Księga grodzka winnicka 1768 (potoczna) · część 6 z 21
Akty 101–120
Wpisy od 5 lutego 1768 do 11 lutego 1768
Akt nr 101
Manifestacja Elżbiety z Mierzwińskich Paruszewskiej, w asystencji Antoniego Wolańskiego, przeciw Rosnowskim[?] małżonkom, sąsiadom w Brahiłowie, o napady na dworek, wypędzanie z domu i szkody w ogrodach
Sygnatura44-1-4 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 4)
Data5 lutego 1768, Winnica
Karty / skanyk. 56 (skan 0058, strona prawa, dół) – k. 56v (skan 0059, strona lewa, górna część)
Językpl, łac.
Transkrypcja
k. 56 (skan 0058, strona prawa, dół)
1Roku Tysiąc, Siedmset, Sześćdziesiąt, Osmego.
2Miesiąca Februarij, Piątego Dnia
3Przed Urzędem y Aktami niniejszemi Grodzkiemi Winnickiemi
4y przedemną Woyciechem Jagiełłowiczem pro tunc Namiesnikiem
16zachowywać miłości bliźniego y Sąsiedzkiey Przyiaźni w każdym
k. 56v (skan 0059, strona lewa)
1Czasie wynaydowali Sposoby iako y teraz nie przestaią o-
2nych zażywać prawie co dzienie nie znośne krzywdy czynią
3y dysgusta wyrządzaią a co większa Honorowi Szlacheckiemu
4Sławę nieskażytelną nie tylko Sami przez Siebie Sławę biorą
5ale y Subordynowane osoby rożnych Kondycyi Ludzi na uszczerbek
6namawiaią na Dworek Komparentow napadaią a napadszy do
7okien Strzelać, Drzwi wybiiać, a wybiwszy wpadszy do Jzbi nazy-[?]
8ie gonić y Smiercią grozić ważą się przez co niniejsza Kom-
9parentka z Małżonkiem Swoim y Dziećmi iuż poprzestraszone
10mi po cudzych kontach uciekaiąc y odstępuiąc Swoiey własno-
11ści przez takowy Gwałt y niebespieczeństwo chronić się mu-
12szą w czym ieszcze nie maiąc zadosyć ciż obwinieni rozmyt[?]
13wynayduią Sposobow, aby z własnego Dworku nie sobie nie
14winnych wypędzić, do[?] gdy obiedli[?] Chałupę ciż obwinieni
15gratuito modo w tymże mieście wyż wspomnionym w
16Dobrach JW. Potockiego Wwdy Kijow: tak zaraz w porze Gospo-
17darskiey Wiosny w Ogrodach przez Swoie Bydła wgate[?] y nie
18wgate[?] rozne krzywdy czynili, co widząc niniejsza Komparentka
19w Sąsiedztwie Sama z Małżonkiem Swoim ile spokoiu Szukaiąc y
20Sąsiedzkiey przyiaźni często kroć by tego poprzestali perswadowała
21w czym nigdy Skutku dla Siebie nie odbierali. Po tym Przyiacioł
22pobliższych y te Jnteressa wiadomych z upraszaniem do onych
23że przestali ale y na to mniey maiąc względow w dalszym cza-
24sie Jesiennym rożnych Jarzyny dobra w Ogrodach opatrzo-
25nych y zboża w lewadach będących przez Swoie zawziętości do
26naymnieyszego Szczętu zniszczyli. Co widząc tak Komparentka u-
27dawszy się do Swiętey Sprawiedliwości tak o swoię krzywdę y
28prześladowanie iakotez o niewinną Honoru nieskażytelnego wzię-
29cia Sławę, iakotez y o inne krzywdy co czasu Prawa pokazać
30się agere zamiedbywać[?] starać się usilnie salva manente p[ro]
31correctionem huius manifestationis si opus fuerit Corre-
32ctione Elżbieta Paruszewska. Jako asystent podpisuię się
33A: Wolański.
Objaśnienia i tłumaczenia
Odczyt Opusa (sesja 10–11 X 2026; początek k. 56 – sesja 22:31 UTC 10 X, k. 56v – sesja 00:30 UTC 11 X). W rękopisie numer marginalny „97” (omyłkowa numeracja od 1 II 1768; w opracowaniu akt 101). Nazwisko komparentki w podpisie wyraźnie „Paruszewska” (w nagłówku marginalnym „Parusz[?]ewskiey”); nazwisko obwinionych „Rosnowscy[?]” – niepewne, w tekście tylko na k. 56. Niepewne: „nazy-/ie” (może „na szyie” albo omyłka pisarza), „rozmyt[?]” (zapewne skrót „rozmaitych”), „do[?] gdy obiedli[?] Chałupę” (może „co gdy osiedli”), „wgate[?] y nie wgate[?]” (zapewne „wgacone y nie wgacone” – ogrodzone i nieogrodzone?), „zamiedbywać[?]” (zapewne omyłka za „nie zaniedbywać”). „Szczęsnego[?] Potockiego” – Franciszek Salezy Potocki był wojewodą kijowskim (1756–1772), dziedzicem Brahiłowa; imię w rękopisie odczytane niepewnie.
Tłumaczenia łaciny: comparens personaliter – stawiwszy się osobiście; pro tunc – ówczesny; gratuito modo – bezpodstawnie, samowolnie; agere – czynić (wnosić sprawę); salva manente pro correctione huius manifestationis si opus fuerit correctione – z zastrzeżeniem poprawienia tej manifestacji, gdyby zaszła potrzeba.
Streszczenie
5lutego 1768 przed Wojciechem Jagiełłowiczem, ówczesnym namiestnikiem burgrabstwa winnickiego, Elżbieta z Mierzwińskich Paruszewska, w asystencji Antoniego Wolańskiego, zamanifestowała się przeciw Rosnowskim[?] małżonkom, swym bliskim sąsiadom w mieście Brahiłowie (dobra wojewody kijowskiego Potockiego). Zarzuca im, że od dawna nie zachowują sąsiedzkiej przyjaźni, codziennie wyrządzają krzywdy i szargają jej honor szlachecki; sami i przez nasłane osoby różnej kondycji napadają na dworek komparentów, strzelają do okien, wybijają drzwi, wpadają do izby i grożą śmiercią, tak że komparentka z mężem i dziećmi, przestraszeni, musi uciekać po cudzych kątach; usiłują ich wypędzić z własnego dworku; wiosną bydłem niszczyli ogrody, a jesienią do szczętu zniszczyli warzywa w ogrodach i zboże w lewadach. Mimo jej perswazji i wstawiennictwa przyjaciół nie zaprzestali. Komparentka zapowiada dochodzenie krzywd na drodze prawa, z zastrzeżeniem poprawienia manifestacji; podpisała się wraz z asystentem.
Akt nr 102
Manifestacja Józefa Malinowskiego imieniem Mikołaja Junoszy Piaskowskiego, podkomorzego krzemienieckiego, dziedzica Krasnego, przeciw Joachimowi Potockiemu, podczaszemu litewskiemu, dziedzicowi Murafy, oraz atamanom, sotnikom i Kozakom murafskim o napady na grunty i poddanych krasnieńskich, z relacją woźnego Macieja Wójcickiego[?] (Woyciki) o wizji pobitych
Sygnatura44-1-4 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 4)
Data5 lutego 1768, Winnica (wizja 15 grudnia 1767)
31skiego, Taraszczańskiego Starosty, maiąc przy sobie Stronę
32Szlachty Ludzi wiary godnych Urodz. JchMciow Panow
33Antoniego Baranieckiego y Jakuba Nowowieyskiego był
34w Dobrach Mieście Krasnym gdzie będąc Roboczych[?] Ko-
35wala Nastycza[?] maiącego Plecy zbite raz wedle razu krwa-
36wo zsiniałe spuchłe, ręce poprzebijane obie z narusze-
37niem Kości[?] od ratyszcz ucho prawe zkrwawione, kto-
38rym z głowy krew ciekła, Dmytrowego Syna Kozaka także
39Suchemi razami wszystkiego zbitego spuchłego y schorza-
40łego w widzianiu y urzędownie oglądawszy Szlachtą Sobie
41przytomną oświadczywszy się z tamtąd odiechał y tu ad
42Acta przybywszy przed Urzędem niniejszym uczynił y zez-
43nał Rellacyą w czym Comparens Protestacyi Woźny
44Wizyi Relacyi do Akt oprzyięcie prosili co y otrzyma-
45li. Józef Malinowski. Woźny nie umieiący pisania
46Krzyż Swięty kładzie + Maciey Woyciki.
Objaśnienia i tłumaczenia
Odczyt Opusa (sesja 11 X 2026). W rękopisie numer marginalny „98” (omyłkowa numeracja od 1 II 1768; w opracowaniu akt 102). Nazwisko mocodawcy (litera P z zawijasem, łatwa do pomylenia z R) ustalone wg aktu równoległego 23: Mikołaj Junosza Piaskowski, podkomorzy krzemieniecki, dziedzic Krasnego – ten sam spór z Joachimem Potockim, podczaszym litewskim, i Kozakami murafskimi; tytuł starościński „Piasczyn-skiego[?]” (w akcie 23 „Piaseczyńskiego[?]”) i taraszczański (w akcie 23 „Tarczeżańskiego[?]” – tu wyraźnie „Taraszczańskiego”). Woźny w akcie 23 odczytany „Wójcicki[?]”, tu „Woyciki[?]” – zapewne ta sama osoba. Murafa zapisana „Murachwa”. Niepewne także: „przysposobionym[?]”, „Zuch-ści[?]” (skrót „zuchwałości”), „naiechawszy[?]” (w rękopisie wygląda na „napichawszy”), „Stusakami[?]” (rodzaj broni/kija), „tych za nie chcąc trudno[?]” (tekst zapewne zepsuty), „robotnych[?]”/„Roboczych[?]” oraz imię kowala „Nastyszczca[?]”/„Nastycza[?]” (dwie różne formy w tym samym akcie), „Kości[?]”, nazwisko woźnego „Woyciki[?]”. Notka pionowa „Legi cum Copia…” na lewym marginesie k. 56v stoi obok końca aktu 101 i początku 102 – przynależność i podpis („Chodykiewicz[?]”) niepewne.
Tłumaczenia łaciny: nomine et ex speciali commisso – imieniem i ze szczególnego zlecenia; manifestantis – manifestującego; iterato quam sollenissime protestat salva manente melioratione – ponownie jak najuroczyściej protestuje z zastrzeżeniem poprawienia (uzupełnienia); et in verificationem praemissorum – a na potwierdzenie powyższego; ad acta – do akt; legi cum copia et paragrafo uno – przeczytałem z kopią i jednym paragrafem (notka kolacjonowania).
Streszczenie
5lutego 1768 przed Wojciechem Jagiełłowiczem, ówczesnym namiestnikiem burgrabstwa winnickiego, Józef Malinowski, imieniem i ze szczególnego zlecenia Mikołaja Junoszy Piaskowskiego, podkomorzego krzemienieckiego, dziedzica dóbr Krasne, zaprotestował przeciw Joachimowi Potockiemu, podczaszemu wielkiemu litewskiemu, dziedzicowi dóbr Murafa (Murachwa), oraz atamanom, sotnikom i Kozakom murafskim. Kozacy, nie karani, a nawet chwaleni przez zwierzchność, codziennie najeżdżają bezsporne grunty krasnieńskie, w polach i lasach napadają poddanych, jednym zabierają pieniądze, drugich obdzierają z rzeczy, biją kijami, nahajkami i ratyszczami; m.in. ciężko pobili kowala Nastyszczca[?] i syna Dmytrowej, kozaka, aż krew lała się z uszu; zabrane rzeczy wykaże osobny rejestr. Protestuje o bicie ludzi, zabór rzeczy, odstraszanie od gruntów i lasów oraz przywłaszczanie sobie gruntów do Murafy nienależących. Woźny generalny województwa bracławskiego Maciej Woyciki[?] zeznał, że 15 grudnia 1767 na żądanie podkomorzego, ze szlachtą Antonim Baranieckim i Jakubem Nowowieyskim, był w mieście Krasne i oglądał kowala z plecami zsiniałymi od razów, przebitymi rękami i zakrwawionym uchem, oraz zbitego i spuchniętego syna Dmytrowej. Podpisał Malinowski; woźny, niepiśmienny, postawił krzyżyk.
Akt nr 103
Protestacja i reprotestacja Stanisława Bielskiego imieniem Jerzego Wandalina[?] Mniszcha, generała wielkopolskiego, starosty białocerkiewskiego, oraz ekonoma Szymona Ryłskiego[?] i rotmistrza Burkata[?] przeciw Michałowi i Kazimierze z Ogińskich Brzostowskim, podskarbim wielkim litewskim, i ich plenipotentowi Antoniemu Kuleszy, wicegerentowi winnickiemu, o wyręby lasów i wdzieranie się w grunty starostwa białocerkiewskiego przez ludzi kluczy torczyckiego i wołodarskiego
Sygnatura44-1-4 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 4)
Data5 lutego 1768, Winnica
Karty / skanyk. 57v (skan 0060, strona lewa) – k. 58 (skan 0060, strona prawa, górna połowa)
Językpl, łac.
Transkrypcja
k. 57v (skan 0060, strona lewa)
1Roku Tysiąc Siedmset Sześćdziesiąt Osmego
2Miesiąca Februarij Piątego Dnia
3Przed Urzędem y Aktami niniejszemi Grodzk. Winnick. y przede-
4mną Woyciechem Jagiełłowiczem pro tunc Namiesnikiem Bur-
5grabstwa Grodu Winnick. Comprns Pltr Ur. JmćPan Stanisław
6Bielski Nne et ex Speciali Commisso JW. JmćPana Jerzego
7Wandalina[?] z Koncyc Mniszka Generała Wielkopolskiego Bia-
8łocerkiewskiego etc. Stty, tudzież W. Szymona Ryłskiego[?] Stolnika Czer-
9wonogrodzk. Ekonoma Stwa Białocerkiewskiego y Ur. Burkata[?]
10Rotmistrza Ludzi nadwornych tegoż Stwa Jmieniem zapobie-
11gaiąc niewinney napaści y obiekcyom przez ktorych za-
12milczenie aby na potym iakowe nie wynikneły Pozory y
13pretexta do uzurpacyi gruntow sollenissime na JO. JW.
14JchMościom Panstwu Michałowi y Kazimierze z Ogińskich
15Brzostowskim Podskarbim Wielkim Wiel. X. Litt. Małż. tudzież
21WXL. uczyniwszy Donacyą na Dobra Klucz Torczycki
22W. Szymonowi Jacyniczowi Horodnemu[?] Słonimsk. nie wiedzieć
23pod iakim kolorem iaka Oblata tey że Donacyi Dnia 22.
