
Staropolskie księgi sądowe · gród Kijów
Księga grodzka kijowska
1730–1735 (zapisowa)
Księga zapisowa grodu kijowskiego (Żytomierz i Owrucz) – kilka ksiąg zszytych w jedną oprawę, głównie z lat 1734–1735 (wojna o tron po Auguście II, konfederacja i kaptur), z fragmentem z 1730 r. i działem „kijowskim” z dekretami XVII–XVIII w.; traktowana jako czystopis z epoki – 595 aktów. Transkrypcja wierna, linijka po linijce, ze streszczeniem każdego aktu, objaśnieniami wtrąceń łacińskich oraz indeksami osób i miejscowości.
- Archiwum
- Centralne Państwowe Archiwum Historyczne Ukrainy w Kijowie (CDIAK Ukrainy)
- Sygnatura
- fond 2, opis 1, sprawa 2 – „2-1-2”
- Rodzaj księgi
- zapisowa
- Zawartość
- 595 aktów, lata 1730–1735, 15 części, karty 5–915v
- Opracowanie
- Marcin Kowal; wstępna transkrypcja, tłumaczenia i streszczenia przygotowane z pomocą Claude (Anthropic)
Nota o opracowaniu
Księga 2-1-2 (CDIAK Ukrainy, f. 2, op. 1, spr. 2) – „Xięga Zapisowa Spraw Woiewództwa Kijowskiego” – zawiera wpisy urzędu grodzkiego kijowskiego sporządzane w Żytomierzu i w Owruczu, głównie z lat 1734–1735, fragment z 1730 r. oraz końcowy dział (od skanu 0695) z regestrem i publikacjami dekretów z różnych lat XVII–XVIII w.
Transkrypcję wstępną wykonał model sztucznej inteligencji (Claude, Anthropic), strona po stronie, na podstawie skanów; akty złożono ze stron automatycznie, a numery aktów sprawdzono z ciągłości i – w wątpliwych miejscach – na skanach. Tekst nie został jeszcze w całości porównany ze skanami przez człowieka. Zdarzają się błędne odczyty, zwłaszcza nazwisk i nazw miejscowości (ta sama osoba bywa zapisana w kilku wariantach), oraz pojedyncze błędy w datach i kwotach. Rozstrzygające są zawsze skany.
Zasady redakcji:
- Numeracja aktów w opracowaniu jest ciągła (1–595) w kolejności kart. Numer z rękopisu podano przy każdym akcie („Nr w rękopisie”) wraz z serią: w księdze biegną równolegle niezależne serie numeracji (1734 – seria I i II, 1735 – seria I i II, fragment z 1730 r., dział „kijowski”), stąd te same numery rękopiśmienne powtarzają się.
- Numery kart poprawiono z ciągłości skanów tam, gdzie odczyt był oczywiście błędny; strona lewa skanu to odwrocie karty z prawej strony poprzedniego skanu.
- Streszczenia aktów obejmujących kilka stron napisano przy redakcji na podstawie transkrypcji; są one pomocą w orientacji, nie interpretacją historyczną.
- Wiersze numerowane są w obrębie każdej karty, co pozwala cytować tekst z dokładnością do wiersza („k. 123v, w. 14”).
Kontekst historyczny
Województwo kijowskie w czasie wojny o tron: księga zapisowa 1734–1735
Księga 2-1-2 to księga zapisowa grodu kijowskiego, opisana w rękopisie jako „Xięga Zapisowa Spraw Woiewództwa Kijowskiego”. Gród kijowski urzędował od utraty Kijowa na prawobrzeżu, przemiennie w Żytomierzu i w Owruczu. Tom liczy karty 5–915v i obejmuje 595 aktów. Prawie wszystkie pochodzą z lat 1734–1735 i są wpisane mniej więcej po równo w obu miastach, do tego dochodzi fragment z 1730 r. Zanim zaczniesz korzystać z transkrypcji, przeczytaj notę o opracowaniu: tekst przygotowano wstępnie i nie został jeszcze w całości porównany ze skanami.
Kilka ksiąg w jednej oprawie
Tom nie jest jedną ciągłą księgą, lecz zszyciem kilku ksiąg w jedną oprawę. Dlatego biegnie w nim kilka niezależnych serii numeracji: 1734 (seria I i II), 1730, 1735 (seria I i II) oraz dział „kijowski”, a te same numery z rękopisu powtarzają się. Transkrypcja numeruje akty w kolejności kart (1–595), a przy każdym akcie podaje numer i serię z rękopisu. Dział „kijowski” na końcu tomu (od skanu 0695) zawiera regestr i publikacje dekretów z różnych lat XVII i XVIII wieku, w części pisane cyrylicą. W opracowaniu są to zwykłe akty z serią „kij”.
Według Olega Rosowieckiego taki układ był w kancelariach grodzkich normalny, a zaburzona chronologia sama w sobie nie świadczy o fałszerstwie. Tom traktujemy więc jako czystopis z epoki. Otwarta pozostaje jednak wątpliwość, czy nie jest to późniejszy przepis: czekamy na szczegółową opinię Olega i uzupełnimy ten opis, gdy ją otrzymamy.

