zdawnych
k. 431v (skan 0435, strona lewa)
1lat zostaią, temuż JmćPanu Szymonowi Zawadzkiemu y
2iego prawnym następcom y sukcessorom daią, daruią, rezyg-
3nuią y na wieczne czasy ustępuią z prawem własności
4y dziedzictwa. Jntromissyi w pomienione dobra część Wsi
5Fedorowki dopuszczaią, a dopuszczoney ani sami nec per
6quamvis subordinatas personas zeznania negować w prawie nie-
7będą y niezostaią. Mocą ninieyszego dobrowolnego osobis-
8tego zeznania.
Objaśnienia i tłumaczenia
Odczyt Opusa. Pismo staranne, odczyt w większości pewny; nazwa wsi zapisana wyraźnie „Fedorowki” (Fedorówka). Przed imieniem „Józef” zakończenie przeniesionego wyrazu „JmćPan-/wie[?]” (forma liczby mnogiej przy jednym stawającym – może omyłka pisarza). Niepewne: „rybo-/ni[?]” (wyraz przeniesiony – może „rybołowniami”?). „Adama Stefana dwoch imion” – syn o dwóch imionach. Ta sama formuła „y iż bezpośredniemu władaniu uległe” występuje w akcie 477 (tam odczyt zniekształcony – poprawiony wg niniejszego aktu).
Tłumaczenia łaciny: comparens personaliter – stawający osobiście; cum omnibus attinentiis et pertinentiis – ze wszystkimi przynależnościami; nihil pro se aut alio quopiam reservando vel excipiendo – niczego dla siebie ani dla kogokolwiek innego nie zastrzegając ani nie wyłączając; nec per quamvis subordinatas personas – ani przez jakiekolwiek osoby podstawione.
Wyjaśnienia: poddani piesi y ciągli – chłopi odrabiający pańszczyznę pieszo i ze sprzężajem; stróż nocny y dzienny – powinność stróżowania; mielniki – młynarze (lub dochody z młynów); arenda karczemna – dzierżawa (dochód) z karczmy.
Streszczenie
9grudnia 1768 przed Tomaszem Czarkowskim, namiestnikiem burgrabstwa grodzkiego winnickiego, Józef Krzeczkowski, syn Jana, działając w imieniu własnym i syna Adama Stefana oraz – na mocy plenipotencji – brata rodzonego Jakuba Krzeczkowskiego, zeznał, że ich dziedziczną, odziedziczoną po przodkach część wsi Fedorówki w województwie bracławskim, bez przymusu i dla własnej korzyści, sprzedają, darują i wieczyście odstępują Szymonowi Zawadzkiemu i jego następcom – z polami, lasami, łąkami, stawami, rzekami, młynami, arendą karczemną, poddanymi pieszymi i ciągłymi z ich powinnościami (w tym stróżą nocną i dzienną), w dawnych granicach, niczego nie zastrzegając. Dopuścili nabywcę do intromisji i zobowiązali się nie podważać zeznania w sądzie.