249bris Jntromissya W. Jacynicza Dnia 4go Xbris Roku
251766 w Aktach niniejszych zapisane swiadczą, iednakże
26iakowemiś Mandatami niby o rozgraniczenie wydane-
27mi (ktore koniecznie pewnego y niewątpliwego potrzebuią
28Dziedzica) zastrzegaiąc się a bynaymniey nie uważaiąc na sta-
29rodawne Autentyczne Granice między Dobrami Stwa Bia-
30łocerkiewskiego a Dobrami Klucza Torczyckiego Wołodarskie-
31go y Jnnemi nastąpione oczewiście Duktow y Znakow
32granicznych ewinkuiące dotąd w nie przestępnym obrębie
33przez Ludzi Stwa Białocerkiewskiego sacro sancte zachowa-
34ne nie dosyć że WW. Possessorowie[?] y Poddanstwo Dobr Klucza
35Torczyckiego nie ktore Siedliska y Uroczyska od Wieku do
36Stwa Białocerkiewskiego odgraniczone y należące pretextuie
37uzurpować w Grunta y Lasy własne Białocerkiewskie in-
38truzyinie[?] wdzierać się przywłaszczać y też Lasy do Browa-
39row Maydanow y na inne potrzeby wycinać dopuścili
40iako o tym kwerymonie plena Acta loquuntur, ale też cudzym
41Dobrom Klucza Wołodarskiego w Stepach będącym wolnego
42wrębu prywatnie pozwoliwszy też podwody wraz z Gro-
43madamy Parchomowską y Michałowiecką w Possessyi W.
44Jacynicza Horodn. Słonimsk. zostaiącemi wraz złączywszy do
45kilkuset podwod wyprowadzaiącemi tumultuarie na własny
46Grunt y Dąbrowę bez żadney Dyskwizycyi do Stwa Białocer-
47kiewskiego ab Avo
k. 58 (skan 0060, strona prawa)
1et Avo należące y w aktualnym Spokoynym używaniu będą-
2ce czyli przez WW. Possessorow Klucza Torczyckiego, czyli przez
3Jnne Subordynowane osoby nasłać y też Lasy wniwecz wy-
4cinać, wywozić y pustoszyć Pola zaś y sianożęci gwałtownie
5bez żadney potrzeby szczegulnie zaś[?] przez racyą dalszego
6wdzierania się po oraniu dopuścili ktorego własnych La-
7sow Stwa Białocerkiewskiego nie tylko przez Ludzi Torczyc-
8kich podobno na korzyść przydanych; ale też postronnych
9Wołodarskich bez uwagi pustoszenia y Pol orania że
10tylko obiazdka Ludzi Białocerkiewskich skromnie y spo-
11koynie przy okazaniu Starodawney Granicy zakazywała
12tedy Ur. JmćPan Kulesza Vicegerent Grodzk. Winn. Pleni-
13potent JWW. Obżałowanych zważaiąc tak ciężką odpowiedź
14za tak wielką Dezolacyą Lasow y gwałtowne w cudze Grun-
15ta wdzieranie się unikaiąc Win Prawnych że wszystkie
16Ludzi Torczyckich y Wołodarskich gwałtowne y zmowne
17postępki Lasow Białocerkiewskich wycinanie, Pol pora-
18nie Ludzi pokładanie, bicie, Siedlisk przywłaszczenie y
19Jnne Wiolencye y uzurpacye niewinnie y niesłusznie
20na Ludzi Stwa Białocerkiewskiego retorquendo Protesta-
21cyą Swoią wyżey de Actu wyrażoną, nie należycie o-
22pisał, a tym Samym własne Grunta, Lasy y Uroczyska
23Stwa Białocerkiewskiego w iakowey[?] Czasowi[?] Wątpliwość
24podać usiłuie, o ktorą Cyrkumskrypcyą wdzieranie się
25w Grunta y Dezolacyą Lasow Tenże Comprns przychylaiąc
26się do Autentycznych Granic, y dawnieyszych Mani-
27festow tudzież ostrzegaiąc całości wyż wyrażonych Grun-
28tow powtorną solenną una cum remanifestatione zano-
29si protestacyą. Stanisław Bielski mp.
Objaśnienia i tłumaczenia
Odczyt Opusa (sesja 11 X 2026). W rękopisie numer marginalny „99” (omyłkowa numeracja od 1 II 1768; w opracowaniu akt 103). Mocodawca: w rękopisie „Jerzego Wandalina[?] z Koncyc[?] Mniszka Generała Wielkopolskiego Białocerkiewskiego etc. Stty” – zapewne Jerzy August Wandalin Mniszech; pierwsza litera drugiego imienia wygląda na „M” („Mandalina”), przydomek „z Koncyc” = z (Wielkich) Kończyc, gniazdo Mniszchów. Niepewne także: nazwisko ekonoma „Ryłskiego[?]” i rotmistrza „Burkata[?]”, „Horodnemu[?] Słonimsk.” (zapewne skrót urzędu – horodniczy słonimski; Szymon Jacynicz – por. 44-1-3 akty 173–177, 396–399), „Possessorowie[?]”, „intruzyinie[?]” (intruzyjnie), „Obiezdżce[?]” w nagłówku (objazdki?), „w iakowey[?] Czasowi[?] Wątpliwość”. Daty: oblata donacji 22 XI, intromisja Jacynicza 4 XII 1766; protestacja Kuleszy (odpowiedź na którą stanowi akt) – 4 XII 1767.
Tłumaczenia łaciny: comparens personaliter nomine et ex speciali commisso – stawiwszy się osobiście imieniem i ze szczególnego zlecenia; sollenissime – najuroczyściej; sacro sancte – święcie, nienaruszalnie; plena acta loquuntur – pełne akta mówią (świadczą); tumultuarie – tłumnie, burzliwie; ab avo et atavo – od dziada i pradziada; retorquendo – obracając (zarzut) przeciw; de actu – w akcie, aktem; una cum remanifestatione – wraz z ponowną manifestacją.
Streszczenie
5lutego 1768 przed Wojciechem Jagiełłowiczem, ówczesnym namiestnikiem burgrabstwa winnickiego, Stanisław Bielski, imieniem Jerzego Wandalina[?] Mniszcha, generała wielkopolskiego, starosty białocerkiewskiego, oraz Szymona Ryłskiego[?], stolnika czerwonogrodzkiego, ekonoma starostwa białocerkiewskiego, i Burkata[?], rotmistrza ludzi nadwornych starostwa, zaprotestował przeciw Michałowi i Kazimierze z Ogińskich Brzostowskim, podskarbim wielkim litewskim, oraz ich plenipotentowi Antoniemu Kuleszy, wicegerentowi grodzkiemu winnickiemu, i zareprotestował na protestację Kuleszy z 4 grudnia 1767. Brzostowscy, oddawszy klucz torczycki w donacji Szymonowi Jacyniczowi (oblata 22 XI, intromisja 4 XII 1766), zasłaniając się mandatami o rozgraniczenie i lekceważąc starodawne granice między starostwem białocerkiewskim a kluczami torczyckim i wołodarskim, pozwolili posesorom i poddanym torczyckim przywłaszczać siedliska i uroczyska białocerkiewskie, wycinać lasy na browary i majdany, a ludziom z klucza wołodarskiego – wraz z gromadami parchomowską i michałowiecką (w posesji Jacynicza), łącznie do kilkuset podwód – wywozić drzewo z dąbrowy białocerkiewskiej, pustoszyć pola i sianożęci. Kiedy objazdka białocerkiewska spokojnie zakazywała tego, wskazując dawną granicę, Kulesza, chcąc uniknąć odpowiedzialności, w swej protestacji fałszywie obrócił zarzuty wyrębów, zaorywania pól, bicia ludzi i zaboru siedlisk przeciw ludziom starostwa i usiłował podać w wątpliwość własne grunty starostwa. Komparent, opierając się na autentycznych granicach i dawniejszych manifestach, ponowił protestację; podpisał się.
Akt nr 104
Manifestacja Ignacego Godziemby Dąbskiego, skarbnikowicza krakowskiego, zastawnego posesora części wsi Torków[?], przeciw Józefowi Wileńskiemu o pogróżki i pobicie na plebanii (Kopijówka[?]) w święto Matki Boskiej Gromnicznej, z relacją woźnego Błażeja Leniowskiego o obdukcji
Sygnatura44-1-4 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 4)
Data5 lutego 1768, Winnica (zajście 2 lutego 1768)
38pane na W. Affektancie Kark zbity spuchły na ręce pra-
39wey palec wielki y średni Spuchły y obrażony, kto-
40re to razy y podarcie Sukni mienił bydź poniosłe od
41Ur. Wileńskiego. w czym on Woźny Szlachtą Sobie przy-
42tomną oświadczywszy się prawdziwey obdukcyi y wizyi
43uczynił y zeznał Rellą. J. Godziemba Dąbski. Woźny nie u-
44mieiący pisać znak Krzyża kładnie Błażey Leniowski. +
Objaśnienia i tłumaczenia
Odczyt Opusa (sesja 11 X 2026). W rękopisie numer marginalny „100”, przed nim skreślone „20” (omyłkowa numeracja od 1 II 1768; w opracowaniu akt 104). Wieś zastawna – „Torko-[w]a[?]” (początek wiersza zalany plamą; zapewne Torków, wieś sąsiadująca z Zabokrzyczem – por. 44-1-3 akt 355a). Kościół, do którego udał się komparent – „Kopijowki[?]” (Kopijówka?). Niepewne także: „z Capkami[?] do Zębow” (sens: rzucał się z pięściami do zębów), „uderzyć[?]”, „Pytay[?]”, „rostu-rasz[?]”, „uszczypliwemi[?]” (w rękopisie skrót „usztwemi”), „odrzwiki[?]” (odrzwia), nazwisko świadka „Zmikowskiego[?]”, opis szat „w Kirei Rzdau[?] Ceny rozdarty Vilis[?] poszarpane” (zapewne: kireja wysokiej ceny rozdarta, pętlice poszarpane), „rutyczki[?]” (guziczki?), „Franciszkiey Sukna” (sukno francuskie). Święto Matki Boskiej Gromnicznej – 2 lutego 1768.
Tłumaczenia łaciny: et his verbis movit – i tymi słowami odezwał się; manifestans – manifestujący; horendissime – najstraszliwiej; ludibria – zniewagi, pośmiewisko; comparentis – komparenta; annuendo affectationi – przychylając się do żądania; affectans – żądający (wizji); cum obductione – z obdukcją.
Streszczenie
5lutego 1768 przed Wojciechem Jagiełłowiczem, ówczesnym namiestnikiem burgrabstwa winnickiego, Ignacy Godziemba Dąbski, skarbnikowicz krakowski, zastawny posesor części wsi Torków[?], zamanifestował się przeciw Józefowi Wileńskiemu. Wileński bez żadnej słusznej pretensji kilkakrotnie napadał na dworek komparenta, znieważał go, groził, że wyprowadzi go z dworku i obije kijami („pytaj się wielu, że ja szlachcie kijami dawałem i przepadło, i tobie dam, to przepadnie”), tak że Dąbski musiał się ukrywać. Gdy w święto Matki Boskiej Gromnicznej komparent po nabożeństwie w kościele w Kopijówce[?] poszedł w interesie do księdza kanonika na plebanię, zastał tam Wileńskiego, który – nie zważając na osobę duchowną – zelżył go, kazał swoim ludziom szarpać i zdzierać z niego kireję, na dziedzińcu probostwa jego chłopi zdzierali z niego kireję, odrywali szablę, zbrukali suknie i zabrali nową kapuzę; Wileński bił leżącego, a gdy ten uciekał na plebanię, w sieni uderzał go głową o odrzwia, bił pięścią w kark i w nos do krwi i targał za włosy; nadal grozi. Woźny generalny Błażej Leniowski w obecności szlachty Antoniego Pawłowskiego i Jana Zmikowskiego[?] oraz wielu obecnych w kancelarii obejrzał rozdartą i poszarpaną kireję, bekieszki ze złotem i perłami z oderwanymi ozdobami, zbrukane futro oraz spuchnięty kark i obrażone palce prawej ręki komparenta. Podpisał Dąbski; woźny, niepiśmienny, postawił krzyż.
Akt nr 105
Relacja woźnego Jana Szczyńskiego[?] o doręczeniu pozwów ziemskich kamienieckich (do Silnicy[?] i Rohuzy[?]) z powództwa Marcina Ruszkowskiego przeciw stryjecznym braciom Szymonowi, Franciszkowi i Janowi Ruszkowskim o podział spadku po Stanisławie Ruszkowskim
Sygnatura44-1-4 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 4)
Data5 lutego 1768, Winnica (doręczenie 3–4 lutego 1768; pozew wydany w Kamieńcu w poniedziałek po święcie Niepokalanego Poczęcia NMP)
46cudum, ac aliarum rerum Scorsivo[?] Rgro specificato proprio Corpo-
47rali Juramento non obstante taxa vestra si quid interceperint Sol-
48vendum injungi et ad massam Substantiae adnecti onera
49Dni Jpse Ruszkowski propria per se Acto evitando Jnvo-
k. 59v (skan 0062, strona lewa, góra)
1lutionem Juris ac importunas molestias Creditorum de-
2portata ex portione ac Substantia tua una cum provisio-
3nibus modernis Actori solvenda decerni ratione vero sui Acto
4in Bonis Krynicany[?] et Wrobłowce inequitationis Acto Con-
5cussionis[?] Violentiarum attentationis paenis condignis puniri ac Con-
6traque[?] Causae Exigentia Status Decerni et Sententiam
7Sus[?] pariter Terminum attentaturi et Judicialiter respon-
8suri. Datum Camenecii Podoliae Feria 2da post Festum Jmmaculatae
9Conceptionis B. V. M. proxima Anno Domini Millesimo
10Septingentesimo Sexagesimo Octavo. de quo Generosus Ejusdem
11Mobilis[?] Rellnis Mobilis quod Supra Crucem S. posuit Jan Szczyński[?] +
Objaśnienia i tłumaczenia
Odczyt Opusa (sesja 11 X 2026). W rękopisie numer marginalny „101”, przed nim skreślone „21” (omyłkowa numeracja od 1 II 1768; w opracowaniu akt 105). Nazwisko stron „Ruszkowski” – litera R z zawijasem (podobna do K); por. Ruszkowscy w aktach 46, 59, 78 (Zabokrzycze). Łaciński tekst pozwu przepisany przez pisarza grodzkiego niestarannie, z licznymi skrótami i zapewne zniekształceniami – przepis miejscami orientacyjny. Niepewne m.in.: nazwisko woźnego „Szczyński[?]” (początek nazwiska nieczytelny), wieś „Sielnicy[?]” i „w Rohuzie[?]” (Rohoźna? Rohozie?), „Ubach[?]” (obu?), „de Quasi[?] scripta”, „positionemque[?]”, „Delti[?]”, matka powoda „Ludovica Weyrowna[?]”, „Rosniackie[?]”, „adcitant[?]”, „sub dote[?]”, „Argenteriae[?] Cenis[?]”, „Equiraturae[?]”, „ponduum[?]”, „adgeneralis[?] mobilis Cundi[?] dolior., trinor.[?]”, „instantaneè[?]”, „Scorsivo[?] Rgro” (osobnym rejestrem), dobra „Krynicany[?] et Wrobłowce”, „Concussionis[?]”, „Sus[?]”, „Mobilis[?] Rellnis Mobilis” (zapewne zniekształcone „nobilis relationis”). Data wydania pozwu w rękopisie „1768”, lecz pozew doręczono 3 II 1768 – zapewne omyłka za 1767 (poniedziałek po 8 XII 1767 = 14 XII 1767).