Bezkrólewie, kaptur i konfederacja
Po śmierci Augusta II (1 lutego 1733) Rzeczpospolita weszła w bezkrólewie, a we wrześniu 1733 r. miała dwóch królów: Stanisława Leszczyńskiego, obranego przez większość szlachty, i Augusta III, wyniesionego pod osłoną wojsk rosyjskich. Księga otwiera się w styczniu 1734 r., w samym środku tej wojny. Najpierw idą oblaty uniwersałów na sejmiki (akty 1–2), a zaraz po nich laudum konfederacji województwa kijowskiego uchwalone w Żytomierzu (akt 10), taryfa podatkowa uformowana w Owruczu (akt 11) i uniwersały marszałka konfederacji, chorążego owruckiego Woronicza, między innymi na sądy konfederackie (akty 12–13). Wiele wpisów to pozwy na sądy kapturowe, które w czasie bezkrólewia zastępowały zawieszone sądy zwyczajne (m.in. akty 111–128).


Wojsko rosyjskie w województwie
Wojna dotarła na Kijowszczyznę razem z armią rosyjską. Szlachta manifestuje utratę dokumentów „podczas inkursyi moskiewskiej” (akt 50). Komisarze województwa kwitują odbiór prowiantu i furażu „na wojsko rossyjskie” do magazynu w Białej Cerkwi (akt 93). Do akt trafia też list rosyjskiego generała Weisbacha do komisarza województwa, kasztelana połanieckiego Stanisława Niemirycza (akt 270). Jesienią 1735 r. sejmik województwa obraduje już „pod węzłem rekonfederacji”, a marszałkiem rekonfederacji jest sędzia ziemski Niemirycz (akty 308–309). To ślad stopniowego przechodzenia szlachty na stronę Augusta III, którego uznano ostatecznie na sejmie pacyfikacyjnym w 1736 r.
Codzienność grodu
Mimo wojny kancelaria przyjmowała zwykłe sprawy. Najliczniejsze są manifestacje (blisko dwieście), czyli skargi i oświadczenia składane do akt dla zabezpieczenia praw. Poza nimi są oblaty kontraktów, zastawów, intercyz i testamentów, relacje woźnych o pozwach na Trybunał Koronny Lubelski oraz posesje i intromisje w dobra. Przez księgę przewijają się Potoccy, Lubomirscy, Woroniczowie, Niemiryczowie, starostowie żytomierscy i archimandryta owrucki, a także drobna szlachta powiatów kijowskiego, żytomierskiego i owruckiego. Ze względu na liczne nazwiska i nazwy wsi tom jest cennym źródłem dla genealogów. Trzeba jednak pamiętać o zastrzeżeniu z noty: niepewne odczyty oznaczono [?], a rozstrzygające są skany.
Do każdej części dołączono podcast omawiający jej akty – przygotowany przez sztuczną inteligencję, z zastrzeżeniem podanym przy odcinku. Indeksy osób i miejscowości włączono do wspólnej wyszukiwarki serwisu.
Literatura i źródła: Описание актовых книг Киевского центрального архива, Kijów 1869–1909; Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich (hasła: Owrucz, Żytomierz).
Zasady transkrypcji
- Zachowano pisownię, interpunkcję, wielkie litery i podział na wiersze oryginału. Numer wiersza (szary) liczy się od początku każdej karty.
- Skróty pozostawiono jak w rękopisie (np. Wiel., JMć, Skarb. Droh., Zł. Pol.); niepewne rozwinięcia w nawiasach kwadratowych.
- [?] – odczyt niepewny; [...] – tekst nieczytelny lub ubytek karty; [tekst] – uwaga transkrybenta.
- „-” na końcu wiersza – przeniesienie wyrazu jak w oryginale; [reklamant:] – kustosz (wyraz powtórzony na następnej stronie).
- [margines] – nagłówek (rubryka) aktu zapisany na marginesie, z numerem aktu.
- Wtrącenia łacińskie tłumaczone są w „Objaśnieniach i tłumaczeniach”; teksty ruskie – patrz niżej.
- Akty w języku ruskim (cyrylica, skoropis): zawsze podejmowana jest próba transkrypcji cyrylicą (nieodczytane wyrazy – [...]), z tłumaczeniem odczytanych fragmentów i streszczeniem po polsku oznaczonym jako NIEPEŁNE.
- Numeracja aktów w opracowaniu jest ciągła (1–595) w kolejności kart. Numer z rękopisu podano przy każdym akcie („Nr w rękopisie”) wraz z serią: w księdze biegną równolegle niezależne serie numeracji (1734 – seria I i II, 1735 – seria I i II, fragment z 1730 r., dział „kijowski”), stąd te same numery rękopiśmienne powtarzają się.
- Numery kart poprawiono z ciągłości skanów tam, gdzie odczyt był oczywiście błędny; strona lewa skanu to odwrocie karty z prawej strony poprzedniego skanu.
- Streszczenia aktów obejmujących kilka stron napisano przy redakcji na podstawie transkrypcji; są one pomocą w orientacji, nie interpretacją historyczną.
- Wiersze numerowane są w obrębie każdej karty. Osobny plik tekstowy (korpus) zawiera całą księgę strona po stronie z numerami wierszy – do kwerend i cytowania („k. 123v, w. 14”).
Transkrypcja w 15 częściach
Każda część zawiera kolejne akty oraz odcinek podcastu omawiający ich treść.
Indeksy tej księgi
Wspólna wyszukiwarka dla wszystkich ksiąg: osoby · miejscowości.