Tłumaczenia łaciny (orientacyjne): in vim suae verae ac fidelis relationis palam publice libere recognovit – mocą swej prawdziwej i wiernej relacji jawnie, publicznie i dobrowolnie zeznał; de tenore tali – tej treści; Stanislaus Augustus Dei gratia rex Poloniae… – Stanisław August z łaski Bożej król Polski, wielki książę litewski, ruski, pruski, mazowiecki, żmudzki, kijowski, wołyński, podolski, podlaski, smoleński, siewierski, czernihowski; Vobis generosis Simoni, Francisco et Ioanni Ruszkowskim fratribus inter vos germanis, patruelibus… mandamus ut in terminis districtibus Camenecensibus palatinatus Podoliae… comparatis – Wam, urodzonym Szymonowi, Franciszkowi i Janowi Ruszkowskim, braciom rodzonym między sobą, a stryjecznym (powoda)… nakazujemy, abyście stanęli na rokach kamienieckich województwa podolskiego (sądzonych w Kamieńcu według prawa pospolitego, najbliższych po niniejszym pozwie i jego położeniu); ad instantiam generosi Martini Ruszkowski, olim generosi Stanislai Ruszkowski cum olim generosa Ludovica Weyrowna procreati filii, tum generosi Simonis Ruszkowski fratris germani natu minoris, actoris – na żądanie urodzonego Marcina Ruszkowskiego, syna zmarłego Stanisława Ruszkowskiego i zmarłej Ludwiki Weyrówny[?], a także (w imieniu) urodzonego Szymona Ruszkowskiego, rodzonego brata młodszego, powoda; ad videndum et audiendum… non obstantibus quibusvis transactionibus, signanter complanatione anni 1749 – abyście widzieli i słyszeli… mimo jakichkolwiek ugód, zwłaszcza komplanacji z 1749 r. (zawartej z pokrzywdzeniem prawa natury, z pominięciem niektórych sum i nieprawnej); ad comportationem documentorum, substantiam olim generosi Stanislai Ruszkowski… vestium, argenteriae, cupri, stanni, boum, vaccarum, equorum, equiraturae, pecorum, apum… per vos apprehensae… vos compelli – (że będziecie) zmuszeni do zniesienia dokumentów i całej ruchomej substancji po zmarłym Stanisławie Ruszkowskim (szat, srebra, miedzi, cyny, wołów, krów, koni, stada, bydła, pszczół, beczek itd.), przez was zagarniętej; ex quibus comportatis constitutaque massa substantiae ac liquidatis oneribus… reliquam substantiam inter actorem et generosum Simonem Ruszkowski exdividendam declarari, portionem generosi Simonis Ruszkowski uti impotis mentis sub dispositionem actoris heredis demandari – aby po zniesieniu i utworzeniu masy spadkowej oraz spłacie długów resztę uznano za podlegającą podziałowi między powoda a Szymona Ruszkowskiego, a część Szymona, jako niepoczytalnego (niezdrowego na umyśle), oddano pod zarząd powoda jako dziedzica; valorem interceptorum… proprio corporali iuramento… solvendum iniungi – aby nakazano zapłacić wartość zabranych koni, stada, bydła i innych rzeczy, wyszczególnionych w osobnym rejestrze, na podstawie przysięgi powoda; evitando involutionem iuris ac importunas molestias creditorum – dla uniknięcia zawikłania prawnego i natarczywości wierzycieli; ratione vero… in bonis Krynicany et Wrobłowce inequitationis… violentiarum attentationis poenis condignis puniri – zaś z powodu najazdu na dobra Krynicany[?] i Wróblowce oraz gwałtów – aby ukarano was odpowiednimi karami; iudicialiter responsuri – mający sądownie odpowiadać; datum Camenecii Podoliae feria secunda post festum Immaculatae Conceptionis B. V. M. proxima – dan w Kamieńcu Podolskim w najbliższy poniedziałek po święcie Niepokalanego Poczęcia NMP.
Streszczenie
5lutego 1768 przed Wojciechem Jagiełłowiczem, ówczesnym namiestnikiem burgrabstwa winnickiego, woźny generalny województwa bracławskiego Jan Szczyński[?] zeznał, że 3 lutego 1768 doręczył pierwszy z dwóch pozwów ziemskich województwa podolskiego (na pergaminie) w dobrach Sielnica[?], a drugi 4 lutego w Rohoznie[?], kładąc je na stołach w obu dworach i ogłaszając treść. Przytoczony pozew króla Stanisława Augusta wzywa braci rodzonych Szymona, Franciszka i Jana Ruszkowskich na roki ziemskie kamienieckie z powództwa ich stryjecznego brata Marcina Ruszkowskiego (syna zmarłego Stanisława i Ludwiki Weyrówny[?]), działającego także za swego młodszego brata Szymona, niezdrowego na umyśle. Powód – mimo komplanacji z 1749 r., zawartej z pokrzywdzeniem i z pominięciem niektórych sum – żąda zniesienia dokumentów i całego ruchomego spadku po Stanisławie Ruszkowskim (szaty, srebro, miedź, cyna, woły, krowy, konie, stado, bydło, pszczoły itd.), zagarniętego przez pozwanych, utworzenia masy spadkowej, spłaty długów i podziału reszty między siebie i brata Szymona (którego część ma przejść pod jego zarząd), zwrotu wartości zabranych rzeczy według osobnego rejestru i przysięgi powoda oraz ukarania pozwanych za najazd i gwałty w dobrach Krynicany[?] i Wróblowce. Pozew wydano w Kamieńcu w poniedziałek po święcie Niepokalanego Poczęcia NMP (w rękopisie rok 1768 – zapewne 1767). Woźny postawił krzyż.
Akt nr 106
Manifestacja i remanifestacja Antoniego Przyszyńskiego, łowczego trembowelskiego, swoim i żony Joanny z Witosławskich imieniem, dziedziców Deszkowiec, przeciw Marcinowi Dydyńskiemu, kasztelanowi lubaczewskiemu, i jego plenipotentowi Antoniemu Kaniegowskiemu[?], skarbnikowi rohatyńskiemu, o zniesławiającą manifestację i jednostronne sporządzenie mapy granicznej Deszkowiec
Sygnatura44-1-4 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 4)
Data5 lutego 1768, Winnica
Karty / skanyk. 59v (skan 0062, strona lewa, od ok. 1/5 wysokości) – k. 60 (skan 0062, strona prawa, ok. 3/4 strony)
Językpl, łac.
Transkrypcja
k. 59v (skan 0062, strona lewa)
1Roku Tysiąc Siedmset Sześćdziesiąt Osmego
2Miesiąca Februarij Piątego Dnia
3Przed Urzędem y Aktami niniejszemi Grodzk. Winnick. y przedemną
4Woyciechem Jagiełłowiczem pro tunc Namiesnikiem Borgrab-
5stwa Grodu Winnick. Comprns Pltèr W. JmćPan Antoni Przyszyn-
6ski Łowczy Trembowelski Swym y W. Joanny z Witosławskich
22Kasztelana Wielmo Komparentom nie pilność y nie attentowa-
23nie Aktu Geometrycznego w Samey Osnowie upadłego zadaie,
24y ostrością piora dotyka znaczność y wielość wydatkow u-
25tratę y uszczerbek JW. Kasztelana oświadcza y tych zyskowa-
26nia Sposoby na Wielmo Remanifestantach wynayduie. Więc
27Wiel. Comparens Swym y W. Małżonki Swoiey Jmieniem
28czyniący ostrzegaiąc całości Substancyi Fortuny, tudzież
29Honor Swoy y Sławę niezmazaną ocalaiąc nie znayduiąc się
30w przewinieniu przestępstwa Prawa y Dekretow, zapobiegaiąc
31wytężonemu w potomkach[?] zaciemnionych[?] Substancyi Swey y
32Domu Witosławskich ku upadkowi nachylenia chcąc Prawa
33Spadkowe y nabyte w nienaruszony zachować ważności, o
34uraźliwe opisanie y nie należyte konwulsye Dekretow za-
35rzuty nigdy nie dowiedzione, tudzież o prywatne bez obecno-
36ści Stron y Jch umocowanych po upadłym Terminie przez
37Wielmo Geometrę Mappy udziałanie manifestuie się y przeciw-
38ko Wielmu Kaniegowskiemu manifest przez Siebie Wiel.
39Komparentow w Roku Tysiąc Siedmset Sześćdziesiąt Siodmego
40Dnia Dwonastego Octobris w Grodzie Winnickim opisa-
41nym remanifestuie się. A. Przyszyński mp.
Objaśnienia i tłumaczenia
Odczyt Opusa (sesja 11 X 2026). W rękopisie numer marginalny „102”, przed nim skreślone „22” (omyłkowa numeracja od 1 II 1768; w opracowaniu akt 106). Dobra sporne: „Deszkowiec[?]” / „Deszkowce” (w dopełniaczu „Deszkowiec”, w miejscowniku „w Dobrach Deszkowcach”) – lokalizacja nieustalona; dziedzictwo po Witosławskich. Plenipotent Dydyńskiego „Kaniegowski[?]” (formy: „Kaniegowskiemu”, „Kaniegowski”; w pierwszym wystąpieniu wygląda na „Kanijowskiemu”), sekretarz kasztelana „Starobrzański[?]”, geometra „Niedźwiedzki[?]/Niedźwiecki[?] Pod.[?] Mścisławski” (zapewne podczaszyc lub podstoli mścisławski). Niepewne także: „przeczyskow[?]”, „okrzyka[?]”, „słodzą[?]”, „w potomkach[?] zaciemnionych[?]”. Poprzednia manifestacja Przyszyńskich przeciw Kaniegowskiemu – 12 X 1767 w grodzie winnickim (przywołana w akcie). Notka pionowa „Legi cum Copia…” – jak przy akcie 102 (por. tam).
Tłumaczenia łaciny: ex lumbis Witoslavianis tam gradu successionis quam et quaesito – z krwi (lędźwi) Witosławskich, zarówno drogą sukcesji, jak i nabycia; pro legali – jako prawny; comparentes – komparenci; Ł. T. Małż. – łowczych trembowelskich małżonków; K. L. – kasztelanowi lubaczewskiemu.
Streszczenie
5lutego 1768 przed Wojciechem Jagiełłowiczem, ówczesnym namiestnikiem burgrabstwa winnickiego, Antoni Przyszyński, łowczy trembowelski, swoim i żony Joanny z Witosławskich imieniem, dziedzice dóbr Deszkowce i innych (po Witosławskich), zamanifestował i zaremanifestował się przeciw Marcinowi Dydyńskiemu, kasztelanowi lubaczewskiemu, i jego plenipotentowi Antoniemu Kaniegowskiemu[?], skarbnikowi rohatyńskiemu. Kasztelan z niechęci polecił plenipotentowi oczernić ich w manifestacji: mieszając różne sprawy i osoby, zarzucił komparentom przestępstwo i niewykonanie wyroków, ich prawne skargi nazwał zuchwałym łamaniem dekretów, obwinił ich o swoje wydatki i zwłoki w terminach. Tymczasem Przyszyńscy zawsze dążyli do zgody: po upadłych terminach, mając akt kondescensji, na wyznaczony termin sprowadzili jako swego umocowanego geometrę Niedźwieckiego[?], który przybył do Deszkowiec z należnością za fatygę dla geometry kasztelana, lecz – czekawszy trzy dni po terminie i nie zastawszy geometry ani zawiadomienia – odjechał. Po jego wyjeździe Kaniegowski i sekretarz kasztelana Starobrzański[?] blisko dwa tygodnie po terminie, bez zawiadomienia stron, prywatnie kazali geometrze narysować mapę i ograniczyć Deszkowce z przekroczeniem granic, a następnie przypisali komparentom zaniedbanie. Komparent w obronie majątku, honoru i praw spadkowych domu Witosławskich manifestuje się o zniesławienie i jednostronne sporządzenie mapy oraz remanifestuje przeciw Kaniegowskiemu, podtrzymując swój manifest z 12 października 1767; podpisał się.
Akt nr 107
Manifestacja Stanisława Bielskiego imieniem Franciszka Salezego Potockiego, wojewody kijowskiego, dziedzica klucza brahiłowskiego, i Franciszka Koryatowicza Kurcewicza, cześnika żytomierskiego, ekonoma brahiłowskiego, przeciw ks. Kasprowi Lubomirskiemu, wojewodzicowi krakowskiemu, i jego urzędnikom o szkody wyrządzone przez tabor podwód pod Potokiem i fałszywy pozew do Komisji Skarbu
Sygnatura44-1-4 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 4)
Data5 lutego 1768, Winnica
Karty / skanyk. 60 (skan 0062, strona prawa, dół) – k. 60v (skan 0063, strona lewa, górna połowa)
Językpl, łac.
Transkrypcja
k. 60 (skan 0062, strona prawa, dół)
1Roku Tysiąc Siedmset Sześćdziesiąt osmego
2Miesiąca Februarij Piątego Dnia
3Przed Urzędem y Aktami niniejszemi Grodzk. Winnick. y przedemną
4Woyciechem Jagiełłowiczem pro tunc Namiesnikiem Borgrab-
5stwa Grodu Winnick. comprns Pltèr Ur. JmćPan Stanisław
6[B]ielski nomine et ex Speciali Commisso JW. JmćPana
7Franciszka Salezego na Złotym Potoku Potockiego Woie-
8wody Generała Ziem Kijowskich Dobr Klucza Brahyłow-
9skiego Dziedzica y Wiel. Franciszka Koryatowicza Kurcewicza
14skiego naczynili y na rekwizycyą tychże Poddanych żadney
15Satysfakcyi ani bonifikacyi nie uczyniwszy przez Miasto
16Brahyłow przechodzili gdzie Wiel. Kurcewicz powziowszy
17wiadomość o Szkodach Ludziom JW. Comptis Pryncypała po-
18czynionych za uskarżeniem się tychże do Przystawy podwod
19pomienionych posłał z perswazyą aby nadgrodę zapopasio-
20ne Zboża uczynił o co urażony tenże Przystawa wprzod zdys-
21gustowawszy Comptis JW. y W. Pryncypałow Żyda[?] z podwody[?]
22iedney przez złość zrzucił a ztąd uformowawszy Sobie na-
23pasną do JW. Comptis Pryncypała pretensyą z powiększy[?]
24iakowyściś[?] nie należytey awy[?] znać do JOX. Jmci obwinio-
25nego Pana Swego doniosł a JOX. Jmć Obżałowany y Jego
26Gubernatorowie na fałszywe doniesienie w napaśney Spra-
27wie czyli[?] o grabież zamostową niby popełnioną do Prze-
28swietney Kommissyi Warszaw. nie należycie zapozwawszy w
29Jnwokacyą Prawną niesłusznie wciągnoł, a zatym tenże Ur.
30Comparens nomine quo Supra na JchMciow tymże wyż wyra-
31żonym JchMciow powtornie manifestuie się. S. Bielski mpp.
Objaśnienia i tłumaczenia
Odczyt Opusa (sesja 11 X 2026). W rękopisie numer marginalny „103”, przed nim skreślone „23” (omyłkowa numeracja od 1 II 1768; w opracowaniu akt 107). Pierwsza litera nazwiska komparenta zalana plamą – „[B]ielski” wg podpisu „S. Bielski mpp.” (ten sam plenipotent co w akcie 103). W nagłówku marginalnym „Wk.” przy Potockim = wojewodzie kijowskiemu, przy Lubomirskim = wojewodzicowi krakowskiemu; końcowe „o Owce[?]” – odczyt niepewny. Niepewne także: „Obrato[?]” (zapewne zniekształcone określenie – może „obrotem”), „Żyda[?] z podwody[?] iedney” (możliwe też „Żyta z podwod”), „z powiększy[?] iakowyściś[?] nie należytey awy[?] znać” (fragment zepsuty przez pisarza), „czyli[?]”. „Grabież zamostowa” – zapewne pobranie (zajęcie) za myto mostowe w Brahiłowie (por. akt 29 – spór Lubomirski vs Potocki o mostowe w Brahiłowie przed Komisją Skarbu).
Tłumaczenia łaciny: nomine et ex speciali commisso – imieniem i ze szczególnego zlecenia; comparentis principalis – mocodawcy komparenta; nomine quo supra – imieniem jak wyżej; invocatio – wezwanie (pozew) przed sąd.
Streszczenie
5lutego 1768 przed Wojciechem Jagiełłowiczem, ówczesnym namiestnikiem burgrabstwa winnickiego, Stanisław Bielski, imieniem Franciszka Salezego Potockiego, wojewody kijowskiego, dziedzica klucza brahiłowskiego, oraz Franciszka Koryatowicza Kurcewicza, cześnika żytomierskiego, ekonoma tegoż klucza, zamanifestował się – gdy tylko dowiedział się o pozwie wydanym na nich przed Komisję Skarbu w Warszawie – przeciw ks. Kasprowi Lubomirskiemu, wojewodzicowi krakowskiemu, oraz jego ekonomowi Gabrielowi Chmielowskiemu i gubernatorowi ostropolskiemu Michałowi Łozickiemu. Około trzystu podwód Lubomirskiego, przechodząc przez grunty klucza brahiłowskiego, stało cztery dni pod wsią Potok, czekając na resztę taboru, i mnóstwem koni wypasało zboża, wyrządzając poddanym znaczne szkody, za które nie dali żadnego zadośćuczynienia. Gdy przechodzili przez Brahiłów, Kurcewicz na skargę poddanych posłał do przystawy podwód z prośbą o wynagrodzenie zboża; przystawa, urażony, w złości zrzucił z jednej podwody Żyda[?] i z tego uczynił pretensję do mocodawcy, donosząc swemu panu; Lubomirski i jego gubernatorowie na podstawie fałszywego doniesienia niesłusznie pozwali Potockiego przed Komisję Skarbu o rzekomą „grabież zamostową”. Komparent ponowił manifestację; podpisał się.
Akt nr 108
Protestacja Jana Flaszyńskiego[?] imieniem Franciszka i Ludwiki z Dönhoffów Ledóchowskich, starostów włodzimierskich, dziedziców klucza tetyjowskiego, przeciw Stanisławowi Worcellowi, sędziemu ziemskiemu halickiemu, dziedzicowi Bałabanówki, jego gubernatorowi Matkowskiemu, Kozakom łukaszowieckim i bałabanowskim o wyręby lasów tetyjowskich i pobicie poddanych, z relacją woźnego Andrzeja Przegorzeńskiego[?] o wizji lasu
Sygnatura44-1-4 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 4)
Data5 lutego 1768, Winnica (zajścia od 24 XII 1767 do lutego 1768)
Karty / skanyk. 60v (skan 0063, strona lewa, dół) – k. 61 (skan 0063, strona prawa) – k. 61v (skan 0064, strona lewa, ok. 3/4 strony)
Językpl, łac.
Transkrypcja
k. 60v (skan 0063, strona lewa, dół)
1Roku Tysiąc, Siedmset, Sześćdziesiąt, Osmego.
2Miesiąca Februarij, Piątego Dnia.
3Przed Urzędem y Aktami niniejszemi Grodzk. Winn. y przedem-
4ną Woyciechem Jagiełłowiczem pro tunc Namiesnikiem Bor-
5grabstwa Grodu Winn. Comprns Pltèr Ur. JmćPan Jan Fla-
6szyński[?] Jmieniem y z wyraźney Woli JW. Franciszka y
7Ludwiki z Denhoffow Ledochowskich Stów Włodzimirskich
8Dobr Klucza Tetyiowskiego z przyległościami Dziedziców Małż.
9solennie naprzeciwko W. Stanisławowi Worcellowi Sędziemu Ziem-
10skiemu Halickiemu Dobr Bałabanowki z przyległościami
11Dziedzicowi Panu Ur. iakiegokolwiek Jmienia Matkowskie-
9musiwszy Ur. Gubernator Matkowski bić kazał, tych nie win-
10nie bito. Dnia Osmnastego Lutego Roku tegoż wyż wyraże-
11ni Kozacy z kommendą Swoią y Podwodami z całey Włości
12Łukaszowieckiey spędzonemi w Lasy Dembowe Tetyiowskie za-
13iachawszy podobnymże Sposobem, Drzewa wycinali, a wycięte do
14Łukaszowki zaprowadzili, oprocz tego Ur. Wasylkowski Pułko-
15wnik Semena y Mykołę Parobkow Hrzedarskich[?] Stefana Cham-
16skiego[?] y Harasyma Poddanego Stadnickiego z Drwami w Le-
17sie Tetyiowskim rąbanemi na dobrowolney Drodze zastąpiw-
18szy do Łukaszowki zaprowadził y tam Drwa pozrzucać
19kazał przez co Lasy do szczętu zruynować y w Pola obrocić
20zamyślaią, Poddanych Klucza Tetyiowskiego przez rożne
21uciemiężenia, bicia kaleczenia rozpędzić usiłuią, z goła
22Dobra JWW. Pryncypałow do szczętu spustoszyć rożnemi wy-
23nalazkami pretenduią. Więc niniejszy Manifestans, widząc
24nieznośne Krzywdy JWW. Pryncypałow Swoich Lasow spu-
25stoszenie y zruynowanie y Jnne przykrości czynione naprzeciwko
26wyż wyrażonym strata quam Sollenissime protestatur.
27Et in verificationem praemissorum tenże Comparens stawił przedem-
28ną Woźnego Generała Opatrz. Andrzeja Przegorzeńskiego[?], ktory
29z przytomną Sobie Szlachtą Ur. JchMć PP. Janem Sosnowskim
30y Franciszkiem Domaradzkim ziezdżał w Lasy Tetyiowskie
31gdzie od Figury Stadnickiey za Jarem od Uharowych[?] Lachow
32ciągnących się na kilka Tysięcy Dembow swieżo ściętych y
33na tym mieyscu same tylko Pięńki widział y oglądał, kto-
34re to Dęby przez Ludzi Łukaszowieckich Chmielowieckich y Jn-
35nych Wsiow do Łukaszowki należących mienił bydź wycię-
36te y do Dobr Łukaszowki zaprowadzone w czym tęż Szlach-
37tą oświadczywszy się przedemną Urzędem prawdziwey wi-
38zyi Swoiey zeznał Rellą. Prosząc tak Comparens protestacyi,
39iako y Woźny Wizyi Rellą do Akt oprzyięcia co y otrzymali.
40Comprns Jan Flaszyński[?] mpp. Woźny nie umieiący pisać
41Krzyż S. kładnie Andrzey Przegorzeński[?] +
Objaśnienia i tłumaczenia
Odczyt Opusa (sesja 11 X 2026). W rękopisie numer marginalny „104”, przed nim skreślone „24” (omyłkowa numeracja od 1 II 1768; w opracowaniu akt 108). Komparent „Jan Fla-szyński[?]” (podpis „Jan Flaszyński mpp”) – zapewne ten sam plenipotent Ledóchowskich, którego w akcie 32 odczytano „Hłaszyński[?]”. W nagłówku: S. W. = starostów włodzimierskich; S. Z. H. = sędziemu ziemskiemu halickiemu (Worcell – por. akty 89–90, areszty na rzecz Worcella). Data „Dnia Osmnastego Lutego Roku tegoż” – wyraźna, lecz późniejsza niż data wpisu (5 II 1768); zapewne omyłka pisarza (może 18 stycznia). Datę „24. Xbris” roku przeszłego odczytano jako 24 grudnia 1767 (litera X niewyraźna). Niepewne m.in.: „Wołockiemu[?]”, „Ketbasynemu[?]/Kietbasyn[?]” (syn Kiełbasy?), „do Sześciu Sta[?] z Sto podwodami” (liczba niejasna), „Uharowskich[?]/Uharowych[?] Lachow” (nazwa miejscowa), „zapańszczyznę[?]”, „Prociuko[?]”, „Zajarny[?] z Jachowiny[?]”, „Łobodzianik[?]”, „z Hołakim[?] Kyryłkiem”, „mianem[?]”, „Tokitimnik[?]”, „Oporniczość[?]”, „Czmyrowego[?]”, „Sołtnego[?]”, „Zawalnego[?]”, „Pilipczuka[?]”, „Pryjcza[?]”, „Rabokoniukow[?]”, „z Babich Łoz[?] z pod wysokiego” (uroczyska), „Hrzedarskich[?]”, „Chamskiego[?]”, nazwisko woźnego „Przegorzeński[?]”. Wieś „Wysokie” („pode Wsią Wysokim”) – może uroczysko.
Tłumaczenia łaciny: manifestantis – manifestującego; quam sollenissime protestatur – jak najuroczyściej protestuje; et in verificationem praemissorum – a na potwierdzenie powyższego.
Streszczenie
5lutego 1768 przed Wojciechem Jagiełłowiczem, ówczesnym namiestnikiem burgrabstwa winnickiego, Jan Flaszyński[?], imieniem Franciszka i Ludwiki z Dönhoffów Ledóchowskich, starostów włodzimierskich, dziedziców klucza tetyjowskiego, zaprotestował przeciw Stanisławowi Worcellowi, sędziemu ziemskiemu halickiemu, dziedzicowi Bałabanówki, jego gubernatorowi łukaszowieckiemu Matkowskiemu, sługom Ignacemu Wołockiemu[?] i Stepanowi Brzośniowskiemu, pułkownikowi Wasilkowskiemu, atamanowi Łukowi Jakowence, asauli Kiełbasynowi[?] oraz zbrojnym Kozakom łukaszowieckim i bałabanowskim. Mimo umowy (opisu) między stronami o powstrzymaniu się od wyrębów do czasu rozsądzenia granic, ludzie Worcella 24 grudnia 1767 i wielokrotnie w styczniu (1, 22, 24, 28, 29) i lutym 1768 najeżdżali z setkami podwód lasy tetyjowskie (m.in. od Figury Stadnickiej za jarem) i wycinali dęby – ponad dwa tysiące – zwożąc je do Łukaszówki; zastępowali na drodze poddanych z Justkowiec wiozących drwa z własnego lasu, kazali zrzucać drwa i okrutnie ich bili; pułkownik Wasilkowski zabrał też drwa poddanym Stadnickiego. Komparent zarzuca im zamiar zrujnowania lasów, obrócenia ich w pola i rozpędzenia poddanych klucza tetyjowskiego. Woźny generalny Andrzej Przegorzeński[?] ze szlachtą Janem Sosnowskim i Franciszkiem Domaradzkim oglądał w lasach tetyjowskich pnie kilku tysięcy świeżo ściętych dębów, wyciętych – jak mu wskazano – przez ludzi z Łukaszówki, Chmielowiec i innych wsi. Podpisał Flaszyński[?]; woźny, niepiśmienny, postawił krzyż.
Akt nr 109
Manifestacja Marcina Łaszkowskiego imieniem Stanisława Woyny Orańskiego, stolnika czernihowskiego, dziedzica klucza oratowskiego, przeciw Stanisławowi Worcellowi, sędziemu ziemskiemu halickiemu, posesorowi klucza bałabanowskiego, jego komisarzowi Brzośniowskiemu, gubernatorowi Wołoczkiemu[?] Dotrzańskiemu[?], atamanom i Kozakom o wyręby lasów oratowskich, z relacją woźnego Błażeja Taszyckiego o wizji
Sygnatura44-1-4 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 4)
Data8 lutego 1768, Winnica (wizja 4 lutego 1768)
Karty / skanyk. 61v (skan 0064, strona lewa, dół) – k. 62 (skan 0064, strona prawa, ok. 2/3 strony)
Językpl, łac.
Transkrypcja
k. 61v (skan 0064, strona lewa, dół)
1Roku Tysiąc Siedmset Sześćdziesiąt Osmego
2Miesiąca Februarij Osmego Dnia
3Przed Urzędem y Aktamy niniejszemi Grodzk. Winn. y prze-
4demną Woyciechem Jagiełłowiczem pro tunc Namiesnikiem
5Borgrabstwa Grodu Winn. Comprns Pltèr Ur. JmćPan Mar-
6cin Łaszkowski Jmieniem y z wyraźney Woli Wiel. JmćPana
4Dotrzańskiemu[?] Gubernatorom, nie mniey y Atamanom y Kozakom Klu-
5cza Bałabanowskiego na niżey wyrazić się maiące Wiolencye y naiazdy
6licencyowanym skarży y manifestuie się oto: Jż JchMć Obwinieni Kom-
7missarz y Gubernatorowie od Wiel. Worcella Sędziego Ziem. Halic. licency-
8owani Zwyczaiem u Siebie dawniey praktykowanym postępuiąc a
9Prawo Pospolite we wszystkim nadweręzaiąc Krzywdy Sąsiedzkiey nie na-
10leżycie pragnąc zebrawszy Podwod z Klucza Bałabanowskiego kilku set
11niesłusznie y niesprawiedliwie z przestąpieniem granic y dawnego uży-
12wania w Lasy własne Oratowskie od dawien dawnych w używaniu
13y spokoynym dzierżeniu Oratowskim będące przy Assystencyi Koza-
14kow liczbę dwochset wynoszących y własnie iakby do nie przyiacielskie-
15go boiu uarmowanych naiechawszy nocną porą Dębow koło Pasieki czy-
16li Futora Wielebnego w Bogu Xiędza Daniela Parocha Oratowskiego, Sześć-
17dziesiąt Sześć wycieli a zaś Czarnego Lasu na kilka Tysięcy z Pnia zrąba-
18li, y do Dobr Klucza Bałabanowskiego zaprowadzili; a na tym nie przestaiąc
19nieznośnieysze Krzywdy poczynili, kiedy na Chałupy po Futorach znay-
20duiące się napadaiąc aż Kozacy tam Drzwi wyłamywali, Chudo-
21bę[?] Bekieszę[?] Wiktuały rożne y wszelkie Sprzęty pozabierali y że wszystkie-
22go Poddanych Klucza Oratowskiego ogołocili y zniszczyli y wiele Krzywd y
23nieznośnych Opressyi naczynili, a zatym tenże Comprns Nne quo supra naprzeciwko
24tymże JchMciom Obżało: de praemissis iniuriis powtornie manifestuie się. Comprns
25nie umieiąc pisać Krzyż S. kładnie Marcin Łaszkowski. . . . . . . . .
26Et in verificationem praemissorum stanowszy oczewisto Woźny Generał Wdztwa Bracław.
27y Jnnych opatrzny Błażey Taszycki w moc wierney Rel. Swoiey dobro-
28wolnie zeznał, Jż on Roku teraźnieyszego Tysiąc Siedmset Sześćdziesiąt
29Osmego Dnia Czwartego Februarij na Affektacyą y prawną Rekwizycyą
30Wiel. JmćPana Stanisława Woyny Orańskiego Stolnika Czernich. maiąc
31przy sobie Stronę Szlachty Ludzi wiary godnych Ur. Jozefa Jarowskie-[?]
32go y Stefana Zakrzewskiego, był w Lasach Oratowskich gdzie będąc około
33to Futoru Parocha Oratowskiego Dębow Sześćdziesiąt Sześć, a zaś Czarne-
34go Lasu na Produkcye[?] zdolnego bez liczby Pni ściętych widział y og-
35lądał y w tym Szlachtą Sobie przytomną oświadczywszy się z tam-
36tąd powrocił y tu ad Acta przybywszy przedemną Urzędem prawdzi-
37wey Wizyi Swoiey uczynił y zeznał Rellą. Woźny nie umieiący pi-
38sać Krzyż S. kładnie. +
Objaśnienia i tłumaczenia
Odczyt Opusa (sesja 11 X 2026). W rękopisie numer marginalny „105” (bez skreślenia; omyłkowa numeracja od 1 II 1768; w opracowaniu akt 109). W tekście klucz mocodawcy nazwany „Oranskiego” (omyłka pisarza za „Oratowskiego” – dalej konsekwentnie „Oratowskie”, „Paroch Oratowski”); por. Woyna Orański w aktach 83, 88, 90 (areszty w Zarudziu, Lipowcu). Niepewne: „Wołoczkiemu[?] Dotrzańskiemu[?] Gubernatorom” (nie wiadomo, czy to dwa nazwiska; por. w akcie 108 „Jgnacemu Wołockiemu[?]”), „Chudobę[?] Bekieszę[?]”, nazwisko świadka „Jarowskiego[?]”, „na Produkcye[?] zdolnego” (zapewne: zdatnego do użytku/budulca), w nagłówku marginalnym „o Wiolencye[?]”. Nazwisko komparenta: w tekście „Mar-cin Łaszkowski”, w podpisie krzyżowym „Marcin Laszkowski”.
Tłumaczenia łaciny: quorumvis nominum – jakichkolwiek imion; nomine quo supra – imieniem jak wyżej; de praemissis iniuriis – o powyższe krzywdy; et in verificationem praemissorum – a na potwierdzenie powyższego; ad acta – do akt.
Streszczenie
8lutego 1768 przed Wojciechem Jagiełłowiczem, ówczesnym namiestnikiem burgrabstwa winnickiego, Marcin Łaszkowski, imieniem Stanisława Woyny Orańskiego, stolnika czernihowskiego, dziedzica klucza oratowskiego, zamanifestował się przeciw Stanisławowi Worcellowi, sędziemu ziemskiemu halickiemu, posesorowi klucza bałabanowskiego, oraz jego komisarzowi Brzośniowskiemu, gubernatorom Wołoczkiemu[?] i Dotrzańskiemu[?], atamanom i Kozakom bałabanowskim. Za przyzwoleniem Worcella zebrali oni kilkaset podwód i z eskortą około dwustu uzbrojonych jak do bitwy Kozaków nocą wjechali w lasy oratowskie, z przekroczeniem granic, wycięli 66 dębów koło pasieki (futoru) ks. Daniela, parocha oratowskiego, i kilka tysięcy drzew czarnego lasu, wywożąc je do klucza bałabanowskiego; Kozacy napadali też chałupy po futorach, wyłamywali drzwi, zabierali dobytek, odzież, żywność i sprzęty, ogołacając poddanych. Komparent, niepiśmienny, postawił krzyż. Woźny generalny Błażej Taszycki zeznał, że 4 lutego 1768 ze szlachtą Józefem Jarowskim[?] i Stefanem Zakrzewskim oglądał w lasach oratowskich pnie 66 dębów koło futoru parocha i niezliczone pnie drzew czarnego lasu.
Akt nr 110
Relacja Dyakowskiego[?] pro Iwanowskim[?] o sumę – wpis niewprowadzony (sam nagłówek i formuła daty)
Sygnatura44-1-4 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 4)
Data8 lutego 1768, Winnica
Karty / skanyk. 62 (skan 0064, strona prawa, dół)
Językpl
Transkrypcja
k. 62 (skan 0064, strona prawa, dół)
1Roku Tysiąc Siedmset Sześćdziesiąt osmego
2Miesiąca Februarij Osmego Dnia
3[dalej puste miejsce, przekreślone poziomą kreską – tekst relacji nie został wpisany]
Objaśnienia i tłumaczenia
Odczyt Opusa (sesja 11 X 2026). Na marginesie liczba „26” (przekreślona lub podkreślona – w tym miejscu pisarz nie dał numeru w ciągu „105…”); w opracowaniu akt 110. Po formule daty reszta strony k. 62 pusta, przekreślona długą kreską – wpis niewprowadzony (por. akty 8, 68, 71, 91). Skróty w nagłówku: „B. W.[?]” (może burgrabiego winnickiego?) i „S. D.[?]” – nierozwiązane; nazwiska „Dyakowski[?]”, „Iwanowski[?]” niepewne.
Streszczenie
Wpis niewprowadzony: pod datą 8 lutego 1768 pisarz zapisał tylko nagłówek marginalny – relacja Dyakowskiego[?] na rzecz Iwanowskiego[?] o sumę – i formułę daty; tekstu relacji nie wpisano, a wolne miejsce przekreślono.
Akt nr 111
Relacja woźnego Jana Wiśniowskiego o areszcie złodziei – Hryhora i Mikołaja Bezsmertniuków, mieszczan ostrowskich – w zamku lipowieckim na rzecz Marcina i Franciszka Grocholskich, zastawników klucza zozowskiego
Sygnatura44-1-4 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 4)
Data8 lutego 1768, Winnica (areszt 3 lutego 1768)
Karty / skanyk. 62v (skan 0065, strona lewa, dolna połowa; górna połowa strony pusta)
Językpl, łac.
Transkrypcja
k. 62v (skan 0065, strona lewa)
1Roku Tysiąc Siedmset Sześćdziesiąt Osmego
2Miesiąca Februarij Osmego Dnia
3Przed Urzędem y Aktami niniejszemi Grodzk. Winn. y prze-
4demną Woyciechem Jagiełłowiczem pro tunc Namiesnikiem
5Borgrabstwa Grodu Winn. stanowszy oczewisto Woźny Generał
6Wdztwa Bracławskiego y Jnnych Opatrzny Jan Wiśniowski w
7moc wierney Rell. Swoiey iawnie zeznał, Jż on Roku Teraź-
8nieyszego Tysiąc Siedmset Sześćdziesiąt Osmego Dnia trzeciego
9Februarij na Affektacyą y prawną Rekwizycyą Wiel. Mar-
10cina Chorążego Winn. y Franciszka Podstolego Bracławskiego
11Podstarosty Grodz. Winn. Grocholskich Braci Dobr Klucza Zozow-
12skiego Zastawnikow y Dożywotnikow Possessorow, maiąc przy sobie
13strony Szlachty Ludzi wiary godnych Ur. JchMciow Andrzeja Wrob-
14lewskiego y Piotra Pawłowskiego evidentioris Testimonii gratiâ
15do tego aktu użytych, był w Dobrach Mieście Lipowcu, gdzie
16będące Sławetnych Hryhora y Mikołę Bezsmertniukow Mie-
17szczan Ostrowskich Crimine furti redargutos w Zamku Lipo-
18wieckim in Carceribus zostaiących w Urzędowego Kompana
21iow do rozprawy Prawney dotrzymać deklarował y submito-
22wał się a tak on Woźny Szlachtą Sobie przytomną oświa-
23czywszy się, prawdziwego Arestu przedemną Urzędem uczy-
24nił y zeznał Rellą. Jan Wyszniowski. Woźny nie umieiący
25pisać znak Krzyża S. kładnie +
Objaśnienia i tłumaczenia
Górna połowa k. 62v pusta (przekreślona kreską); tekst zaczyna się w połowie strony.
Odczyt Opusa (sesja 11 X 2026). W rękopisie numer marginalny „106”, przed nim skreślone „27” (omyłkowa numeracja od 1 II 1768; w opracowaniu akt 111). Woźny: w tekście „Jan Wisniowski”, w podpisie „Jan Wyszniowski”. „Kompan” – zapewne nazwisko urzędnika zastępującego gubernatora lipowieckiego („w Urzędowego Kompana na mieyscu Gubernatorskim będącego … JmćPan Kompan”), choć może to też być określenie funkcji (towarzysz) – niepewne. „Mieszczan Ostrowskich” – z miasteczka Ostrów[?] (lokalizacja nieustalona). Zozów – klucz Grocholskich (por. 44-1-3 akt 470 – intromisja do klucza zozowskiego).
Tłumaczenia łaciny: evidentioris testimonii gratia – dla wyraźniejszego świadectwa; crimine furti redargutos – oskarżonych (przekonanych) o kradzież; in carceribus – w więzieniu; benevole – życzliwie, dobrowolnie.
Streszczenie
8lutego 1768 przed Wojciechem Jagiełłowiczem, ówczesnym namiestnikiem burgrabstwa winnickiego, woźny generalny Jan Wiśniowski zeznał, że 3 lutego 1768, na żądanie braci Marcina Grocholskiego, chorążego winnickiego, i Franciszka Grocholskiego, podstolego bracławskiego i podstarościego grodzkiego winnickiego, zastawnych i dożywotnich posesorów klucza zozowskiego, w obecności szlachty Andrzeja Wróblewskiego i Piotra Pawłowskiego, był w mieście Lipowiec i w zamku lipowieckim aresztował przetrzymywanych w więzieniu mieszczan ostrowskich Hryhora i Mikołaja Bezsmertniuków, oskarżonych o kradzież, oddając ich pod straż Kompana, zastępującego gubernatora, który dobrowolnie zobowiązał się zatrzymać złodziei do rozprawy sądowej. Woźny, niepiśmienny, postawił krzyż.
Akt nr 112
Relacja woźnego Piotra Mirancuka[?] o doręczeniu pozwów na kondescensję z powództwa Kolegium Winnickiego Societatis Iesu przeciw sukcesorom Łukasza Witosławskiego (Dydyńskim, Szczeniowskim, Przyszyńskim) o zapłatę 20 000 zł z dóbr Deszkowce
Sygnatura44-1-4 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 4)
Data8 lutego 1768, Winnica (doręczenie 6 lutego 1768; pozew z 10 stycznia 1768)
23przed Sądamy Ziemskiemi lub Urzędami Grodz. Kondescensoryal-
24nemi na Terminie Kondescencyi z Dekretu Trybunał. Lwowsk.
25y Dekretu limitationis w Dobrach wsi Deszkowcach między W.
26W. Kredytorami Anno currenti post Dominicam invocavit w pierw-
27szy Poniedziałek przypadaiący sami osobliwie y zawicie stane-
28li na Jnstancyą Jnstygatora Sądowego y Jego Delat. Przewielebne-
29go w Bogu JmćXiędza Antoniego Bagieńskiego Rektora Colle-
30gii Vinnic. Soc: Jesu y całego Zgromadzenia tegoż Collegium Ak-
31torow, ktorzy przychylaiąc się do Prawa Pospolitego y Zapisu
32obligationis od Ur. Samuela Bohuszenka[?] Deszkowskiego Collegio
33Vinnic. zeznanego WWMciow Pozywaią do zapłacenia Summy Dwudzie-
34stu Tysięcy Złł. Pollt: una cum provisione ab eadem provenien-
35ti przez Ur. Samuela Bohuszenka Deszkowskiego na kon-
36trakt Zastawny u Collegium Vinnic. zaciągnioney na Dobrach
37wsi Sietniczanach[?] modo Obligatorio extenduiącey się y aspe-
38kurowaney[?] a zaś Dekretem Tribunał. Lubel. Anni 1755 do
39Dobr Deszkowiec y Sukcessorow tegoż Ur. Samuela Bohaszenka[?]
40Deszkowskiego odesłaney Aż Aktorowie WWMciow na Termin wyż
41oznaczony do zapłacenia tyże Summy ex vi Dziedzictwa Desz-
42kowiec tegoż Ur. Samoela Deszkowskiego pozywaią. Sitis pari-
43turi Terminum attentaturi et Judicialiter responsuri. Pi-
44sany we Lwowie Dnia Dziesiątego Januarij Tysiąc Siedm-
45set Sześćdziesiąt Osmego Anno de quo Generosus Mtus[?] Rella: Nobilis[?]
46ignarus scribendi Crucem posuit.
Objaśnienia i tłumaczenia
Odczyt Opusa (sesja 11 X 2026). W rękopisie numer marginalny „107”, przed nim skreślone „28” (omyłkowa numeracja od 1 II 1768; w opracowaniu akt 112). Dobra Deszkowce (w rękopisie „Deszkowice/Deszkowiec/w Deszkowcach”) – te same co w akcie 106 (Przyszyńscy, sukcesorzy Witosławskich, spór z Dydyńskim o rozgraniczenie) – tu wymienione jako dziedzictwo dawnego dłużnika kolegium Samuela Bohuszenka[?] Deszkowskiego. Niepewne: nazwisko woźnego „Mirancuk[?]” (Mirańczuk?), „pozwow Grodzkich[?]” (pozew wydany jednak przez trybunał lwowski – może „pozwow Głownych”), wieś „Sudliszcze[?]” (w rękopisie „Sudliszcze”), „Jakuszyniec” (Jakuszyńce), „Stolnikom[?] Trakt.[?]” – skrót tytułu Szczeniowskich (por. akt 98 – Szczeniowscy podczaszowie żytomierscy[?]), nazwisko „Bohuszenka[?]/Bohaszenka[?]”, „Sietniczanach[?]”, „aspekurowaney[?]” (zapewne „assekurowaney”), „Mtus[?] … Nobilis[?]” (zniekształcone „ministerialis … nobilis”). Pierwsza niedziela Wielkiego Postu (Invocavit) w 1768 r. przypadała 21 lutego, więc termin kondescensji – poniedziałek 22 lutego 1768.
Tłumaczenia łaciny: in vim suae verae ac fidelis relationis palam publice libereque recognovit – mocą swej prawdziwej i wiernej relacji jawnie, publicznie i dobrowolnie zeznał; in una eademque continentia – jednej i tej samej treści; die sexta Februarii – 6 lutego; eadem die – tegoż dnia; de tenore tali – tej treści; aliter – inaczej (tj. z wszelkich dóbr); anno currenti post Dominicam Invocavit – w roku bieżącym po niedzieli Invocavit; ab eadem provenienti – (z prowizją) od niej płynącą; modo obligatorio – w sposób obligacyjny (jako zapis dłużny); sitis parituri, terminum attentaturi et iudicialiter responsuri – macie być posłuszni, stawić się na termin i sądownie odpowiadać; ministerialis … nobilis ignarus scribendi crucem posuit – woźny … nie umiejąc pisać, postawił krzyż.
Streszczenie
8lutego 1768 przed Wojciechem Jagiełłowiczem, ówczesnym namiestnikiem burgrabstwa winnickiego, woźny generalny Piotr Mirancuk[?] zeznał, że 6 lutego 1768 doręczył trzy jednobrzmiące pozwy trybunału lwowskiego – do dóbr Sudliszcze[?], Deszkowce i Jakuszyńce – kładąc je na stołach w dworach. Przytoczony pozew króla Stanisława Augusta (Lwów, 10 stycznia 1768) wzywa sukcesorów Łukasza Witosławskiego, łowczego trembowelskiego, dziedziców dóbr Deszkowce: Marcina i Katarzynę z Witosławskich Dydyńskich, kasztelanów lubaczewskich, Stanisława i Urszulę z Witosławskich Szczeniowskich oraz Antoniego i Joannę z Witosławskich Przyszyńskich, łowczych trembowelskich, aby stanęli przed sądem kondescensyjnym w Deszkowcach w pierwszy poniedziałek po niedzieli Invocavit 1768, na instancję instygatora i ks. Antoniego Bagieńskiego, rektora Kolegium Winnickiego Towarzystwa Jezusowego, wraz z całym zgromadzeniem. Jezuici, na podstawie zapisu obligacyjnego Samuela Bohuszenka[?] Deszkowskiego, domagają się zapłaty 20 000 zł z prowizją – sumy zaciągniętej przez niego na kontrakt zastawny na dobrach Sietniczany[?], a dekretem trybunału lubelskiego z 1755 r. odesłanej na dobra Deszkowce i sukcesorów Deszkowskiego. Woźny, niepiśmienny, postawił krzyż.
Akt nr 113
Relacja woźnego Wawrzyńca Sokalskiego o doręczeniu w Pikowie pozwu Komisji Wojskowej Warszawskiej z powództwa Dominika Podhorskiego, chorążego chorągwi pancernej ks. Czartoryskiego, przeciw Baltazarowi Podhorskiemu, towarzyszowi chorągwi husarskiej, o niedopełnienie satysfakcji i znieważenie rangi oficerskiej
Sygnatura44-1-4 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 4)
Data8 lutego 1768, Winnica (doręczenie 8 lutego 1768; pozew z 7 stycznia 1768)
Karty / skanyk. 63v (skan 0066, strona lewa)
Językpl, łac.
Transkrypcja
k. 63v (skan 0066, strona lewa)
1Roku Tysiąc Siedmset Sześćdziesiąt Osmego
2Miesiąca Februarij Osmego Dnia
3Przed Urzędem y Aktami niniejszemi Grodzk. Winn. y przedem-
4ną Woyciechem Jagiełłowiczem pro tunc Namiesnikiem Borgrab-
5stwa Grodu Winn. stanowszy oczewisto Woźny Generał Wdztwa
6Bracławskiego y Jnnych Opatrzny Wawrzyniec Sokalski
7w moc wierney Rell. swoiey iawnie zeznał: Jż on Roku Ty-
8siąc Siedmset Sześćdziesiąt Osmego Dnia Osmego Februarij Po-
9zew Kommissyi Woyskowey Warszawskiey odniosł do Mia-
10sta Pikowa, y tam ten Pozew w Chorągwie niżey wyrażonemu
11Pozwanemu w Jzbie na stole położywszy o położeniu y Expensyi[?]
12Jego prawnie opowiedział Tenoris Ejus modi = My Kommi-
13sarze Rady Woienney od Rzpltey wyznaczeni Tobie Wiel. Bal-
14tazarowi Podhorskiemu Towarzyszowi Chorągwi Husarskiey w
15Woysku Koronn. z osoby Zołdu y Dobr Twoich ogólnie wszys-
16tkich władzy naszey nakazuiemy, abyś WMć przed Sądem Na-
17szym Kommissyi Woyskowey w Warszawie agitować się ma-
18iący w czter[y] od położenia Pozwu niniejszego Tygodnie Osobiście
19prawnie y zawicie stawił się na Jnstancyą Wiel. Dominika Podhor-
21W. X. Litt. Powoda ktory przychylaiąc się do Praw Artykułow
22Woyskowych tudzież do Remissyi Feria 4ta post Dominicam Exaudi
23Anno 1767 na Gruncie Dobr Wsi Berek[?] z Mocy Dekretu Trybu-
24nału Koronn. Lwowsk. przez W. Michała Stoiszyna[?] Stożyńskie-[?]
25go Podczasz. Ziem. Krzem. y Andrzeja Dubrawskiego Podstarosty
26Grodz. Owruckiego Sędziow Kondescensoryalnych ekspedyowaney y Rękoma Onych
27przy zwykłey pieczęci podpisaney nie mniey do Manifestu w
28tey Sprawie, ieżeli uczyniony będzie pozywa WMci o to:
29Jż WMć mniey uważnie przestąpiwszy Artykuły y Prawa
30Woyskowe, pominąwszy rowność, będąc okryty zaś Funkcyi De-
31putackiey prawem bezpieczeństwa oneyże, ile w Punkcie Satis-
32fakcyi w Casie takowym Wiel. Powod uczynić Sobie niemogł
33y do Oney WMci na ten czas powołać Prawo zabroniło, ważyłeś
34się uczynić Ciężką Randze Officerskiey, y ważyłeś się wymowić
35Słowa też Rangę tyczące, iako szerzey w wyż namienioney
36Remissie przed Sąd y Urząd adnotowana iest, a zato kary
37przykładne osobiste y pieniężne z Decyzyi Sądu Naszego po-
38niosł, koszta prawne nadgrodził o co pozwany masz WMć
39bydź prawu posłuszny Terminu pilnować y na wszystko Są-
40downie wniesione odpowiedzieć. Dan w Warszawie D. 7 Janua[rii]
41Tysiąc Siedmset Sześćdziesiąt — Osmego Roku de quo Generosus Mtus[?]
42Rella Mtus[?] ignarus Litt. Crucem S. posuit Wawrzyniec Sokalski +
Objaśnienia i tłumaczenia
Odczyt Opusa (sesja 11 X 2026). W rękopisie numer marginalny „108”, przed nim skreślone „29” (omyłkowa numeracja od 1 II 1768; w opracowaniu akt 113). Dolna część strony k. 63v pusta. W nagłówku marginalnym „KWW.[?]” – zapewne „Kommissyą Woyskową Warszawską”; „Ch. Z.[?]” przy Dominiku – skrót urzędu (chorążego?); słowo „Husarskiego” w nagłówku skreślone, choć w tekście pozwu Baltazar jest towarzyszem chorągwi husarskiej. Niepewne: „Expensyi[?]” (zapewne „Exekucyi”), „Chorągwie Panc.[?]” (skrót niewyraźny, może „Pans.”), wieś „Berek[?]”, sędziowie kondescensyjni „Michała Stoiszyna[?] Stożyńskiego[?], Podczaszego Ziem. Krzem.” i Andrzej Dubrawski, podstarości grodzki owrucki; „uczynić Ciężką[?]” (zapewne zniewagę – wyraz pominięty przez pisarza); „Mtus[?]” = ministerialis. Feria 4 post Dominicam Exaudi 1767 = środa po VI niedzieli wielkanocnej, 3 VI 1767.
Tłumaczenia łaciny: tenoris eiusmodi – takiej treści; feria quarta post Dominicam Exaudi – w środę po niedzieli Exaudi; casus – przypadek; de quo generosus ministerialis relationem (fecit), ministerialis ignarus litterarum crucem sanctam posuit – o czym urodzony woźny złożył relację; woźny, nie znając pisma, postawił krzyż.
Streszczenie
8lutego 1768 przed Wojciechem Jagiełłowiczem, ówczesnym namiestnikiem burgrabstwa winnickiego, woźny generalny Wawrzyniec Sokalski zeznał, że tegoż dnia zaniósł do miasta Pików i położył w kwaterze chorągwi, w izbie na stole, pozew Komisji Wojskowej (Rady Wojennej) w Warszawie dla Baltazara Podhorskiego, towarzysza chorągwi husarskiej wojska koronnego. Pozew (Warszawa, 7 stycznia 1768) wzywa go, by w ciągu czterech tygodni stanął przed Komisją na instancję Dominika Podhorskiego, chorążego chorągwi pancernej[?] ks. Czartoryskiego, stolnika litewskiego. Powód, opierając się na artykułach wojskowych i remisji z 3 czerwca 1767, wydanej na gruncie wsi Berek[?] przez sędziów kondescensyjnych trybunału lwowskiego (Michała Stożyńskiego[?], podczaszego krzemienieckiego, i Andrzeja Dubrawskiego, podstarościego owruckiego), zarzuca pozwanemu, że – korzystając z bezpieczeństwa funkcji deputackiej powoda, który nie mógł wówczas żądać satysfakcji – znieważył jego rangę oficerską; żąda kar osobistych i pieniężnych oraz zwrotu kosztów. Woźny, niepiśmienny, postawił krzyż.
Akt nr 114
Relacja woźnego Jana Hałuiewicza[?] o doręczeniu w Silnicy dwóch pozwów trybunału koronnego lwowskiego z powództwa Leonarda Marcina Świeykowskiego, podsędka ziemskiego bracławskiego, przeciw Kazimierzowi Ruszkowskiemu z żoną, Pasterskim, Józefowi i Stefanowi Patkowskim[?] i Oborskiemu o wykonanie kondemnaty grodu latyczowskiego
Sygnatura44-1-4 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 4)
Data10 lutego 1768, Winnica (doręczenie 8 lutego 1768; pozew z 7 stycznia 1768)
Karty / skanyk. 64 (skan 0066, strona prawa, dolna część; górna część karty pusta) – k. 64v (skan 0067, strona lewa, górna połowa)
Językpl, łac.
Transkrypcja
k. 64 (skan 0066, strona prawa)
1Roku Tysiąc Siedmset Sześćdziesiąt Osmego
2Miesiąca Februarij Dziesiątego Dnia
3Przed Urzędem y Aktami niniejszemi Grodzkiemi Win-
4nickiemi y przedemną Onufrym Czaykowskim pro tunc
19Littis expensarum per Vos cittos pro re Mgci Actoris demandari,
20Ceteraque pro Causae hujus Exigentia contra Vos statui decerni
21et sententiari Sitis parituri Terminum attentaturi atque ad
22haec et alia fusius Vobis in Termino Termini proponen-
23da Judicialiter responsuri. Datum Leopoli in Crastino San-
24ctorum Trium Regum Anno Domini Millesimo, Septingentesimo, Sexa-
25gesimo, Octavo. De quo Generosus ejusdem Mtis[?] Rell. Mtis[?] ignarus
26scribendi Crucem S. posuit. Jan Haluiewicz[?] +
Objaśnienia i tłumaczenia
Górna część k. 64 pusta (dwie poziome kreski); tekst od ok. 40% wysokości strony.
Odczyt Opusa (sesja 11 X 2026). W rękopisie numer marginalny „109”, przed nim skreślone „31” (pisarz pominął „30”; omyłkowa numeracja od 1 II 1768; w opracowaniu akt 114). Od 10 II 1768 wpisy przed Onufrym Czaykowskim, ówczesnym namiestnikiem burgrabstwa winnickiego (nowy namiestnik). Wieś Silnica (Silnica seu Kuźmince) – dziedzictwo Świeykowskiego; por. akt 105 (pozwy Ruszkowskich doręczone do „Sielnicy[?]”) i akt 46. Niepewne: nazwisko woźnego „Hałuiewicz[?]/Haluiewicz[?]” (z zawijasem przed H), skróty w nagłówku „na S. L.[?]” (zapewne „na Sąd Latyczowski”/„na Sejmik”?) i „P. Z. B.[?]” (podsędka ziemskiego bracławskiego – zgodnie z tekstem „Subjudicis Terrestris”), nazwisko w nagłówku „Słupowskiego[?]”, w pozwie „Casimiro Slupowski[?], Ruszkowskim Conjugibus” – pisarz zapewne zniekształcił („Casimiro … Ruszkowskim coniugibus”), „Patkowskim[?]” (może Pałkowskim), „Detro[?] Oborski” (może „Petro”), „Mtis[?]” = ministerialis. Termin kondemnaty: feria III post festum S. Andreae 1767 = wtorek 1 XII 1767. Pozew dany we Lwowie „in crastino SS. Trium Regum” = 7 I 1768.
Tłumaczenia łaciny: Stanisław August, król Polski, wielki książę litewski… – Wam, wielmożnym i urodzonym Kazimierzowi … Ruszkowskim małżonkom, Pasterskim małżonkom, Józefowi ojcu i Stefanowi synowi Patkowskim[?], a także Piotrowi[?] Oborskiemu i innym, którzy wydajecie się mieć związek z niniejszą sprawą, pozwanym, z osób dla sprawy niżej opisanej i ze wszystkich waszych dóbr, nakazujemy, abyście przed urzędem grodzkim starościńskim latyczowskim na pierwszych i najbliższych odtąd odprawianych przez ten urząd rokach skargowych osobiście i zawicie stanęli, na instancję instygatora tegoż urzędu i jego delatora, wielmożnego Leonarda Marcina Świeykowskiego, podsędka ziemskiego województwa bracławskiego, dziedzica wsi Silnica albo Kuźmińce, powoda, który do gotowej sprawy i akcji, zawisłej w urzędzie grodzkim latyczowskim, i do kondemnaty uzyskanej przeciw wam, niestawającym, na poprzednio przypadłym terminie, tj. we wtorek po św. Andrzeju Apostole roku minionego 1767, pozywa, a raczej przypozywa w miejsce przeprowadzenia egzekucji: abyście widzieli i słyszeli, że w sprawie głównej, objętej wcześniejszymi terminami, zostaniecie zmuszeni do odpowiedzi, a z racji uzyskanej kondemnaty – że zostaną na was nałożone kary według prawa, nakazane wynagrodzenie wynikłych stąd szkód i zwrot kosztów sądowych na rzecz powoda, a inne rzeczy według potrzeby sprawy postanowione, zadekretowane i osądzone. Macie być posłuszni, stawić się na termin i na to i inne rzeczy, szerzej wam na terminie przedstawione, sądownie odpowiadać. Dan we Lwowie nazajutrz po Trzech Królach roku Pańskiego 1768. O czym urodzony tegoż (urzędu) woźny złożył relację; woźny, nie umiejąc pisać, postawił krzyż święty.
Streszczenie
10lutego 1768 przed Onufrym Czaykowskim, ówczesnym namiestnikiem burgrabstwa winnickiego, woźny generalny Jan Hałuiewicz[?] zeznał, że 8 lutego 1768 doręczył do wsi Silnica dwa pozwy trybunału koronnego lwowskiego, kładąc je w dworach pozwanych. Pozew króla Stanisława Augusta (Lwów, 7 stycznia 1768) wzywa Kazimierza Ruszkowskiego z żoną, Pasterskich, Józefa i Stefana (ojca i syna) Patkowskich[?], Oborskiego i innych przed gród latyczowski na najbliższe roki skargowe, na instancję instygatora i delatora Leonarda Marcina Świeykowskiego, podsędka ziemskiego bracławskiego, dziedzica wsi Silnica albo Kuźmińce. Powód, mając już przeciw nim kondemnatę uzyskaną w grodzie latyczowskim 1 grudnia 1767, żąda zmuszenia ich do odpowiedzi w sprawie głównej, wymierzenia kar z kondemnaty, wynagrodzenia szkód i zwrotu kosztów. Woźny, niepiśmienny, postawił krzyż.
Akt nr 115
Manifestacja Antoniego Magnuskiego imieniem Józefa z Kozarzewa Borzęckiego, stolnika nowogródzkiego, dziedzica Uhorzy[?] w województwie bracławskim, przeciw Stanisławowi Fortunatowi Nowowiejskiemu, staroście bracławskiemu, Janowi i Tomaszowi Brodowskim[?] i woźnemu Andrzejowi Matyaszewskiemu o podstępne terminy i kondemnaty w sprawie zbiegłego Żyda Szewela
Sygnatura44-1-4 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 4)
Data10 lutego 1768, Winnica
Karty / skanyk. 64v (skan 0067, strona lewa, dół) – k. 65 (skan 0067, strona prawa) – k. 65v (skan 0068, strona lewa, ok. 4/5 strony)
Językpl, łac.
Transkrypcja
k. 64v (skan 0067, strona lewa, dół)
1Roku Tysiąc, Siedmset, Sześćdziesiąt Osmego
2Miesiąca Februarij Dziesiątego Dnia
3Przed Urzędem y Aktami Grodzkiemi Winnickiemi y przedemną
4Onufrym Czaykowskim pro tunc Namiesnikiem Borgrabstwa
5Grodu Winnickiego Comparens Pltr Ur. JmćPan Antoni
6Magnuski W. JmćPana Jozefa z Kozarzewa Borzęckiego
7Stoln. Nowogrodz. Dobr Wsi Uhorzey[?] w Wdztwie Bracł. leżą-
8cych Dziedzica Jmieniem y z wyraźney woli, wiedząc[?] [...]
Odczyt Opusa (sesja 11 X 2026). W rękopisie numer marginalny „110”, przed nim skreślone „32” (omyłkowa numeracja od 1 II 1768; w opracowaniu akt 115). Wieś mocodawcy „Uhorzey[?]” (dopełniacz i miejscownik: „Dobr Wsi Uhorzey”, „w Uhorzey”; może Uhorze/Uhorsk) – lokalizacja nieustalona. Niepewne także: „wiedząc[?] [...]” na końcu wiersza (dziura w papierze), nazwisko „Brodowskim[?]”, „dodrzywa-żyli się[?]” (tekst zepsuty, sens: „ważyli się”), „Super Solo Mało[?] Borzęcki Principale Comparentis” (fragment zniekształcony – zapewne sprawa „in lucro extraditionis infidelis Szewel super solo … Borzęcki”), skrót „S. N.[?]” w nagłówku (= stolnika nowogródzkiego). Data „Roku 1767” przy 19 stycznia – zapewne omyłka za 1768 (cała sprawa toczy się w styczniu 1768; kondemnaty 29 i 31 stycznia „roku przeszłego” – także zapewne 1768, sprzecznie z datą wpisu). Kajetan Iwanowski, skarbnik oszmiański – nieżyjący. Szewel – Żyd, arendarz karczmy w Jankowcach, zbiegły z długami.
Tłumaczenia łaciny: de non subsistentia terminorum – o nieważność (bezpodstawność) terminów; nomine et ex speciali voluntate – imieniem i z wyraźnej woli; in lucro extraditionis infidelis Szewel – w sprawie (o korzyść z) wydania niewiernego (Żyda) Szewela; sub die octava Ianuarii anni praesentis – pod dniem 8 stycznia roku bieżącego; sub die decima secunda Ianuarii – pod dniem 12 stycznia; widendo – (zapewne) widząc; subreptitie – podstępnie, przez zatajenie; salva – z zastrzeżeniem.
Streszczenie
10lutego 1768 przed Onufrym Czaykowskim, ówczesnym namiestnikiem burgrabstwa winnickiego, Antoni Magnuski, imieniem Józefa z Kozarzewa Borzęckiego, stolnika nowogródzkiego, dziedzica wsi Uhorza[?] w województwie bracławskim, zamanifestował się przeciw Stanisławowi Fortunatowi Nowowiejskiemu, staroście bracławskiemu, Janowi i Tomaszowi Brodowskim[?] oraz woźnym Andrzejowi Matyaszewskiemu i Teodorowi Jaśkiewiczowi. Starosta, mając pretensję do zmarłego Kajetana Iwanowskiego, skarbnika oszmiańskiego, o zbiegłego z długami Żyda Szewela, arendarza karczmy w Jankowcach (dekretem grodu winnickiego z 17 I 1763 Iwanowski miał go wydać), wciągnął w proces Borzęckiego, choć ten nie jest sukcesorem Iwanowskiego, twierdząc, że Szewel trzyma arendę w Uhorzy[?]. Woźny Matyaszewski, nie będąc w Uhorzy[?], fałszywie zeznał relację o areszcie i pozwach na nieobecnego tam Szewela, potem zmyślono pretensję, że został pobity przez dyspozytora Jurkiewicza; Jaśkiewicz złożył relację o pozwie za pobicie, a strona starosty uzyskała na rokach winnickich (29 i 31 stycznia) dwie kondemnaty przeciw Borzęckiemu, który mieszka daleko, na Wołyniu za Łuckiem, i nie miał wiadomości o sprawie. Komparent wskazuje na podstęp: gdyby woźny był pobity, zaraz by się zamanifestował i dał obejrzeć rany. Wnosi manifestację o nieważność terminów i podstępnie uzyskanych kondemnat, z zastrzeżeniem jej poprawienia; podpisał się.
Akt nr 116
Relacja woźnego Michała Radlińskiego o doręczeniu w Bracławiu pozwu grodzkiego winnickiego z powództwa Józefa z Kozarzewa Borzęckiego, stolnika nowogródzkiego, przeciw Stanisławowi Fortunatowi Nowowiejskiemu, staroście bracławskiemu, i woźnym Matyaszewskiemu i Jaśkiewiczowi o kasację terminu i fałszywe relacje; z aprobacją terminu przez plenipotenta Wojciecha Ignacego Burbińskiego
Sygnatura44-1-4 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 4)
Data10 lutego 1768, Winnica (doręczenie 9 lutego 1768; pozew z 5 lutego 1768)
Karty / skanyk. 65v (skan 0068, strona lewa, dół) – k. 66 (skan 0068, strona prawa) – k. 66v (skan 0069, strona lewa, górna część)
Językpl, łac.
Transkrypcja
k. 65v (skan 0068, strona lewa, dół)
1Roku Tysiąc, Siedmset, Sześćdziesiąt, Osmego.
2Miesiąca Februarij, Dziesiątego Dnia
k. 66 (skan 0068, strona prawa)
1Przed Urzędem y Aktami niniejszemi Grodz. Winn. y prze-
2demną Onufrym Czaykowskim pro tunc Namiesnikiem Bor-
Odczyt Opusa (sesja 11 X 2026). W rękopisie numer marginalny „111”, przed nim skreślone „33” (omyłkowa numeracja od 1 II 1768; w opracowaniu akt 116). Akt jest kontynuacją sprawy z aktu 115 (Borzęcki vs Nowowiejski – Żyd Szewel). Pozew wydał starosta winnicki Józef Kolumna Czosnowski „z Obor” (starosta winnicki i ułanowski, rotmistrz pancerny). Niepewne: „na R.[?]” w nagłówku (zapewne „na Roki”), tytuł Borzęckiego w pozwie „Chorążego znaku Pancernego JW. Mniszchowskiego[?] St. Łosickiego[?]” (chorąży chorągwi pancernej starosty łosickiego?), „w Bohołubach[?]” (miejsce wystawienia plenipotencji), „y w tey[?] zaś”, „Mtis[?]” = ministerialis. W pozwie data wydania 5 II 1768, doręczenie 9 II 1768.
Tłumaczenia łaciny: tenoris sequentis – następującej treści; negotii et cassandi actor – powód w sprawie i o kasację; in re – w sprawie; in nullo negotio – bez żadnej sprawy (bez podstawy); sitis parituri – macie być posłuszni; anno millesimo septingentesimo sexagesimo octavo die quinta Februarii – roku 1768, dnia 5 lutego; de actu eius – z datą; ad hunc actum – do tej czynności; ad cassandum (processum) in omnibus punctis, clausulis et ligamentis approbuie – dla skasowania procesu we wszystkich punktach, klauzulach i więzach zatwierdza.
Streszczenie
10lutego 1768 przed Onufrym Czaykowskim, ówczesnym namiestnikiem burgrabstwa winnickiego, woźny generalny Michał Radliński zeznał, że 9 lutego 1768 zaniósł do królewskiego miasta Bracławia i położył w dworze pozew grodu winnickiego, wydany 5 lutego 1768 przez starostę winnickiego Józefa Kolumnę Czosnowskiego, wzywający Stanisława Fortunata Nowowiejskiego, starostę bracławskiego, oraz woźnych Andrzeja Matyaszewskiego i Teodora Jaśkiewicza na najbliższe roki grodzkie winnickie na instancję Józefa z Kozarzewa Borzęckiego, stolnika nowogródzkiego. Borzęcki domaga się skasowania procesu uzyskanego przeciw niemu bez podstawy, ukarania starosty za niesłuszną akcję (o Żyda, który do niego nie należał, i o rzekome pobicie woźnego w jego dobrach) oraz ukarania woźnych za fałszywe relacje i zwrotu szkód i kosztów (por. akt 115). Woźny, niepiśmienny, postawił krzyż. Następnie Wojciech Ignacy Burbiński, plenipotent Borzęckiego (plenipotencja z 5 stycznia 1768, wystawiona w Bohołubach[?]), dobrowolnie zatwierdził ten pozew we wszystkich punktach i podpisał się.
Akt nr 117
Relacja woźnego Macieja Woycickiego o doręczeniu w Murafie pozwu grodzkiego winnickiego z powództwa Mikołaja Junoszy Piaskowskiego, podkomorzego krzemienieckiego, i poddanych krasnieńskich przeciw Joachimowi Potockiemu, podczaszemu litewskiemu, gubernatorowi Olszewskiemu, sotnikowi Szpotakowskiemu i Kozakom murafskim o napady na grunty krasnieńskie, oraz o areszcie Kozaków u wójta murafskiego
Sygnatura44-1-4 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 4)
Data10 lutego 1768, Winnica (doręczenie i areszt 7 lutego 1768; pozew z 3 lutego 1768)
Karty / skanyk. 66v (skan 0069, strona lewa, od ok. 45% wysokości) – k. 67 (skan 0069, strona prawa) – k. 67v (skan 0070, strona lewa, góra)
Językpl, łac.
Transkrypcja
k. 66v (skan 0069, strona lewa)
1Roku Tysiąc, Siedmset, Sześćdziesiąt Osmego
2Miesiąca Februarij Dziesiątego Dnia
3Przed Urzędem y Aktami niniejszemi Grodz. Winn. y prze-
4demną Onufrym Czaykowskim pro tunc Namiesnikiem Bor-
Odczyt Opusa (sesja 11 X 2026). W rękopisie numer marginalny „112”, przed nim skreślone „34” (omyłkowa numeracja od 1 II 1768; w opracowaniu akt 117). Ciąg dalszy sporu Krasne–Murafa (akty 23, 102); woźny ten sam co w akcie 102 (tu wyraźnie „Woycicki”, woźny generalny „Wdztwa Ruskiego”). Gubernator Olszewski i sotnik „Szpotakowski” – w akcie 23 „Olszewski” i „Szpotak[?]”. Niepewne: tytuł „Piaseczyń.[?]”, nazwiska współpowodów (poddanych lub szlachty krasnieńskiej) „Olenskiego[?], Popowskiego[?], Olszyńskiego[?], Didkowskiego[?], Trabowskiego[?]”, „eaptutowanych[?]” (zapewne „kaptowanych”), „nieuśmierzliwość[?]”, „junodowanych[?]” (może „wynotowanych”), świadkowie „Jastrzębskiego[?]” i „Zagierskiego[?]”, „Mtis[?]” = ministerialis. Areszt Kozaków „u wójta i gromady” – czyli oddanie ich pod odpowiedzialność wójta murafskiego; „ktory Arest bez woli JW. Dziedzica Jmieniem iest przyięty” – sens niejasny (może: przyjęty nie bez woli dziedzica).
Tłumaczenia łaciny: tenoris eiusmodi – takiej treści; pro quolibet delicto distinctim – za każde przestępstwo z osobna; et incontinenti – i niezwłocznie; de quo generosus ministerialis relationem (fecit), ministerialis ignarus litterarum crucem posuit – o czym urodzony woźny złożył relację; woźny nieumiejący pisać postawił krzyż.
Streszczenie
10lutego 1768 przed Onufrym Czaykowskim, ówczesnym namiestnikiem burgrabstwa winnickiego, woźny generalny Maciej Woycicki zeznał, że 7 lutego 1768 położył w dworze w Murafie pozew grodu winnickiego (wydany przez starostę Józefa Kolumnę Czosnowskiego w Winnicy 3 lutego 1768) dla Joachima Potockiego, podczaszego wielkiego litewskiego, dziedzica Murafy, jego gubernatora Olszewskiego, sotnika Szpotakowskiego i Kozaków murafskich. Pozew wzywa ich na roki grodzkie winnickie na instancję Mikołaja Junoszy Piaskowskiego, podkomorzego krzemienieckiego, dziedzica Krasnego, oraz Kazimierza Oleńskiego[?], Teodora Popowskiego[?], Józefa Olszyńskiego[?], Jana Didkowskiego[?] i Bazylego Trabowskiego[?] – o ustawiczne najazdy na grunty krasnieńskie, wycinanie lasów, bicie i kaleczenie ludzi, obdzieranie z rzeczy, zabór koni, siana i zboża, spędzanie poddanych z pól i odstraszanie od lasów; powodowie żądają stawienia aresztowanych dla ukarania (kryminalnie i pieniężnie, za każde przestępstwo osobno), zwrotu zabranych rzeczy z nawiązką oraz wynagrodzenia szkód i kosztów. Tegoż dnia woźny, ze szlachtą Mikołajem Jastrzębskim[?] i Adamem Zagierskim[?], aresztował w Murafie u wójta i gromady sotnika Szpotakowskiego, atamanów i Kozaków murafskich jako sprawców gwałtów. Woźny, niepiśmienny, postawił krzyż.
Akt nr 118
Relacja woźnego Macieja Woycickiego o doręczeniu w Kuźmińcach pozwu grodzkiego winnickiego z powództwa Żydów Mordki Sulimowicza z synami Lejbą i Sulimem oraz zięciem Szewelem, obywateli krasnieńskich, dawnych arendarzy klucza kuźminieckiego, przeciw Bogdanowi Ostrowskiemu, chorążemu bracławskiemu, komisarzowi Tomaszowi Sawickiemu, gubernatorowi Kupowskiemu i gromadom Kuźmiec i Sobolnika[?] o niewinne uwięzienie i zabór rzeczy
Sygnatura44-1-4 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 4)
Data10 lutego 1768, Winnica (doręczenie 7 lutego 1768; pozew z 3 lutego 1768)
Odczyt Opusa (sesja 11 X 2026). W rękopisie numer marginalny „113”, przed nim skreślone „35” (omyłkowa numeracja od 1 II 1768; w opracowaniu akt 118). Ciąg dalszy sprawy arendarzy krasnieńskich z Bogdanem Ostrowskim o Kuźmińce (akt 95; por. też akty 25, 87, 114 – Kuźmińce/Silnica). Niepewne: „Sobolnickiey[?]” (gromada wsi Sobolnik? Sobolówka?), „Kadek[?] Przykadkow[?]” (kadzie i przykadki – naczynia gorzelnicze), „Stutna[?]” (stągwie?), „Bedni” (bednie – kadzie), „Mtis[?]” = ministerialis.
Tłumaczenia łaciny: tenoris sequentis – następującej treści; incarceratio – uwięzienie; de quo generosus ministerialis relationem (fecit), ministerialis ignarus litterarum crucem posuit – o czym urodzony woźny złożył relację; woźny nieumiejący pisać postawił krzyż.
Streszczenie
10lutego 1768 przed Onufrym Czaykowskim, ówczesnym namiestnikiem burgrabstwa winnickiego, woźny generalny Maciej Woycicki zeznał, że 7 lutego 1768 położył w dworze w Kuźmińcach pozew grodu winnickiego (wydany przez starostę Józefa Kolumnę Czosnowskiego w Winnicy 3 lutego 1768) dla Bogdana Ostrowskiego, chorążego bracławskiego, dziedzica klucza kuźminieckiego, jego komisarza Tomasza Sawickiego, gubernatora Kupowskiego oraz gromad kuźmińskiej i sobolnickiej[?]. Pozew wzywa ich na roki grodzkie winnickie na instancję Żydów Mordki (Morducha) Sulimowicza, jego synów Lejby i Sulima i zięcia Szewela, obywateli krasnieńskich, dawniej arendarzy w kluczu kuźminieckim – o niewinne uwięzienie i zabór kotłów z rurami miedzianymi, kadzi, kuf, beczek, cebrów, czerpaków, konwi i innych sprzętów gorzelniczych, wozów, sań, koni, wołów, krów, skór i rzemieni (wykaz w osobnym rejestrze) oraz o długi gromad; żądają kar, zwrotu rzeczy z nawiązką i wynagrodzenia szkód i kosztów. Woźny, niepiśmienny, postawił krzyż.
Akt nr 119
Manifestacja Andrzeja Szkowskiego[?] imieniem Pawła Rakowskiego, miecznika winnickiego, przeciw Józefowi Odrowążowi Bebnowskiemu[?], podczaszemu inowrocławskiemu, o niezapłacenie za kupionych 164 woły
Sygnatura44-1-4 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 4)
Data11 lutego 1768, Winnica
Karty / skanyk. 68 (skan 0070, strona prawa, od ok. 40% wysokości) – k. 68v (skan 0071, strona lewa, góra)
Językpl, łac.
Transkrypcja
k. 68 (skan 0070, strona prawa)
1Roku Tysiąc, Siedmset, Sześćdziesiąt, Osmego.
2Miesiąca Februarij, Jedynastego Dnia
3Przed Urzędem y Aktami niniejszemi Grod. Winn. y przede-
Odczyt Opusa (sesja 11 X 2026). W rękopisie numer marginalny „114”, przed nim skreślone „36” (omyłkowa numeracja od 1 II 1768; w opracowaniu akt 119). Wpis z 11 II 1768 przed Tomaszem Czarkowskim, przysięgłym namiestnikiem burgrabstwa (dzień wcześniej – Onufry Czaykowski). Niepewne: nazwisko komparenta „Szkowski[?]” (w tekście „Szkowski”, w podpisie „Szkowski” – może Łaszkowski/Sękowski), nazwisko obżałowanego „Bebnowski[?]” (wyraźnie „Bebnowski”/„Bebnowiski”, może Bębnowski), przydomek „Odrowąż”, „z gonie[?]” (zapewne „z gonu” – stado pędzone), „po Czerwonych Złotych Cztery y Trzy” (sens niejasny – może 4 i 3 czerwone złote w zależności od jakości), „niechciał przywrocenia Swego ubliżyć” (zapewne „przyrzeczenia”), „nadgradzać[?]” (w rękopisie „najkorodowat”/„nagrodował”?). Cena siana: 26 zł za sążeń.
Tłumaczenia łaciny: in Septembri – we wrześniu; in spatio – w przeciągu; praesentem copiam actis connotari – (prosząc), aby niniejszą kopię wpisano do akt.
Streszczenie
11lutego 1768 przed Tomaszem Czarkowskim, przysięgłym namiestnikiem burgrabstwa winnickiego, Andrzej Szkowski[?], imieniem Pawła Rakowskiego, miecznika winnickiego, zamanifestował się przeciw Józefowi Odrowążowi Bebnowskiemu[?], podczaszemu inowrocławskiemu. We wrześniu 1767 Bebnowski kupił od Rakowskiego stado 164 wołów na słowny targ, kilkakrotnie zapewniając listownie, że zapłaci za każdego wołu po 4 i 3 czerwone złote w ciągu kilku tygodni. Rakowski, mimo innych chętnych kupców, dotrzymał słowa, lecz Bebnowski nie zapłacił w terminie, a potem obiecał zapłacić przynajmniej za paszę na czas głębokiej zimy – i tego nie dotrzymał, przez co Rakowski musi kupować siano po 26 zł za sążeń i ponosi koszty na kilka tysięcy złotych. Komparent protestuje o takie oszukanie i zastrzega dochodzenie prawne, jeśli Bebnowski nie zapłaci za woły i nie zwróci kosztów; podpisał się.
Akt nr 120
Manifestacja Fabiana Piotrowicza, pisarza prowentów starostwa lityńskiego, imieniem Ignacego Świdzińskiego, starosty lityńskiego, przeciw Dawidowi Rabinowiczowi, Żydowi z kahału chmielnickiego, i Żydom z synagogi lityńskiej o zniszczenie prowentu starostwa (kotły, wymiar młynowy, raty arendy) i bezzasadne pozwanie przed Komisję Asesorską
Sygnatura44-1-4 (CDIAK Ukrainy, f. 44, op. 1, spr. 4)
Data11 lutego 1768, Winnica
Karty / skanyk. 68v (skan 0071, strona lewa, od ok. 23% wysokości) – k. 69 (skan 0071, strona prawa, góra)
Językpl, łac.
Transkrypcja
k. 68v (skan 0071, strona lewa)
1Roku Tysiąc, Siedmset, Sześćdziesiąt, Osmego.
2Miesiąca Februarij Jedynastego Dnia
3Przed Urzędem y Aktami niniejszemi Grod. Winn. y przedemną To-
14dae indemnitati Skarbu Kor. y Prowentu Principalis Sui
15oraz oświadczaiąc się szukać niezawodnych Sposobow całości
16przy remitowey[?] Żydow trzymania Arędy aby w Swoim Czasie
17niebyły takowe Szkodki, za niesłuszne poczytanie niniejszy Ma-
18nifest zanosi y oświadcza się. Fabian Piotrowicz
Objaśnienia i tłumaczenia
Odczyt Opusa (sesja 11 X 2026). W rękopisie numer marginalny „115”, przed nim skreślone „37” (omyłkowa numeracja od 1 II 1768; w opracowaniu akt 120). W nagłówku marginalnym „S. L.” = starosty lityńskiego. W tekście wyraźnie „Starostwa Litynskiego”, „Synagogi Litynskiey” – Lityn. Niepewne: „Prowenciey[?]”, „[...]” po „nadanych” (dziura w papierze), „Wsiow Soszcie[?] y Woniaczynie[?]” (wsie starostwa lityńskiego – formy miejscownikowe; może Soszne i Woniaczyn), „przy remitowey[?] Żydow” (sens niejasny), „Szkodki” (szkody). Lustracja starostwa z 1765 r.
Tłumaczenia łaciny: nomine et ex speciali commisso – imieniem i ze szczególnego zlecenia; solleniter – uroczyście; in uno conditamine – w jednej zmowie (spółce); post intentatam actionem – po wytoczeniu akcji; irrealia nonnulla et nunquam probabilia, prout in tractu causae deducetur – niektóre rzeczy nierzeczywiste i nigdy niemożliwe do udowodnienia, jak się okaże w toku sprawy; modernus manifestans providendo omnimodae indemnitati – obecny manifestant, starając się o całkowite zabezpieczenie (przed szkodą); principalis sui – swego mocodawcy.
Streszczenie
11lutego 1768 przed Tomaszem Czarkowskim, przysięgłym namiestnikiem burgrabstwa winnickiego, Fabian Piotrowicz, aktualny pisarz prowentów starostwa lityńskiego, imieniem Ignacego Świdzińskiego, starosty lityńskiego, w obronie dochodów skarbu koronnego z kwarty i prowentu starościńskiego, opisanego w lustracji z 1765 r., zamanifestował się przeciw Dawidowi Rabinowiczowi, Żydowi z kahału chmielnickiego, jako głównemu prowodyrowi buntów kahału lityńskiego, oraz Abramkowi Lejbowiczowi, Zusiowi Ickowiczowi, Lejbie Szymonowiczowi, Szymonowi Majorowiczowi, Abramkowi Aronowiczowi, Ickowi Jankielowiczowi i innym Żydom z synagogi lityńskiej. Zarzuca im, że niszczą prowent starostwa: zabrali i zmarnowali kotły wielokrotnie dawane ze skarbu zamkowego, uszczuplili wymiar młynowy, nie przestrzegali kontraktów i nie płacili rat; za namową Rabinowicza pozwali starostę przed Komisję Asesorską pod pozorem nieprzestrzegania przywilejów synagogi lityńskiej, a w manifeście w grodzie winnickim zarzucili rzeczy nieprawdziwe; wreszcie porzucili wygasłe arendy we wsiach Soszne[?] i Woniaczyn[?] należących do starostwa i nie chcą ich trzymać inaczej niż ze znacznym obniżeniem prowentu, grożąc tym samym w innych arendach. Komparent zastrzega szukanie środków ochrony skarbu i prowentu mocodawcy; podpisał się.